ตอนนี้ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ผู้คนแถวถนนส่วนใหญ่ยังไม่ตื่น
คนที่ตื่นแล้วก็ยังอยู่บ้านทำอาหารเช้าและทำความสะอาดบ้าน รอบถนนจึงเงียบสงัด ไม่มีผู้คนเท่าไร
ตลอดทั้งถนนมีเพียงน้าของหยางกับแม่ของหยาง รวมถึงพี่ชายลูกพี่ลูกน้องและพี่สะใภ้อีกสี่คนเท่านั้น
อย่าเห็นว่าพวกนางทำตัวกร่างต่อหน้าหยางเหวินหยานกับเติ้งเสียวเจิน แต่พออยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจก็แทบไม่ต่างจากนกกระทา
เจ้าหน้าที่ตำรวจแค่มาที่บ้านและพูดเตือนไม่กี่คำ วันนี้พวกนางก็เก็บห่อสัมภาระตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เตรียมกลับชนบทแล้ว
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเติ้งเสียวเจินกับหยางเหวินหยานตั้งใจหลบหน้าพวกนาง แต่พวกนางก็ไม่กล้าหาเวลามาก่อเรื่องที่โรงงานอีก
แต่พวกนางกลับไปง่ายดายเกินไป เติ้งเสียวเจินจึงมีความรู้สึกไม่ดีต่อแม่สามีคนนี้มาก
ช่วงหลายปีแรกหลังแต่งงานกับหยางเหวินหยาน ทุกครั้งที่กลับบ้านเก่า นางคิดเสมอว่าจะเป็นลูกสะใภ้ที่อ่อนโยนและเชื่อฟัง อดทนต่อแม่สามีให้มากเข้าไว้
แต่เวลาผ่านมาหลายปี ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้ว
ชั่วชีวิตนี้นางไม่มีทางอยู่ร่วมกับแม่สามีคนนี้อย่างปรองดองได้ การไม่กลับไปพบหน้ากันเป็นทางที่ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นไม่แน่ว่าวันไหนคงได้ลงไม้ลงมือกัน
ถึงตอนนั้นหากถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนอกตัญญูขึ้นมา นางคงเสียหน้าแย่
หยางเหวินหยานมองแม่ของตน แล้วมองน้าของหยางกับคนอื่นๆ ซ้ายทีขวาที ก่อนขมวดคิ้วแน่น “เด็กอยู่ไหน? เด็กไปไหนแล้ว?”
เติ้งเสียวเจินเองก็กวาดตามองอย่างละเอียด ไม่นานก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “ไปเถอะ เรารีบกลับบ้านไปดูกัน ถ้าพวกนางทิ้งเด็กไว้ที่บ้านจะทำยังไง?”
หยางเหวินหยาน “...”
หยางเหวินหยานพูดเสียงขรึม “คงไม่หรอกมั้ง? ทิ้งเด็กไว้ที่บ้านตามลำพัง พวกนางไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องหรือไง?”
เติ้งเสียวเจินหัวเราะเย็นชา “พวกนางไปถึงสถานีแล้วต้องฝากคนไปบอกเราที่โรงงานแน่ ถึงตอนนั้นเราค่อยรีบกลับบ้านก็ไม่ทันแล้ว พวกนางขึ้นรถไปกันหมด เด็กก็เลยต้องอยู่บ้านเราไม่ใช่หรือไง?”
เติ้งเสียวเจินพูดพลางรีบสวมรองเท้ากับเสื้อคลุม แล้วเร่งหยางเหวินหยาน “เร็วเข้า รีบไป”
ถ้าไม่รีบกลับไปตอนนี้ก็จะไม่ทันแล้ว