หวงเอ้อหลิงแอบกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วปิดประตูบ้านอย่างเงียบเชียบ
กลัวว่าจะไปรบกวนเรื่องดี ๆ ของคู่แต่งงานใหม่ห้องข้าง ๆ
เธอคิดในใจว่า ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้บัญชาการฉินจะชอบคุณเสี่ยวเฉียวขนาดนี้
ว่าไปแล้ว สาวน้อยจากทางใต้คนนี้ไม่เหมือนใครจริง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวล เวลายิ้มก็ดูหวาน ที่สำคัญคือยังออดอ้อนเก่งอีกด้วย
ไม่เรียกพี่ก็เรียกสามี ผู้ชายคนไหนจะทนไหวกัน
หวงเอ้อหลิงลองคิดดู ถ้าเธอต้องเรียกเจ้าเจี้ยนหนงว่า “สามี”...
หวงเอ้อหลิงก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
แค่คิดก็ทนไม่ไหวแล้ว ยังจะให้เธอพูดออกมาอีกหรือ
สู้เรียกเขาว่าไอ้ทึ่มยังดีกว่า
ตอนนั้นเอง เจ้าเจี้ยนหนงก็เดินออกมาจากห้อง ถามเธอว่า “เมื่อกี้คุณออกไปทำอะไรมา”
ไฟในบ้านยังไม่ได้เปิด มีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งที่จุดอยู่ในห้องโถง
หวงเอ้อหลิงถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วตอบว่า “ไม่ได้ทำอะไร ฉันไปทำกับข้าวมา”
เดิมทีเธอคิดว่าจะรอให้คนห้องข้าง ๆ กลับมาก่อน แล้วค่อยเอาฟูกกับของอย่างอื่นไปให้ แต่ดูท่าแล้วคงต้องไว้พรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้
เจ้าเจี้ยนหนงยังพึมพำว่า “ผู้บัญชาการฉินยังไม่กลับมาอีกเหรอ นี่ก็เลยเวลาเลิกงานมานานแล้วนะ”
หวงเอ้อหลิง “...”
หวงเอ้อหลิงกลอกตามองเขา “ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างคุณ ทำไมถึงชอบสอดรู้สอดเห็นนักนะ!”
เจ้าเจี้ยนหนง “...”
ไม่ใช่สิ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นคนชอบสอดรู้สอดเห็นไปได้ล่ะ
……
ห้องข้าง ๆ ฉินหยวนเจิ้งอดทนมาตลอดทางตั้งแต่อยู่บนรถ พอกลับถึงบ้าน เขาก็กดเฉียวหลานซูแนบกับผนัง แล้วลงมือถอดเสื้อผ้าให้เธอด้วยตัวเอง