เมื่อเฉียวหลานซูมาถึงโรงขนมอบ ก็เห็นคนจากแผนกบุคคลกำลังพาพนักงานใหม่สองคนเดินมาทางนี้
เธอจึงรีบเดินตามไปทักทายคนจากแผนกบุคคล
เจ้าหน้าที่แผนกบุคคลมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามว่า “มาจากโรงขนมอบหรือ”
เฉียวหลานซูพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
เจ้าหน้าที่พูดว่า “ได้ ตามฉันมา”
เจ้าหน้าที่พาพนักงานใหม่ทั้งสามคนไปยังห้องทำงานของหัวหน้าโรงขนมอบ หลิวเว่ยหง หัวหน้าโรงขนมอบรีบเดินออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “โธ่ คุณโจว ในที่สุดก็พาคนมาช่วยฉันเสียที ช่วงนี้โรงขนมอบของเราเพิ่มกำลังการผลิต คนไม่พออย่างหนัก ทุกคนต้องทำงานล่วงเวลาจนบ่นกันระงมแล้ว”
คุณโจวรีบพูดว่า “งั้นก็รีบจัดงานให้พวกเขาเลย คราวนี้จัดคนให้คุณตั้งสามคน ต้องพอแน่”
หลิวเว่ยหงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ๆ อ้อ จริงสิ พวกเขาเป็นแรงงานครอบครัวกันหมดหรือเปล่า”
พูดจบ เธอก็มองพนักงานใหม่ทั้งสามคน
หญิงสองชายหนึ่ง ล้วนเป็นคนหนุ่มสาว
สายตาของเธอหยุดอยู่บนใบหน้าของเฉียวหลานซูอยู่นาน เมื่อเห็นใบหน้าสวยประณีตของอีกฝ่าย เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ที่นี่ต้องทำงานใช้แรงนะ ทำไมถึงมีคุณหนูใหญ่โผล่มาด้วยล่ะ สามีคุณเป็นใคร”
เธอถามเฉียวหลานซูว่า “เป็นแรงงานครอบครัวหรือเปล่า”
เฉียวหลานซู “...”
เฉียวหลานซูรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่ามีแววรังเกียจอยู่ในสายตาของอีกฝ่าย
เธอพูดด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน “หัวหน้าหลิวคะ ฉันไม่ใช่แรงงานครอบครัวค่ะ”
หลิวเว่ยหงจึงทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “ไม่ใช่แรงงานครอบครัว แล้วเข้ามาได้ยังไง”