เช้าวันหยุดพักงาน เซวียหมิงหยางเดินวนไปมาอยู่ในลานเรือน
จากเรือนฝั่งตะวันออกเดินไปยังเรือนฝั่งตะวันตก แล้ววกกลับมายังเรือนฝั่งตะวันออกอีกครั้ง
เมื่อเดินผ่านหน้าห้องของกู้ฉือ เขาก็ชะโงกหน้าเข้าไปมอง
กู้ฉือนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังพลิกอ่านคัมภีร์จั่วจ้วนที่ยืมมา
“น้องฉือ เหตุใดยังอ่านหนังสืออยู่อีก?”
เซวียหมิงหยางเบียดตัวเข้ามาในห้อง มือหิ้วห่อกระดาษน้ำมันไว้ใบหนึ่ง
“ป้าจ้าวนึ่งขนมพุทรากวนไว้แต่เช้า กินรองท้องเสียก่อน วันนี้เราต้องไปสวนเหมย จะปล่อยให้หิวไม่ได้”
กู้ฉือปิดหนังสือ รับขนมพุทรากวนมากัดคำหนึ่ง
“เจ้าตื่นเต้นอะไร?”
“ข้าตื่นเต้นตรงไหนกัน?”
เซวียหมิงหยางถูมือไปมา
“ก็...ท่านลู่ผู้นั้น บิดาข้าบอกว่าเป็นขุนนางใหญ่ที่ลงจากตำแหน่งมาจากเมืองหลวง”
“ข้าเป็นเพียงบุตรพ่อค้าผ้าไหม ได้ดื่มชาพูดคุยกับขุนนางใหญ่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะไม่ตื่นเต้นหรือ?”
กู้ฉือเคี้ยวขนมพุทรากวนอย่างไม่เร่งร้อน
“คนที่เขาเชิญคือเจ้า ไม่ใช่ข้า เจ้าเป็นคุณชายตระกูลเซวีย ไปเยี่ยมเยือนอย่างเปิดเผย ส่วนข้าเป็นเพียงผู้ติดตาม”
“อย่าพูดเช่นนั้น” เซวียหมิงหยางไม่พอใจ “เจ้าเป็นพี่น้องของข้า”
กู้ฉือเหลือบตามองเขา
“เมื่อถึงสวนเหมย เจ้าเป็นคุณชายตระกูลเซวีย ส่วนข้าเป็นบัณฑิตติดตาม จะสับสนไม่ได้”
“เขาถามสิ่งใด เจ้าก็ตอบไปตามจริง หากตอบไม่ได้ก็บอกว่าไม่รู้ อย่าฝืนตอบ”
เซวียหมิงหยางพยักหน้ารัว
“ยังมีอีกข้อ”
กู้ฉือวางขนมลง ปัดเศษขนมบนมือ
“หากเขาถามเรื่องบทกวีหรืองานเขียน ก็เบี่ยงคำพูดไปทางท่านลุง บอกว่าท่านลุงเข้มงวด คอยบังคับให้เจ้าอ่านหนังสือ เรื่องอื่นอย่าเอ่ยถึง”