หานเย่กับโจวติงเหวินไม่ถูกชะตากันมาแต่ไหนแต่ไร เรียกได้ว่ามีเรื่องบาดหมางกันมาตั้งแต่เด็ก
แต่ที่จริงทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความขัดแย้งอะไรกันมากนัก พูดกันตามตรงก็ไม่ได้มีความแค้นใหญ่โตอะไร
แค่เห็นหน้ากันแล้วไม่สบอารมณ์เท่านั้นเอง
หานเย่โยนขวดน้ำอัดลมสองขวดกลับไป โจวติงเหวินตาไวมือไวรับไว้ได้ทัน สีหน้าไม่ค่อยดีนัก “หานเย่ นายทำอะไรน่ะ? ฉันแค่ชวนเซี่ยเซี่ยดื่มน้ำอัดลม ไม่ได้ให้ของนายสักหน่อย นายจะดุทำไม?”
หานเย่หัวเราะเยาะ “ขอบใจ แต่บ้านฉันมีเงิน ไม่ขาดน้ำอัดลมของนายหรอก”
พูดจบ เขาก็คว้ามือคนละข้าง ลากฉินเฉียวอันกับฉินเฉียวเซี่ยออกไป “ไปกัน พี่ใหญ่จะซื้อให้พวกเธอเอง”
โจวติงเหวินมองแผ่นหลังของหานเย่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ในใจโมโหไม่น้อย
แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็สู้หานเย่ไม่ได้ อีกทั้งหานเย่สนิทกับพี่น้องฉินเฉียวอันมากกว่าจริง ๆ
โจวติงเหวินยัดน้ำอัดลมใส่กระเป๋านักเรียนของตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
หานเย่ซื้อน้ำอัดลมให้น้องชายกับน้องสาวแล้ว ยังพร่ำเตือนเซี่ยเซี่ยอย่างจริงจังว่า “โจวติงเหวินคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไรหรอก เป็นนักเรียนมัธยมต้นแท้ ๆ ว่างนักหรือไงถึงได้ไปเดินวนอยู่หน้าโรงเรียนประถม? ต้องมีจุดประสงค์แน่ ๆ เพราะฉะนั้นของที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงย่อมไม่ควรรับ ต่อไปห้ามรับของจากเขาอีก เข้าใจไหม?”
ฉินเฉียวอันพยักหน้าทันที “วางใจเถอะพี่ใหญ่ ผมไม่ได้รับของจากเขา!”
หานเย่มองเซี่ยเซี่ยเป็นพิเศษแล้วพูดกับเธอว่า “เซี่ยเอ๋อร์ ได้ยินหรือเปล่า?”
เซี่ยเซี่ยถือน้ำอัดลมที่หานเย่ซื้อให้ไว้ในมือ พยักหน้าตอบ “รู้แล้วจ้ะ”
แม้ในใจเธอจะรู้สึกว่าโจวติงเหวินเป็นคนดีอยู่เหมือนกัน
แต่ในเมื่อพี่ชายทั้งสองคนไม่ชอบเขา ต่อไปเธอก็จะลดการติดต่อกับเขาลงแล้วกัน
หลังจากเรื่องนี้ หานเย่ก็แวะไปค้างที่บ้านของเฉียวหลานซูเป็นครั้งคราว ทั้งยังไปรับไปส่งน้องชายกับน้องสาวทุกวัน ขยันขันแข็งมาก แถมยังคอยระแวดระวังพี่น้องตระกูลโจวราวกับเป็นศัตรูตัวฉกาจ
……
ช่วงนี้ การคัดเลือกครูดีเด่นของเฉียวหลานซูผ่านเรียบร้อย เธอได้เป็นครูดีเด่นประจำเมือง และได้รับโอกาสไปศึกษาต่อที่เมืองหลวง