กู้ฉือเดินตามหลังขึ้นไปบนชั้นสองด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ห้องรับรองบนชั้นสองกว้างขวางไม่น้อย
ริมหน้าต่างมีตั่งเตี้ยตัวหนึ่ง เก้าอี้พนักวงกลมสองตัว และโต๊ะน้ำชาหวงฮวาหลีตัวเล็กตั้งอยู่ตรงกลาง
หน้าต่างเปิดแง้มไว้ มองเห็นต้นไหวเก่าแก่ต้นนั้นในตรอกได้
เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน น้ำชากับของว่างก็ถูกยกมา
ชาอูหลงดอกกุ้ยฮวาชงใหม่หนึ่งกา ขนมกรอบเมล็ดสนสองจาน และผลไม้เชื่อมหนึ่งจาน
เซวียหมิงหยางหยิบขนมกรอบเมล็ดสนชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก
“อีกประเดี๋ยวก็มีคนมาแล้ว น้องฉือ นั่งให้ดี อย่าประหม่า”
“ข้าจะประหม่าไปไย”
สิ้นเสียง ม่านประตูก็ถูกเลิกขึ้น
หญิงสาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามา
นางอายุราวยี่สิบปี ใบหน้ารูปไข่ คิ้วตาโค้งงาม
สวมเสื้อแขนแคบสีเหลืองห่าน คลุมทับด้วยกระโปรงยาวสีขาวอมส้ม
ในมือประคองพิณผีผา ก่อนนั่งลงข้างตั่ง
“คุณชายเซวียหายหน้าไปนานนัก หรือว่าตั้งใจร่ำเรียนอยู่ในสำนักศึกษา”
เซวียหมิงหยางพลันยืดหลังตรง
“ย่อมเป็นเช่นนั้น การสอบประจำเดือนครานี้ข้าได้ระดับกลางค่อนสูง”
“โอ้โฮ”
หญิงสาวยกมือปิดปากหัวเราะ
“นับว่าไม่ธรรมดา คุณชายเซวียคงกำลังจะสอบได้จอหงวนแล้วกระมัง”
เซวียหมิงหยางถูกชมจนลอยละล่อง รีบโบกมือปฏิเสธไม่หยุด
สายตาของหญิงสาวเลื่อนไปหยุดที่กู้ฉือ คิ้วตาที่โค้งงามเผยแววฉงนขึ้นมาหลายส่วน
“คุณชายน้อยท่านนี้ ข้าเพิ่งพบเป็นครั้งแรก”
นางเอียงหน้า มองกู้ฉืออย่างพินิจพิเคราะห์อยู่หลายครา
“สวรรค์! คุณชายหนุ่มน้อยบ้านใดกันนี่”
“หน้าตางดงามถึงเพียงนี้”
กู้ฉือประคองถ้วยชา สีหน้าเป็นปกติ
“พี่สาวชมเกินไปแล้ว”
“เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาวหรือ”
หญิงสาวหัวเราะร่วนยิ่งกว่าเดิม