ช่วงนี้ฉินหยวนเจิ้งยุ่งอยู่กับการพาคนไปซ่อมลานบ้านหลังเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ทุกวันออกจากบ้านแต่เช้า กลับดึก นอกจากจะเป็นห่วงเฉียวหลานซูกับลูก จึงกลับมากินข้าวกลางวันและอุ้มเด็กเล่นสักครู่แล้ว
เวลาที่เหลือเขาก็ทำงานช่างไม้และงานก่อสร้างอยู่ในลานบ้านหลังเล็กตลอด
เขากอดเฉียวหลานซูไว้ อารมณ์ดีพลางพูดว่า “ลานบ้านหลังเล็กซ่อมใกล้เสร็จแล้ว ทั้งหลังคา กำแพง พื้น รั้ว แล้วก็กระจกหน้าต่าง จัดการหมดแล้ว ลานด้านนอกก็ซ่อมเสร็จแล้วด้วย ปูทางด้วยแผ่นหิน พลิกดินสองข้างเรียบร้อย อีกสองวันจะให้ป้าสือไปปลูกผักสักหน่อย เธอปลูกผักเก่งไม่ใช่หรือ”
พูดจบ เขาก็เอ่ยต่อว่า “ผมปลูกต้นส้มโอไว้หนึ่งต้น ต้นทับทิมอีกหนึ่งต้น เธอยังอยากปลูกอะไรอีกก็บอกผม ผมจะไปเอาต้นกล้าที่ป่าไม้ชานเมืองใต้ อ้อ แล้วเตียงอุ่นในห้องทั้งสองห้องก็ให้ลุงหวงก่อขึ้นใหม่แล้ว วันนี้กับพรุ่งนี้ปล่อยให้แห้งสักสองวัน ผมจะซื้อกระดาษก้วยพี้มาแปะ พอเธออยู่ไฟเสร็จ เราก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นได้”
ได้ยินฉินหยวนเจิ้งพูดเช่นนี้ เฉียวหลานซูก็อดตั้งตารอไม่ได้
ลานบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิด แม้ตัวบ้านจะเล็กไปหน่อย แต่มีลานบ้านด้วย นับว่าหาได้ยากแล้ว
เฉียวหลานซูถูกฉินหยวนเจิ้งกอดไว้ในอ้อมแขน ได้ยินเสียงหัวใจเต้นหนักแน่นจากอกของเขา เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ตอนฉันไปกับผู้อำนวยการกวนที่สถานีป่าไม้เมืองหลงซิง เห็นต้นกล้าดอกไม้กับต้นกล้าสมุนไพรเยอะเลย สมุนไพรก็ช่างเถอะ แต่ลานบ้านของเราปลูกดอกไม้ได้ไหม ฉันอยากปลูกโบตันสักสองต้น จะปลูกให้รอดไหม”
ยุคนี้เพื่อรับประกันผลผลิตธัญญาหาร แม้แต่ต้นไม้ผลยังแทบไม่มีที่ให้ปลูก แล้วใครจะยอมปลูกดอกไม้กัน
ลานบ้านของคนส่วนใหญ่ปลูกแต่ผักกับต้นไม้ผล คนที่ยอมปลูกดอกไม้มีไม่มากนัก
แต่ฉินหยวนเจิ้งคิดว่า ทางหยางเฉิงมีอากาศเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี สองข้างถนนปลูกแต่ต้นไม้ผล ส่วนดอกไม้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีให้เห็นทุกที่ พอถึงฤดูใบไม้ผลิก็มีดอกไม้บานสะพรั่งไปทั่ว
ไม่เหมือนที่หลงเฉิง อากาศเย็นยะเยือกอยู่เกือบครึ่งปี ทุกหนแห่งโล่งเตียนและหม่นหมอง
อย่าว่าแต่ดอกไม้สวย ๆ เลย แม้แต่ใบหญ้าเขียว ๆ สักใบก็ยังมองไม่เห็น