เมื่อได้ยินคำถามสุดประหลาดนี้ ปฏิกิริยาแรกของสวีว่านว่านคือการหยุดเดิน แล้วหันไปมองเฉินมั่วไป๋
หนุ่มน้อยกำลังก้มหน้ามองเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังคิดจริงจังว่าสีแดงบนใบหน้าของเธอเกิดจากอุณหภูมิร่างกายสูงเกินไปจนต้องเติมน้ำหรือไม่
เขาสะพายกระเป๋าแล็ปท็อปไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง มือซ้ายถูกเธอเกาะแขนอยู่ ส่วนมือขวาลากกระเป๋าเดินทาง ยืนอยู่กลางแสงไฟถนนสีเหลืองสลัวที่ขอบทาง ใบหน้าจริงใจจนเธออยากจะงับเขาสักที
เธอมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย "ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ร้อน ไม่กระหายน้ำด้วย ไม่อยากดื่มน้ำ"
"แต่หน้าเธอแดงมาก แล้วฝ่ามือก็เหงื่อออกด้วย" เขาเสริมอย่างจริงจัง น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ราวกับกำลังรายงานข้อมูลการสังเกตการณ์ตามวัตถุประสงค์ให้ผู้บังคับบัญชาฟัง
"นั่นเป็นเพราะ——"
"นั่นเป็นเพราะ—"
สวีว่านว่านเกือบจะหลุดพูดออกไปว่า "นั่นเป็นเพราะฉันกำลังคิดว่าเดี๋ยวเธอจะเขินอายไหม" "เดี๋ยวฉันจะจัดการเธอยังไงดี" แต่พอคำพูดถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไปอย่างสุดความสามารถ สุดท้ายเธอจึงหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อบังคับตัวเอง แล้วยิ้มออกมา "เธอคิดมากไปแล้ว อากาศแบบนี้มันร้อนจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่อยากดื่มน้ำ ไปกันเถอะ เรากลับไปห้องเปิดแอร์เร็วเข้า!~"
เฉินมั่วไป๋ตอบ "อ๋อ" อย่างงง ๆ แล้วก็รีบมองเธออีกครั้ง
ใบหน้าของหญิงสาวแดงมากจริง ๆ ฝ่ามือก็ชื้น ๆ ด้วย แต่เธอดันบอกว่าไม่ร้อน งั้นข้อมูลจุดนี้ก็ไม่สามารถอธิบายด้วยอุณหภูมิได้ เขาเก็บค่าผิดปกตินี้ไว้ในใจเงียบ ๆ ชั่วคราวยังหาตัวแบบที่เหมาะสมมาใช้สร้างแบบจำลองไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ยังคงเดินตามเธอไปโดยที่แขนถูกเธอเกาะไว้อย่างว่านอนสอนง่าย