หัวหน้าพลตระเวนหยางยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล คอยมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ จู่ ๆ เขาก็วิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีพลางบอกเฉียวหลานซูว่า “คุณเสี่ยวเฉียว ผู้บัญชาการของผมมาแล้ว!”
ดวงตาของเฉียวหลานซูเป็นประกาย เธอยัดตั๋วรถไฟในมือลงกระเป๋า แล้วลุกขึ้นทันที “จริงเหรอ? เขาอยู่ตรงไหนแล้ว?”
เสี่ยวหยางตอบว่า “ถึงข้างนอกโรงพยาบาลแล้ว คงจะมาถึงเดี๋ยวนี้แหละ”
ข้างนอกโรงพยาบาลจอดรถตรงไหนก็ได้ เพราะยุคนี้คนขับรถเป็นมีไม่มากนัก บริเวณหน้าโรงพยาบาลจึงมีพื้นที่ว่างเหลือเฟือ
ฉินหยวนเจิ้งจอดรถไว้หน้าประตูโรงพยาบาล เปิดประตูแล้วลงจากรถทันที
เฉียวหลานซูเห็นร่างของฉินหยวนเจิ้งแล้ว เธอหันหลังวิ่งไปทางห้องทำงานแพทย์ทันที เสี่ยวหยางชะงัก ก่อนรีบตามไป “คุณเสี่ยวเฉียว คุณคงไม่ได้จะไปทำหมันอีกใช่ไหม?”
เดี๋ยวก่อน นี่มันไม่เหมือนที่ตกลงกันไว้นี่นา?
ไม่ได้ตกลงกันไว้หรอกหรือว่า ถ้าเขาไปตามผู้บัญชาการมาแล้ว เธอจะไม่ทำหมัน?
สาวน้อยจากภาคใต้คนนี้ช่างห้าวหาญจริง ๆ ถึงกับคิดจะมาทำหมัน
สาวน้อยที่ยังไม่ได้แต่งงานตามปกติทั่วไป ใครจะคิดมาทำหมันกันล่ะ?
เสี่ยวหยางยังตามไปไม่ทัน ก็รู้สึกถึงสายลมวูบหนึ่งข้างกาย ร่างสูงใหญ่พุ่งผ่านเขาไป ก่อนจะคว้าคุณเสี่ยวเฉียวที่ห่อตัวแน่นเหมือนขนมจ้างขึ้นมาแบกพาดบ่า
เสี่ยวหยาง “……”
เสี่ยวหยางตะลึงงัน ไม่เสียทีที่เป็นผู้บัญชาการของพวกเขา ช่างเด็ดขาดจริง ๆ!