“คราวหน้า ถ้าฉันว่าง ฉันจะทำให้เอง”
สวีว่านว่านชะงักไป
เธอกำลังอึดอัดกับความไม่รู้ใจของเขาอยู่พอดี แขนกอดอก ริมฝีปากเม้ม หน้าหันไปทางหนึ่ง พอได้ยินคำนี้ก็ปล่อยแขนทันที เม้มปากหายไปด้วย หัวเล็ก ๆ หันกลับมามองเขาตรง ๆ
เขาบอกว่าจะทำชานมให้เธอ!!
เด็กสาวตั้งสติได้เร็ว มีอามือเท้าคาง เอียงหน้ามองเขา รอยยิ้มน่ารักกลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง ดูเหมือนจะปุกปุยขึ้นอีกหน่อย
“ได้สิ ฉันชอบหวาน ๆ ช่วยใส่น้ำตาลเยอะ ๆ ให้ฉันหน่อยนะ”
“กินหวานเกินไปไม่ดี”
น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูจริงจัง คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น ท่าทางจริงจังราวกับกำลังพูดคุยเรื่องโภชนาการกับเธออย่างเต็มที่
“ชานมไม่หวานก็ไม่ใช่ชานมแล้ว! ฉันเอาหวาน ๆ!”
สวีว่านว่านเบิกตากลมโต ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ท่าทางมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองพูดคือความจริง
เสิ่นมั่วไป๋มองเธอ นิ่งไปหนึ่งวินาที
“อ้อ ก็ได้”
สวีว่านว่านอดไม่ได้ที่จะด่าเขาในใจเป็นหมื่นครั้ง ไอ้ทึบ!!!!!!!!!!!!!!!!
แต่พอเลิกเรียนพิเศษวันนั้น เธอก็ยังเดินตามเสิ่นมั่วไป๋ไปโรงอาหารด้วยความอิ่มใจ
เด็กสาวสั่งซี่โครงหมูอบน้ำแดงกับบรอกโคลีผัดกระเทียมหนึ่งจาน ก่อนจะเริ่มทาน ก็เอาไม้ไม่แตะอะไรไปคีบมันฝรั่งสองชิ้นจากจานของเขามาเป็นครั้งแรกด้วยความกล้า ยัดเข้าปากพร้อมรอยยิ้ม