เซี่ยงไฮ้ในเดือนกรกฎาคม
สวีว่านว่านเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว ร้านอาหารวิวแม่น้ำที่กำลังฮิตบนอินเทอร์เน็ตช่วงนี้ ระเบียงนั่งมองเห็นแสงไฟฝั่งตรงข้ามแม่น้ำหวงผู่ได้โดยตรง
สายลมยามค่ำพัดมาจากเหนือผิวน้ำ พาความชื้นและอากาศอบอ้าวเฉพาะฤดูนี้เข้ามาด้วย ตอนที่หญิงสาวมาถึง เสิ่นมั่วไป๋นั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว ด้านหน้ามีกล่องเค้กประณีตวางอยู่ กล่องกระดาษสีน้ำตาลเข้มผูกโบสีครีม
วันนี้เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว ผมดูเหมือนได้รับการจัดแต่งเล็กน้อย ดูสะอาดสะอ้านสุดๆ
สวีว่านว่านมองเห็นเขาจากระยะไกล เกือบจำไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งอยู่ริมระเบียง ด้านหลังเป็นแม่น้ำหวงผู่กับเส้นขอบฟ้าที่สว่างไสวของลู่เจียจุ่ยฝั่งตรงข้าม ถ้าไม่นับแว่นกรอบดำที่บังหน้าไปครึ่งหนึ่ง ไม่มองที่หน้า ภาพรวมทั้งหมด กลับดู...หล่ออย่างบอกไม่ถูก?
“ว้า! เสิ่นมั่วไป๋! มาถึงได้ไงเร็วขนาดนี้! ฉันนึกว่าฉันจะมาก่อนซะอีก เที่ยวบินนายไม่ใช่ห้าโมงถึงไม่ใช่เหรอ?”
เสิ่นมั่วไป๋มองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ “สี่โมงสามสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว มาก่อนเวลายี่สิบห้านาที”
สวีว่านว่านนั่งลง สายตาจับจ้องกล่องเค้กนั้นไม่วางตา “นายซื้อเค้กอะไรมา? เปิดให้ฉันดูเร็วเข้า!”
เธอดึงกล่องมาตรงหน้า ใช้นิ้วเกี่ยวโบแล้วดึงเบาๆ เปิดฝากล่องออก ข้างในเป็นเค้กช็อกโกแลต ไม่ใหญ่โต ขนาดประมาณหกนิ้ว แต่ประณีตมาก พื้นผิวช็อกโกแลตสีน้ำตาลเข้มเงาวับ โรยผงโกโก้ละเอียดบางๆ ด้านข้างตกแต่งด้วยช็อกโกแลตชิ้นเรียงรายรอบ ดูแล้วน่ากินมาก