สายลมจากแม่น้ำพัดพาความชื้นชุ่มน้ำเข้าปะทะ ใบเรือจึงพองตึงขึ้น
จ้าวเหวินฮั่นหันกลับมาเป็นคนแรก
เขาไม่ลังเล เอ่ยบทกวีห้าคำต่อวรรคออกมาทันที
“ผาหินสูงพันจั้งตั้งตระหง่าน เสียงธารไหลขับขานชั่วกาล”
“เมฆคลุมเทือกเขาฉินหลิ่งยามสนธยา ใบเรือแขวนฟ้าฉู่ในฤดูสารท”
“นกนางนวลกับนกกระยางหยอกเย้ากันอย่างสำราญ คลื่นหมอกจางพร่าไม่จางหาย”
“พิงราวส่งเสียงคำรามยาว ชะตาชีวิตฝากไว้กับผืนธารกว้าง”
เสียงไม่ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำหนักแน่นชัดเจน
ฉันทลักษณ์เรียบร้อย การอ้างอิงเหมาะเจาะ เชื่อมโยงตั้งแต่ต้นจนจบได้อย่างลื่นไหล
โจวปิ่งเหวินใช้นิ้วคลึงปลายแขนเสื้อ คิ้วที่ขมวดอยู่คลายออก
“ช่างเป็นวรรค ‘เสียงธารไหลขับขานชั่วกาล’ ที่ยอดเยี่ยมยิ่ง”
“ผาหินจับคู่กับเสียงธาร สูงพันจั้งจับคู่กับชั่วกาล ตั้งตระหง่านกับไหลริน หนึ่งนิ่งหนึ่งเคลื่อนไหว”
“วรรคคู่กลางนำบรรยากาศของหานอวี้มาใช้ แต่ไม่ได้ลอกเลียน กลับถ่ายทอดสิ่งที่เป็นของตนเองออกมาได้”
“เหวินฮั่น หากนำบทนี้ไปใช้ในช่วงแต่งบทกวีสอบเมือง ย่อมได้คะแนนชั้นดีอย่างมั่นคง”
จ้าวเหวินฮั่นค้อมกายเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์กล่าวเกินไปแล้ว”
เซวียหมิงหยางที่ฟังอยู่ด้านข้างถึงกับนิ่งงัน
เขาอ้าปาก แล้วก็หุบลง
โจวปิ่งเหวินหันมามอง
“เซวียหมิงหยาง”
“ถึงตาเจ้าแล้ว”
สีหน้าของเซวียหมิงหยางหลากหลายจนยากบรรยาย
“ท่านอาจารย์...คือว่า...ข้าขอสละสิทธิ์ได้หรือไม่?”
“ไม่ได้”
“...”
เซวียหมิงหยางสูดหายใจลึก ทำท่าราวกับพร้อมตายอย่างไม่หวั่นเกรง
“หินก้อนใหญ่สองฝั่ง ตรงกลางมีน้ำไหล”
“เรือลำน้อยมุ่งหน้าไป ลมแรงพัดหัวข้า”
ห้องชมทิวทัศน์บนเรือเงียบงันไปชั่วขณะ
มุมปากของโจวปิ่งเหวินกระตุกระริกอย่างห้ามไม่อยู่