เซวียว่านถังตัดสินใจในทันที
“อาจารย์ซุน!”
“ขอรับ!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงงานแบ่งงานเป็นสามกะ ทำงานทั้งวันทั้งคืน ปริมาณจัดซื้อปูนขาว ดินเหนียว และทรายละเอียดเพิ่มขึ้นห้าเท่า หากคนงานไม่พอให้เรียกคนจากจวนตระกูลเซวียมา ค่าแรงเพิ่มเป็นสองเท่า อาหารการกินจัดให้เต็มที่!”
อาจารย์ซุนขานรับ แล้วหันไปจัดการทันที
เซวียว่านถังหันมามองกู้ฉืออีกครั้ง
“หลานชาย เรื่องสูตร...”
“ท่านลุงมีคำตอบอยู่ในใจแล้วก็พอขอรับ”
เซวียว่านถังพยักหน้า ไม่กล่าวสิ่งใดอีก
ไม่นานนัก ผลิตดินสามประสานได้มากขึ้น
ภายในลานโรงย้อมอันโอ่อ่า แบบหล่อไม้เพิ่มจากสิบกว่าอันเป็นนับร้อย แผ่นอิฐสีเทาขาวเรียงซ้อนเป็นแถวอยู่ใต้กำแพง ราวกับภูเขาลูกย่อม
เฉินเถี่ยหนิวนำช่างฝีมือขนผลิตภัณฑ์ชุดแรกออกจากตัวเมือง วันเดียวกันก็เริ่มเทลงบนฐานรากของเขื่อนผันน้ำ
ข่าวแพร่ไปอย่างรวดเร็ว
ช่างฝีมือหลายสิบคนที่ทำงานอยู่ริมแม่น้ำ ต่อให้ปิดปากเงียบเพียงใดก็ปิดข่าวไม่มิด
ปลายเดือนสี่ ทั่วทั้งอำเภอชิงเหอต่างรู้เรื่องหนึ่ง
ซ่อมแม่น้ำไม่ต้องใช้หินก้อนใหญ่แล้ว
มีคนในอำเภอคิดค้นของใหม่ขึ้นมา ใช้ปูนขาว ดินเหนียว และทรายละเอียดผสมเข้าด้วยกัน แข็งแกร่งยิ่งกว่าหินเสียอีก
ผู้คนว่างงานในโรงน้ำชาต่างถกเถียงกันอื้ออึง
“ข้าเห็นกับตา! อิฐก้อนใหญ่สีเทาขาวบนคันกั้นน้ำ ช่างเอาค้อนทุบยังทุบไม่แตก!”
“จริงหรือเท็จ? ปูนขาว ดินเหนียว ทรายละเอียด? นั่นมิใช่โคลนหรอกหรือ?”
“เจ้าว่าเป็นโคลนก็เป็นโคลนอย่างนั้นหรือ? กลับไปตวงมาสักหลายโต้วลองดูสิว่าแข็งหรือไม่ ของเขามีสูตรผสม!”