เฉียวหลานซูมองผ้าเหล่านี้ พลางนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะไปแล้ว ระยะทางระหว่างเหนือกับใต้ห่างไกลกันเหลือเกิน การจากไปครั้งนี้ บางทีอาจเป็นการจากกันชั่วนิรันดร์
เมื่อนึกว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสได้พบฉินหยวนเจิ้งอีกแล้ว ในใจเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
เสี่ยวหยางเกาหัว มองเฉียวหลานซูที่กำลังเลือกผ้าอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “คุณเสี่ยวเฉียว คุณเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ ผู้บัญชาการของเรายังไม่ได้แต่งงานเลย เขาไม่มีครอบครัว ยิ่งไม่มีเด็กด้วย”
เฉียวหลานซู: “???”
เฉียวหลานซูหันไปมองเขาอย่างตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง “อะไรนะ?”
เสี่ยวหยาง: “……”
เสี่ยวหยางพูดอย่างลังเลว่า “หรือว่าผมเข้าใจผิดไปเองครับ ครอบครัวที่คุณพูดถึงหมายถึงพ่อแม่พี่น้องของผู้บัญชาการหรือเปล่า? บ้านของเขาอยู่แถวฉางไป๋ซาน ไม่ใช่คนท้องถิ่น ครอบครัวไม่ได้อยู่ที่นี่ ผมว่าคุณอย่าซื้อเลยครับ ต่อให้ซื้อไป ตอนนี้ก็ส่งกลับไปไม่ทันอยู่ดี”
เฉียวหลานซู: “……”
เฉียวหลานซูจ้องเสี่ยวหยาง แล้วดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา
ราวกับแสงไฟคู่ใครเขาสองดวงที่เปล่งประกายวิบวับ จ้องเสี่ยวหยางจนเขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
เฉียวหลานซูข่มความตื่นเต้นในใจ แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “ถ้าอย่างนั้น ผู้บัญชาการของพวกคุณมีแฟนไหมคะ? หรือกำลังคบหาดูใจกับใครอยู่หรือเปล่า?”
เธอขยับเข้าไปใกล้เสี่ยวหยาง ถามอย่างร้อนใจว่า “รีบตอบสิคะ ตกลงมีหรือไม่มี?”