ความรู้สึกของเฉียวหลานซูไม่ผิดเลย ที่ประตูหลังของร้านสหกรณ์การค้า ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังขนของเงยหน้าขึ้น มองเฉียวหลานซูที่อยู่ไกลออกไป
เฉียวหลานซูเดินไปไกลแล้ว แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น หรี่ตามองตามเธออยู่ครู่หนึ่ง
ชายคนหนึ่งที่กำลังขนของใช้ไหล่ชนเขา แล้วพูดว่า “เหลียงจื่อ มองอะไรอยู่ รีบไปขนของได้แล้ว”
ชายที่ชื่อเหลียงจื่อร่างสูงใหญ่ หน้าตาธรรมดา บนหน้าผากมีรอยแผลเป็นจากมีดยาวประมาณหนึ่งชุ่น เขาโยนมวนบุหรี่ที่สูบหมดแล้วลงพื้น ใช้เท้าขยี้ ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าถนนในเมืองนี่ไม่เหมือนที่อื่น สะอาดดีเหมือนกัน”
แม้แต่ผู้หญิงในเมืองก็ไม่เหมือนกัน รูปร่างผอมบาง ผิวก็ขาว ดูแปลกตาไม่น้อย
เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมา
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็หัวเราะพูดว่า “นั่นสิ ถนนในเมืองมีคนมาทำความสะอาดโดยเฉพาะ ไม่เหมือนชนบท ไม่อย่างนั้นทุกคนจะคิดอยากเข้ามาอยู่ในเมืองกันทำไมล่ะ”
น่าเสียดายที่ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การจัดการของทีมผลิต คนในหมู่บ้านถึงกับเข้ามาทำงานในเมืองไม่ได้
ต่อให้เข้ามาในเมืองได้ หากยังไม่ได้ย้ายทะเบียนบ้านมา ก็ทำได้เพียงเป็นคนงานชั่วคราวเหมือนเหลียงจื่อ
เหลียงจื่อเป็นคนงานชั่วคราวของร้านสหกรณ์การค้า เป็นคนงานขนของของทีม งานประจำวันคือรับผิดชอบขนของขึ้นรถและลงรถ
แต่เขามักจะแอบอู้ทุกครั้ง เวลาคนของกองรถขับรถไปรับหรือส่งสินค้า เขาก็จะแอบไปหลบในสำนักงานกองรถของร้านสหกรณ์การค้า ไม่ยอมออกไปไหน