ในฐานะผู้อำนวยการโรงงาน หยางเหวินหยานย่อมปล่อยให้เรื่องนี้บานปลายต่อไปไม่ได้แน่
เขาทำหน้าขรึม แล้วพูดกับคนงานหญิงเหล่านั้นว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณควรเข้ามายุ่ง ถ้าจะจัดการก็ต้องให้หน่วยเป็นคนจัดการ เรื่องในครอบครัวของคนอื่น พวกคุณมีสิทธิ์อะไรออกหน้ากัน?”
คนงานหญิงคนหนึ่งพูดจาเหน็บแนมว่า “ผู้อำนวยการโรงงาน พวกเราพูดถึงเรื่องศีลธรรมของหล่อน ไม่ได้ไปยุ่งเรื่องครอบครัวของใครสักหน่อย คุณคงไม่ได้กำลังช่วยอีกฝ่ายแก้ตัวหรอกนะ? ถ้าถามฉัน คนแบบนี้ควรถูกไล่ออก ตำแหน่งของหล่อนควรจัดสรรให้คนอื่น”
พูดไปพูดมา คนพวกนี้ก็ยังคิดแต่เรื่องตำแหน่งพนักงานประจำ
ไล่คนออกไปได้สักคนก็ยังดี ตำแหน่งว่างเพิ่มขึ้นหนึ่งตำแหน่ง พวกเธอก็มีโอกาสเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งไม่ใช่หรือ?
ตอนนั้นเอง เฉียวหลานซูกับหวางเสวี่ยก็เดินเข้ามา
ทุกคนมองเฉียวหลานซู ต่างสบตากันอย่างอึดอัด ก่อนจะเงียบลงพร้อมกัน
หยางเหวินหยานมองเฉียวหลานซูแล้วถามว่า “คุณเสี่ยวเฉียว ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?”
เลขาว่าการเหวินก็ได้ยินเรื่องที่เฉียวหลานซูตั้งครรภ์แล้ว เดิมทีเขายังคิดจะกล่าวแสดงความยินดีสักคำ
แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้าพูดแล้ว
เลขาว่าการเหวินมองเฉียวหลานซู เธออายุยังน้อย ตัวก็ไม่สูง หน้าตาสะสวย ดูแล้วเหมือนเด็กอยู่เลย
หญิงสาวแบบนี้ดูเหมือนได้รับการอบรมมาดี ไม่น่าจะเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ชายหญิงสำส่อน
เขาจึงพูดกับเฉียวหลานซูว่า “เรื่องโปสเตอร์ประณาม ทางเราจะประชุมหารือกันก่อน คุณกลับไปทำงานก่อนเถอะนะ”