ฉินหยวนเจิ้งดึงผ้าพันคอของเฉียวหลานซูลง เผยให้เห็นใบหน้าเล็กขาวผ่องของเธอ
เธอยิ้มเอาใจ แล้วเริ่มชมเขาอย่างไม่คิดอะไร “พี่เจิ้ง วันนี้เลิกงานตรงเวลาจังเลยนะ แถมยังตั้งใจขับรถมารับฉันด้วย พี่ดีจังเลย รถก็จอดได้ตรงเป๊ะ ไม่เหมือนรถคันอื่นที่จอดเอียงไปเอียงมา”
ฉินหยวนเจิ้งมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่นี่มีรถจอดอยู่แค่คันเดียว ก็คือรถของเขา
ภรรยาสาวกำลังทำตัวเก้อเขินจนต้องหาเรื่องชวนคุยหรือไง
ฉินหยวนเจิ้งมองเฉียวหลานซูโดยไม่พูดอะไร แววตาลึกล้ำเผยอารมณ์บางอย่าง ทำให้เฉียวหลานซูนึกถึงครั้งแรกของเธอกับฉินหยวนเจิ้ง ตอนนั้นเขาก็มองเธอด้วยสายตาแบบนี้
เฉียวหลานซูหน้าแดงไปหมด เธอยื่นมือไปจับเสื้อโค้ทของฉินหยวนเจิ้ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “เสื้อก็ใส่ได้เรียบร้อย ดูดีกว่าคนอื่นด้วย...”
ฉินหยวนเจิ้งอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบผมเธอ แล้วประคองท้ายทอย ก่อนจะก้มลงจูบเธอ
จูบอย่างหนักหน่วง
เฉียวหลานซูรีบขอร้อง “พี่เจิ้ง พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานนะ”
ฉินหยวนเจิ้งสตาร์ตรถแล้วพูดกับเธอว่า “วางใจเถอะ ในเมื่อคุณพูดออกมาแล้ว ผมก็ต้องทำให้คำพูดของคุณเป็นจริง หนึ่งคืนเจ็ดครั้งก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอก ผมแค่กลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว เดี๋ยวเป็นลมไปอีก แล้วทำให้ผมเป็นห่วงตั้งนาน”
เฉียวหลานซู “……”
ฉินหยวนเจิ้งหันมามองเธอ แววตาเปื้อนรอยยิ้ม “เพราะงั้นคืนนี้คุณต้องกินให้อิ่มหน่อย แล้วเราค่อยยืดแนวรบ บุกยึดทีละฐาน รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จแน่นอน”
เฉียวหลานซู “……”