ฉินหยวนเจิ้งติดต่อไปหาลูกชายของหมอจีนแก่ในเขตทหารไว้ล่วงหน้าแล้ว
ถึงพวกเขาจะอยู่คนละหน่วย แต่ก็อยู่ในเขตทหารเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันดี
แค่ไปหาแล้วพูดคุยกันสักสองสามคำ อีกฝ่ายย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
แต่คุณหมอชราอาศัยอยู่ในเมืองข้างเคียง ซึ่งอยู่ห่างจากหลงเฉิงพอสมควร ขับรถไปต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมง
หยางเหวินหยานกับเติ้งเสียวเจินจึงลางาน แล้วออกเดินทางไปพร้อมกับฉินหยวนเจิ้ง
ดูท่าเติ้งเสียวเจินจะทะเลาะกับหยางเหวินหยานมา ระหว่างทางทั้งสองจึงไม่พูดกันสักคำ
หยางเหวินหยานชวนเธอคุย เธอก็ไม่สนใจ
หยางเหวินหยานกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นั่งถอนหายใจอยู่ในรถไม่หยุด
ฉินหยวนเจิ้งเองก็ไม่มีเจตนาจะเข้าไปยุ่งเรื่องความสัมพันธ์ของสามีภรรยา ระหว่างทางจึงแทบไม่ได้พูดอะไร
หยางเหวินหยานกังวลใจจนแทบนั่งไม่ติด
ระหว่างทางเขาพยายามชวนเติ้งเสียวเจินคุย แต่เธอก็ไม่สนใจ เขาจึงทำได้แค่หันไปคุยกับฉินหยวนเจิ้ง
เขาถามฉินหยวนเจิ้งว่า “ได้ยินมาว่าคุณหมอชราท่านนี้อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ไม่ออกตรวจมานาน ครั้งนี้กว่าจะเชิญท่านมาช่วยดูได้ก็ไม่ง่ายเลย ไม่รู้ว่าจะช่วยปรับร่างกายของพวกเราได้ไหม”
เขาคิดในใจเงียบ ๆ ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไปหาหมอมาแล้ว แถมยังกินยาไปไม่น้อย
ถ้าครั้งนี้แม้แต่หมออาวุโสที่มีชื่อเสียงคนนี้ยังช่วยปรับร่างกายให้พวกเขาไม่ได้ เขาก็คงหมดหนทางจริง ๆ แล้ว
บางทีพวกเขาอาจต้องไปรับเด็กมาเป็นบุตรบุญธรรมจริง ๆ
เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะทางการไม่อนุญาตให้ทำอย่างเปิดเผย เขาก็อยากขึ้นเขาไปไหว้พระแม่ให้ลูกแล้ว
ฉินหยวนเจิ้งขับรถอยู่ พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็ปลอบว่า “ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ให้ท่านช่วยตรวจก็ดีแล้ว อย่างไรท่านก็เป็นหมออาวุโส มีประสบการณ์มาก ย่อมให้คำแนะนำคุณได้บ้าง อย่างน้อยคุณกับพี่สะใภ้ก็จะได้สบายใจขึ้น”
หยางเหวินหยานถอนหายใจ ได้แต่พยักหน้า “ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้แล้ว เฮ้อ”
ความจริงหยางเหวินหยานไม่ได้รีบร้อนอะไรตั้งแต่แรก และไม่เคยคิดจะไปหาหมอชื่อดังที่ไหน
แต่เรื่องที่คนในครอบครัวของเขาก่อขึ้นครั้งนี้ ทำให้เขากลัวจริง ๆ
อย่างไรนั่นก็เป็นแม่แท้ ๆ ของเขา เขาจะไล่แม่ไปได้อย่างไร แม้เรื่องคราวนี้จะผ่านไปแล้ว