ตอนที่เติ้งเสียวเจินพูดเช่นนั้น เฉียวหลานซูก็สะดุ้งโหยง หัวใจเต้นรัวขึ้นมาทันที เธอหันไปมองเติ้งเหวยจวินอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เติ้งเหวยจวินเองก็มีสีหน้าหม่นหมอง ใบหน้าซีดขาวแฝงความหวาดหวั่นอยู่
เขาเหม่อลอยจนแทบไม่มีสติ ราวกับเพิ่งได้รับความตกใจครั้งใหญ่
แม้แต่ฉินหยวนเจิ้งที่ได้ยินว่ามีคนถูกฟันตายก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที
แถบนี้ล้วนอยู่ในเขตทหาร เพราะมีหน่วยทหารประจำการอยู่มากมาย
แต่กลับเกิดคดีฆาตกรรมขึ้นจนได้ เห็นได้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงเพียงใด
เขามองหยางเหวินหยานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนถามเสียงหนักว่า “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เรื่องนี้เกิดขึ้นในโรงงานหรือ มีคนตายจริง ๆ หรือ”
หยางเหวินหยานมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาถอนหายใจแล้วพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนพูดว่า
“ที่จริงก็ไม่ถึงกับเป็นเรื่องของโรงงานหรอก เป็นเรื่องที่คนงานในโรงงานก่อขึ้นมาเอง วันนี้คนงานโรงหมักผักดองได้หยุดครึ่งวัน เจิ้งต้าหลิวพาเพื่อนร่วมงานสองคนออกไปนัดคนเล่นไพ่ ผลคือเขายังไม่เลิกนิสัยเดิม ปากบอกว่าจะไปเล่นไพ่ แต่ที่จริงกลับไปขโมยของในบ้านคนอื่น...”
เมื่อก่อนเจิ้งต้าหลิวเป็นแค่ลูกกรุงเมืองที่เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่ทำงาน อาศัยจังหวะดีถึงได้เข้าไปทำงานในโรงงาน
แต่ช่วงนี้เขาขัดสน เงินไม่พอใช้ จึงคิดจะเอาเปรียบเพื่อน
เขาหลอกเพื่อนร่วมงานว่าจะไปเล่นไพ่ กลัวว่าจะมีคนแจ้งความ จึงให้เพื่อนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ถ้ามีใครมาก็ให้ตะโกนบอก
จากนั้นเขาก็พาเพื่อนร่วมงานอีกคนเข้าไปในบ้านเพื่อน อาศัยตอนที่เพื่อนออกไปทำงานและยังไม่กลับมา ขโมยเงินหลายร้อยหยวนกับบัตรเสบียงและบัตรเสบียงอาหารต่าง ๆ ในบ้านไปจนหมด
เดิมทีถ้าเขาขโมยเงินแล้วหนีไป ก็อาจไม่ถึงขั้นมีคนตาย
แต่ตอนออกมา เขาเห็นภรรยาของเพื่อนกำลังยุ่งอยู่ในครัว ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมา จึงวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อคุกคามภรรยาของเพื่อน
ผู้หญิงคนนั้นยังสาว เพิ่งแต่งงานได้ไม่ถึงปี และยังไม่มีเด็ก