ยามงานชุมนุมวรรณกรรมเลิกรา ดวงจันทร์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว
บนบันไดหินเขาเหวินชาง ผู้คนที่ลงจากเขาจับกลุ่มกันประปราย
บางคนเดินไปไม่กี่ก้าวก็อดหันกลับไปมองบทกวีบนกระดานสีขาวไม่ได้
บางคนเดินพลางส่ายหน้า พลางพึมพำสองวรรคนั้นซ้ำไปซ้ำมา
“ขอเพียงผู้คนยืนยาว แม้อยู่ห่างไกลก็ยังชมจันทร์ดวงเดียวกัน”
บัณฑิตหนุ่มคนหนึ่งท่องจบ สหายข้างกายก็กล่าวต่อ
“อย่าท่องอีกเลย ยิ่งเจ้าท่อง ข้าก็ยิ่งคิดถึงบ้าน”
“บ้านเจ้าอยู่ทางใต้ของเมืองมิใช่หรือ เดินครึ่งก้านธูปก็ถึงแล้ว”
“ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังคิดถึง”
ทั้งสองหัวเราะขึ้นมา ทว่าหัวเราะไปหัวเราะมาก็ถอนหายใจออกมา
กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาลอยลงมาตามลมภูเขา เข้มข้นจนแทบเจือจางไม่ลง
จวนตระกูลเซวีย
เรือนปีกตะวันตก
เซวียหมิงหยางพุ่งเข้าไปในห้องข้างแล้วปิดประตู
เขาไม่ได้นั่งลง
เดินวนในห้องถึงสามรอบ ก่อนจะสะบัดพัดพับที่กำอยู่จนยับเป็นก้อนลงบนโต๊ะ
กู้ฉือนั่งสบายอารมณ์อยู่หลังโต๊ะหนังสือแล้ว
“น้องฉือ”
“อืม”
“วันนี้ข้าเกือบตกใจตาย”
กู้ฉือยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“ดูออก ก่อนเจ้าขึ้นเวที แผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมด”
เซวียหมิงหยางตบอกตัวเอง
“แค่แผ่นหลังเสียที่ไหน เอวข้าก็เปียกไปครึ่งหนึ่ง ตอนท่องถึงวรรค ‘ข้าใคร่ขี่ลมกลับคืน’ สมองข้าขาวโพลน เกือบลืมวรรคถัดไปเสียแล้ว”
“แต่เจ้าก็ไม่ได้ลืม”
“ใช่! ข้าไม่ได้ลืม!”
“ตอนนั้นในใจข้าคิดถึงแต่คำที่เจ้าพูด อย่าไปฟังพวกเขา ลุกขึ้น เดินขึ้นไป แล้วท่องออกมา ข้าก็ทำตามนั้น”
“น้องฉือ เจ้าไม่ได้เห็นสีหน้าจ้าวเหวินฮั่น”
กู้ฉือเหลือบมองเขา