ภายในห้องโถง ซ่งชิงหย่วนกำลังสนทนากับท่านยายกู้
หลิ่วปั้นซานนั่งอยู่ด้านล่าง คอยแทรกเสริมเป็นครั้งคราวเมื่อสบโอกาส
เขาเป็นคนรู้จักกาลเทศะ
เพียงไม่กี่ประโยคก็เปลี่ยนหัวข้อจากเรื่องการเมืองว่าด้วยการขุดลอกแม่น้ำและควบคุมอุทกภัย ไปสู่การศึกษาในสำนักศึกษาลู่หมิงอย่างเป็นธรรมชาติ
“ท่านยายกู้ ท่านคงไม่ทราบ ใต้เท้าอำเภอของพวกเราชื่นชมบทความของฉือเกอร์ไม่ขาดปาก”
“เมื่อหลายวันก่อน ตอนหารือราชการในที่ว่าการอำเภอ ใต้เท้าอำเภอยังหยิบบทความเปิดประเด็นของฉือเกอร์ให้คนเบื้องล่างดูกันเป็นพิเศษ”
“ทุกคนต่างกล่าวว่าบทความนี้สุขุมเฉียบคม ไม่เหมือนสิ่งที่เด็กวัยสิบขวบจะเขียนได้”
ท่านยายกู้ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาขุ่นมัวฉายแววกระจ่างอยู่หลายส่วน
“อาจารย์ที่ปรึกษาหลิ่วกล่าวเกินไปแล้ว”
“ฉือเกอร์ก็เป็นเพียงเด็กบ้านนอกที่เติบโตในชนบท อาศัยอาจารย์คอยอบรมอย่างเข้มงวด จึงไม่เติบโตไปในทางผิด”
“เขายังเยาว์วัย รับคำชมมากนักไม่ไหว ภายหน้าคงต้องรบกวนใต้เท้าและอาจารย์ที่ปรึกษาช่วยชี้แนะให้มากหน่อย”
ซ่งชิงหย่วนยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ
“ผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้ดูห่างเหินไปแล้ว”
“ต้นกล้าดีอย่างฉือเกอร์ ต่อให้มิใช่แค่ในอำเภอชิงเหอ แต่ส่งไปถึงเมืองหนานหยาง ก็ยังนับว่าโดดเด่นเหนือผู้คน”
“เมื่อการสอบเมืองในเดือนหกผ่านพ้นไป เกรงว่าฟากฟ้าของอำเภอชิงเหอคงมีเรื่องงดงามให้กล่าวขานอีกครั้ง”
บรรยากาศในห้องโถงผ่อนคลายขึ้นกว่าก่อนหน้าไม่น้อย
ซ่งหว่านอิ๋งเดินวนอยู่ในลานบ้านสองรอบ
นางย่อตัวลงใต้กำแพง มองดอกกุหลาบจีนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปหยอกไก่ขนลายตัวหนึ่งที่กำลังงีบอยู่ข้างเล้า
แม่ไก่ถูกนางจิ้มเข้าให้ ส่งเสียงกุ๊ก ๆ สองครั้ง ก่อนกระพือปีกวิ่งหนีไป
ซ่งหว่านอิ๋งร้อง “อา” แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นบนกระโปรง
สาวใช้เดินตามหลังด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“คุณหนู อย่าวิ่งไปทั่วเลย ในลานมีมูลไก่เจ้าค่ะ”
“เห็นแล้ว ข้ายังไม่ได้เหยียบเสียหน่อย”
ซ่งหว่านอิ๋งเงยหน้ามองออกไปนอกประตูลาน
บนคันนามีเงาคนสองคนเดินมาแต่ไกล คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย
คนตัวเตี้ยถักผมเป็นจุกสองข้าง หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ไว้ตรงข้อพับแขน เดินกระโดดโลดเต้นมา