นายทหารหลินพบฉินหยวนเจิ้งที่สนามก่อสร้าง ขณะกำลังประชุมกับเหล่าวิศวกร
ที่จริงฉินหยวนเจิ้งใจลอยอยู่ไม่น้อย เผลอเหลือบมองไปทางสถานีรถไฟอยู่เป็นระยะ
ทั้งที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสนามก่อสร้าง มองไปทางนั้นก็ไม่เห็นอะไรสักอย่าง
เหล่าวิศวกรกับนักออกแบบหลายคนที่อยู่รอบตัวกำลังเทียบแบบแปลนและถกเถียงกันอย่างดุเดือด ฉินหยวนเจิ้งยืนอยู่ข้าง ๆ หยิบบุหรี่ออกมาจุด แล้วสูบเงียบ ๆ
นายทหารหลินเห็นเจ้ายมบาลมีชีวิตแต่ไกล ก็แทบโกรธจนควันออกหู
ผู้กำกับของพวกเขาควรหาแฟนแล้วแต่งงานให้เร็ว ๆ จากนั้นก็ลาวันลาแต่งงาน กลับไปพักสักสิบวันครึ่งเดือน พวกที่อยู่ใต้บังคับบัญชาอย่างพวกเขาจะได้หายใจหายคอบ้าง
วัน ๆ มีแรงเหลือเฟือเหมือนวัว เอาแต่คอยทรมานพวกทหารอย่างพวกเขาไม่เลิกรา!
ฉินหยวนเจิ้งหงุดหงิดเต็มทน พอเห็นนายทหารหลินก็ขมวดคิ้ว “มาทำไม?”
นายทหารหลินเดินเข้ามาแล้วลดเสียงลง “ผู้กำกับครับ คือว่า เมื่อกี้เสี่ยวหยางกลับมาบอกว่าจะไปส่งคุณเสี่ยวเฉียวที่สถานีรถไฟ รถไฟออกตอนสิบโมง ถามว่าคุณจะไปส่งเธอไหมครับ”
ใจฉินหยวนเจิ้งไหววูบ เขาดับบุหรี่แล้วเก็บใส่กระเป๋า เงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง ก่อนจะนิ่งเงียบไป
นายทหารหลินมองสีหน้าเขาก็รู้ว่าเขากำลังลังเลอีกแล้ว
เขาจึงถอนหายใจแล้วพูดว่า “โธ่ ไม่ไปส่งก็ไม่เห็นเป็นไร ถึงคุณเสี่ยวเฉียวจะเพิ่งอายุสิบแปด หน้าตาสวย แถมจิตใจก็ไร้เดียงสา เพิ่งมาถึงก็เกือบโดนลักพาตัว แต่ไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าตลอดการเดินทางบนรถไฟสามวันสี่คืน เธอจะต้องแคล้วคลาดปลอดภัยแน่นอน”