ในช่วงหลายปีหลังจากที่เฉียวหลานซูเพิ่งให้กำเนิดอันอัน เธอยังไม่มีงานทำ ตอนนั้นยังจ้างป้าสือมาเป็นคนรับใช้ดูแลเด็ก ค่าใช้จ่ายสูงมาก หลายปีนั้นแทบไม่ได้เก็บเงินเลย
เฉียวหลานซูครุ่นคิดแล้วพูดว่า “เราค่อย ๆ เก็บออมกันต่อไป อีกไม่กี่ปีก็จะมีเงินไปซื้อบ้านที่หยางเฉิงได้ ส่วนบ้านที่เมืองหลวง ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน”
ฉินหยวนเจิ้งฟังเฉียวหลานซูพูดเช่นนั้นแล้วรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
งานในหน่วยของเขายุ่งมาก หลายปีมานี้ก็แทบไม่ได้ดูแลเด็ก ๆ บางครั้งต้องออกไปปฏิบัติภารกิจทีหนึ่งก็หลายวัน เฉียวหลานซูลำบากไม่น้อยจริง ๆ
แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีเงินให้เฉียวหลานซู
เฉียวหลานซูเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี จึงปลอบว่า “เอาละ อย่าคิดมากเลย บ้านเราก็ดีมากแล้ว คนยากจนมีตั้งมากมาย เราควรพอใจในสิ่งที่มีและมีความสุขกับมันนะ”
อีกอย่าง เฉียวหลานซูก็ชอบใช้ชีวิตเรียบง่ายและสงบสุขแบบนี้
มีเงินพอใช้ก็พอแล้ว เธอทำตามความฝันที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้สำเร็จ มีงานที่รักทำ เด็ก ๆ ก็เติบโตอย่างแข็งแรงและมีความสุข ชีวิตนี้ของเธอไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีกแล้ว
ฉินหยวนเจิ้งกัดแตงกวากินจนหมดอย่างเงียบ ๆ แล้วหยิบไข่มาอีกฟอง เริ่มแกะเปลือก
เซี่ยเซี่ยนอนอยู่บนเตียงชั้นบน ไม่ได้พลิกหน้าหนังสือมานานแล้ว
เธอฟังบทสนทนาของพ่อแม่แล้วรู้สึกอบอุ่นใจ ในใจก็คิดว่า พ่อกับแม่รักกันดีจริง ๆ ต่อไปเธอจะได้แต่งงานกับผู้ชายแบบไหนนะ