เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของสวีว่านว่าน เสิ่นมั่วไป๋กลับนิ่งเงียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาหันข้างมองเธอ เห็นเด็กสาวก้มหน้ามองทางเดิน ใบหูแดงเรื่อ นิ้วมือที่จับแขนเสื้อเขาซีดเผือด เห็นอยู่ว่าตื่นเต้นมากแต่กลับทำเป็นองอาจ ปลายขนตายาวเปียกฝนเม็ดเล็ก ๆ ส่องประกายในแสงเทาหม่น ราวกับจะร้องไห้ออกมาในวินาทีถัดไป
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปครึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง ระยะห่างระหว่างทั้งสองจากที่ "มีคนยืนคั่นได้อีกหนึ่งคน" กลายเป็น "ไหล่เกือบชนไหล่" ทันที
ร่มถูกปรับมุมใหม่ ให้สวีว่านว่านอยู่ใต้ร่มเต็ม ๆ แต่ตัวเด็กหนุ่มที่ยืนใกล้เข้ามา ฝนตกลงมาตามรอยพับเสื้อเชิ้ต ไหลรวมเป็นสายน้ำเล็ก ๆ เหนือมือที่เธอกำแขนเสื้อเขาอยู่
เสิ่นมั่วไป๋ไม่ตอบคำถามเป็นครั้งแรก
แต่การขยับเข้ามาใกล้แบบนี้ อาจเป็นคำตอบของเขาแล้ว
สวีว่านว่านสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของเขา หัวใจเหมือนมีคนเทน้ำผึ้งลงไป หวาน อบอุ่น และเหนียวหนืด แผ่ซ่านจากอกไปทั่วแขนขา ปลายนิ้วก็หวานไปด้วย
ผู้ชายคนนี้รู้ตารางเรียนฉันด้วยเหรอ ยังมารับฉันเองอีก?
พระอาทิตย์คงขึ้นจากทางทิศตะวันตกจริง ๆ ด้วย! แถมเมื่อกี้เขาก็เหมือนยอมรับว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีกันแล้วใช่ไหม? เพื่อนที่ดีมาก ๆ ด้วย?