จ้าวเหวินฮั่นผงกศีรษะเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์กล่าวเกินไปแล้ว”
เขาหมุนกายเตรียมกลับไปยังที่นั่ง
“ช้าก่อน”
เสียงหนึ่งดังมาจากบริเวณที่นั่งรับรองของสำนักศึกษาป๋ายเฮ่อ
เสียงใสกังวาน แฝงความหนักแน่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่ม
ทุกคนหันไปตามเสียง
ผู้ที่ลุกขึ้นเป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบสามปี
รูปร่างไม่สูงนัก สวมชุดนักศึกษาสีเขียวสะอาดเอี่ยม คาดสายผ้าสีขาวไว้ที่เอว
หว่างคิ้วเผยความสงบนิ่งที่หาได้ยากในคนวัยเดียวกัน
จวงหยวนไป๋มองเขาคราหนึ่ง มิได้ห้ามปราม
“เฮ่อหมิง มีสิ่งใดก็กล่าวมา”
เด็กหนุ่มประสานมือคารวะจ้าวเหวินฮั่น
“อักษรสามตัวของพี่จ้าวมีพลังพู่กันมั่นคง หนักแน่น เกินกว่าที่ข้าน้อยคาดไว้มาก แต่ข้าน้อยขอบังอาจกล่าวสักประโยค ในบรรดาอักษรทั้งสาม มีสองตัวที่ได้รูปแต่เสียเจตจำนง”
ภายในหอประชุมพลันเกิดเสียงฮือฮา
จ้าวเหวินฮั่นหยุดฝีเท้า คิ้วขมวดเล็กน้อย
จวงเฮ่อหมิงเดินไปหน้าสำเนาตำราที่ชำรุด แล้วเอ่ยต่อ
“อักษร ‘เฟิง’ ของพี่จ้าว ตวัดหักมุมแล้วงอเป็นตะขอได้เฉียบขาด คล่องแคล่ว โครงสร้างถูกต้องทุกประการ”
“แต่ตรงปลายตะขอของอักษร ‘เฟิง’ ในต้นฉบับ มีจังหวะหยุดพู่กันแผ่วเบาอยู่ครั้งหนึ่ง จังหวะนี้คือจุดรวมพลังของอักษรทั้งตัว หากขาดจังหวะหยุดนี้ไป อักษรก็เหลือเพียงรูป”
นิ้วของเขาเลื่อนไปยังอักษร ‘หย่วน’
“อักษร ‘หย่วน’ ก็เช่นกัน ส่วนเส้นทางด้านล่างควบคุมความยาวได้ดี ทว่าต้นฉบับมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย พี่จ้าวลากพู่กันออกไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอ จึงขาดความพลิ้วไหวในจังหวะนั้น”
ภายในหอประชุมเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มตก
จ้าวเหวินฮั่นนิ่งเงียบไปสามลมหายใจ
เขาเดินกลับไปหน้าสำเนาตำราอีกครั้ง ก้มมองปลายตะขอของอักษร ‘เฟิง’ ในต้นฉบับ
แมลงกัดกินไปเกือบครึ่ง ทว่ายังพอมองเห็นร่องรอยของจังหวะหยุดพู่กันอยู่เลือนราง