ฉินหยวนเจิ้งปฏิเสธเฉียวหลานซู แต่ในใจกลับรู้สึกทุกข์ใจมาก
แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกมา แต่ในคืนที่กลับไป เขาก็นอนไม่หลับ
หลายปีมานี้ เขาใช้ชีวิตเป็นเวลาอย่างสม่ำเสมอ แทบจะพอถึงเวลา พอล้มตัวลงนอนก็หลับได้ทันที
แต่คืนนี้ เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง ไม่มีวี่แววว่าจะง่วงเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ไม่ใช่แค่ร่างกายที่ร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว แม้แต่ในใจก็ร้อนรุ่มไปด้วย
ถ้าไม่รู้ว่าเด็กสาวชอบตัวเอง เขาก็คงอดทนเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจเสีย ก็คงเท่านั้น
หลายปีมานี้เขาก็อยู่คนเดียวมาได้ ไม่มีเหตุผลว่าต่อไปจะอยู่คนเดียวไม่ได้
แต่เมื่อรู้ความรู้สึกของเด็กสาวแล้ว ความคิดในใจก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่อาจบอกตัวเองอย่างเต็มปากได้อีกแล้วว่า ความโดดเดี่ยวเป็นสิ่งจำเป็นของชีวิต
ในใจของเขาจะมีความเสียดายอยู่เสมอ
บางทีเมื่อแก่ตัวลง หวนคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา เขาอาจเสียใจว่า ทำไมตอนนั้นถึงไม่กล้าสักครั้ง
วันรุ่งขึ้น ฉินหยวนเจิ้งไปที่สำนักงานเขตเหมืองพร้อมรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้าง
เด็กสาวจะขึ้นรถบรรทุกมะรืนนี้ เขาคิดถึงเรื่องนี้อยู่ในใจ แต่กลับไม่กล้าไปส่งเธอ
เขาหลบอยู่ในสำนักงานเขตเหมืองเพียงลำพัง สองวันเต็ม ๆ ไม่ได้กลับหอพักเลย
เช้าวันที่สาม หัวหน้าพลตระเวนหยางกลับมา แล้วถามนายทหารหลินว่า “นายทหารหลิน หัวหน้าพลของเราไปไหนหรือครับ สามวันแล้วที่เขาไม่กลับหอพัก ไปปฏิบัติภารกิจหรือเปล่า?”