เดิมทีคิดว่าเรื่องที่หานเย่เจอเพื่อนร่วมชั้น คงเป็นแค่อุบัติเหตุเล็ก ๆ ระหว่างการเดินทางอันยาวนานของพวกเขาเท่านั้น
แต่ผลปรากฏว่าในช่วงสิบกว่าชั่วโมงนี้ หานเย่กลับเจอหลิวเหวินชิวอยู่เป็นระยะ ๆ
เพราะหานเย่เป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น ส่วนฉินเฉียวอันก็อยู่ในวัยซุกซนชอบเคลื่อนไหว ทั้งสองจึงนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ แบบเซี่ยเซี่ยไม่ได้
ดังนั้นสองพี่น้องจึงพากันออกไปเดินเล่นอยู่หลายรอบ ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ก็ตาม
แต่ทุกครั้งที่ออกไปเดินเล่น ก็มักจะบังเอิญเจอหลิวเหวินชิวเสมอ
หานเย่กลัวเพื่อนร่วมชั้นคนนี้จริง ๆ เขาไม่มีอะไรจะคุยกับหลิวเหวินชิว และก็ไม่อยากฝืนชวนคุยให้กระอักกระอ่วน
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่ถนัดเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงด้วย
ดังนั้นหลังจากออกไปเดินเล่นได้ไม่กี่รอบ หานเย่ก็เอาแต่นั่งขลุกอยู่ในตู้เตียงนุ่ม ไม่ยอมออกไปไหนอีก
หลังเฉียวหลานซูงีบหลับไปครู่หนึ่งแล้วตื่นขึ้นมา ก็เห็นหานเย่กับฉินเฉียวอันนั่งขลุกอ่านหนังสืออยู่บนเตียงชั้นล่าง ทำเอาเธอแปลกใจไม่น้อย
เธอถามอย่างประหลาดใจว่า “พวกเธอสองคนเป็นอะไรกัน ทำไมถึงอ่านหนังสือกันล่ะ?”
ทั้งสองคนคงไม่ได้เอาหนังสือมาด้วยแน่ เฉียวหลานซูพกตำราเรียนมาด้วย ระหว่างทางจึงหยิบขึ้นมาอ่าน
ส่วนเซี่ยเซี่ยพกหนังสืออ่านเล่นมาสองสามเล่ม ทั้งรวมบทความ รวมบทกวี และหนังสือกำลังภายใน
หนังสือที่ทั้งสองคนถืออยู่ในมือตอนนี้ก็คือหนังสือกำลังภายในในกระเป๋าของเซี่ยเซี่ยนั่นเอง
เฉียวหลานซูลงจากเตียงชั้นบน มานั่งข้างฉินเฉียวอันแล้วถามว่า “พวกเธอสองพี่น้องไม่ออกไปเดินเล่นหน่อยเหรอ?”
พอเห็นว่าทั้งสองคนถึงกับนั่งอ่านหนังสือ เฉียวหลานซูก็ตกใจจนแทบสะดุ้งกับเจ้าตัวแสบสองคนนี้