ตอนเช้า ฉินหยวนเจิ้งไม่ได้ไปทำงาน เขาขับรถพาเฉียวหลานซูไปโรงพยาบาล
หลังจากหมอตรวจแล้ว ก็แจ้งพวกเขาตามคาดว่า “ยินดีด้วยนะ คุณเสี่ยวเฉียวตั้งครรภ์อีกแล้ว”
สีหน้าของหมอที่มองฉินหยวนเจิ้งเต็มไปด้วยความยินดี
นายทหารที่เคยถูกลือว่าเป็นโรคหมัน ในที่สุดก็ถอดหมวกคนเป็นหมันได้เสียที
แต่งงานปุ๊บก็ได้เป็นพ่อ สามปีมีลูกสองคน จังหวะแบบนี้ อีกห้าปีมีลูกสี่คนก็ไม่ใช่ปัญหา!
หมอสูงวัยยิ้มพลางกล่าวว่า “สองเดือนแล้ว ยังเป็นช่วงแรก ๆ พักผ่อนให้มาก ดูแลท้องให้ดี กินเนื้อกับไข่เยอะ ๆ ดีต่อทั้งคุณแม่และเด็ก”
คำกำชับของหมอยังคงเหมือนครั้งก่อน
ครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งที่สองก็ชิน ฉินหยวนเจิ้งจึงสงบนิ่งขึ้นมาก
เขาโอบเฉียวหลานซูเดินออกจากโรงพยาบาล แล้วพูดเสียงเบากับเธอว่า “คราวนี้จะเป็นลูกสาวไหม?”
เฉียวหลานซูพูดเสียงเบาว่า “ฉันรู้สึกว่าใช่นะ เพราะคราวนี้รู้สึกไม่เหมือนครั้งก่อนเลย คราวนี้ตั้งครรภ์แล้วง่วงมากเป็นพิเศษ”
ที่จริงตอนตั้งครรภ์ คุณแม่ก็มักจะพอรู้สึกได้อยู่บ้าง
อย่างตอนตั้งครรภ์อันอัน เฉียวหลานซูก็รู้สึกว่าลูกในท้องเป็นเด็กผู้ชาย
คราวนี้เธอกลับรู้สึกว่าเป็นเด็กผู้หญิง
ยิ่งไปกว่านั้น อาการตอนตั้งครรภ์คราวนี้ก็ไม่เหมือนครั้งก่อน
ตอนตั้งครรภ์ครั้งก่อน เธอแทบไม่มีอาการแพ้ท้องเลย ทุกอย่างราบรื่นจนคลอดออกมา
ทั้งยังไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษด้วย
แต่คราวนี้เธอง่วงอยู่ตลอด กลางวันก็นอน กลางคืนก็นอน ง่วงจนแทบไม่ไหว
ตอนตั้งครรภ์อันอันเธอยังทำงานอยู่เลย ไม่เคยมีอาการแบบนี้
พอฉินหยวนเจิ้งได้ยินว่าเป็นลูกสาว สีหน้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ลูกสาวดีจะตาย! ผมชอบลูกสาว”
เดิมทีหลังจากมีอันอันแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกเป็นพิเศษว่าจะได้ลูกชายหรือลูกสาว
แต่ตั้งแต่รับหนิวหวาเข้ามาเลี้ยง เขาก็เพิ่งพบว่าเด็กผู้ชายนี่ช่างน่าตี ชวนให้โมโหจริง ๆ
เขาโอบเอวเฉียวหลานซูแล้วพูดเสียงเบาว่า “ถ้าได้ลูกสาวที่เหมือนคุณ ต่อไปพวกเราคงมีเรื่องให้เป็นห่วงอีกเยอะ”
ตอนนี้ฉินหยวนเจิ้งเริ่มกลุ้มใจแล้ว “แถวนี้มีไอ้หนุ่มตัวแสบเยอะเกินไป พวกเราต้องจับตาดูให้ดี”
เขาไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองถูกไอ้หนุ่มหน้าอ่อนที่ไม่รู้มาจากไหนหลอกพาตัวไป