ฉินหยวนเจิ้งก้มหน้า มองเฉียวหลานซูที่จ้องเขาตาแป๋ว แล้วก็อดนึกถึงความฝันเมื่อคืนของตัวเองไม่ได้
ในความฝัน เฉียวหลานซูก็เงยหน้ามองเขาแบบนี้เหมือนกัน ต่างกันตรงที่สาวน้อยในฝันมีน้ำตาคลอเบ้า เสียงนุ่มนวล ดูน่าสงสารจับใจเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
เขารู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงยกมือแตะจมูก แล้วพยักหน้า “ได้ ข้างนอกหนาว เรากลับไปคุยกันในห้องเถอะ”
พูดจบ เขาก็หิ้วของ พาเฉียวหลานซูกลับไปที่โรงแรมรับรอง
หัวหน้าพลตระเวนหยางเดินตามหลังพวกเขาไป แต่ไม่ได้เข้าไปในห้อง เพียงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างรู้กาลเทศะ
ในห้องอุ่นสบาย เฉียวหลานซูจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาได้
เธอถอดผ้าพันคอสีแดงที่คอออก ลูบไล้ด้วยความทะนุถนอม จากนั้นก็มองฉินหยวนเจิ้งแล้วถามว่า “ผู้บัญชาการฉิน คุณตั้งใจซื้อมาให้ฉันโดยเฉพาะหรือคะ”
เธอเน้นคำว่า “ตั้งใจ” เป็นพิเศษ
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้าอย่างเก้อเขินเล็กน้อย “ใช่ ช่วงนี้หนาวมาก ตอนผมไปร้านสหกรณ์การค้าเห็นพอดี เลยซื้อมาให้คุณหนึ่งผืน”
เฉียวหลานซูยิ้มทันที หางตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เธอพูดว่า “ขอบคุณนะคะ ฉันชอบสีแดงมากเลย”
ฉินหยวนเจิ้งเกาหัว แล้วก็แตะจมูก ท่าทางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย
เขาตีหน้านิ่งแล้วพยักหน้า “ชอบก็ดีแล้ว”
หลังจากนั้น เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ