สวีว่านว่านยิ้มบาง ๆ ไม่พูดพล่ามทำไมมากนัก หยิบแก้วชานมขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ทันที
แล้วดวงตาของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาทันที มุมปากก็ยกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองแฉก ทั้งคนเหมือนแมวน้อยที่ได้กินอาหารกระป๋องโปรดปรานในที่สุด อิ่มเอมจนแทบจะกระดิกหาง
"ว้าว! ครั้งนี้อร่อยมาก! หวานกำลังดี! คงไว้แบบนี้ต่อไปนะ ต่อไปก็ทำให้ฉันแบบนี้เลย! ฉันชอบมาก!"
หญิงสาวยกแก้วขึ้น เอียงคอ ขยิบตาอย่างซุกซน แล้วยิ้มหวานอย่างพอใจให้เขา รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยม ไร้ซึ่งการคำนวณใด ๆ เป็นแค่ความสุขบริสุทธิ์ เหมือนเด็ก ๆ คนหนึ่ง
เสิ่นมั่วไป๋มองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ เสียงถอนหายใจครั้งนี้ยาวกว่าครั้งก่อน ปลายเสียงต่ำลง สื่อถึงความจนปัญญาแบบ "ฉันพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่ลูกค้าพอใจแล้วก็แล้วกันไป"
"เอาล่ะ งั้นเราเริ่มสอนหนังสือกันเถอะ" เขาพูด
สวีว่านว่านวางชานมลง แล้วหยิบหนังสือแคลคูลัสชั้นสูงกับกระดาษทดออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ
"ตรงนี้เป็นการหาปริมาตรของรูปทรงที่เกิดจากการหมุน หลักการคือต้องเขียนพื้นที่หน้าตัดให้อยู่ในรูปฟังก์ชันของแกนหมุน แล้วจึงอินทิเกรตเทียบกับตัวแปรการหมุน" ปลายปากกาของชายหนุ่มเคลื่อนไปบนกระดาษทด วาดแผนผังรูปทรงที่เกิดจากการหมุน "ดูนี่สิ นี่คือรูปทรงสามมิติที่เกิดจากการหมุนเส้นโค้งนี้รอบแกน x หนึ่งรอบ แล้วปริมาตรของมันจะหาอย่างไร?"