วันรายงานตัวเปิดภาคเรียนของสำนักศึกษาลู่หมิง
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ภายในสำนักศึกษาก็คึกคักขึ้นแล้ว
เหล่าบัณฑิตในชุดยาวผ้าสีน้ำเงินหลายคนพากันมารวมตัวข้างเตาถ่าน ถูมือพลางพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
“ได้ยินหรือไม่ วันนี้เป็นวันที่ต้องไปห้องพิธีการของที่ว่าการอำเภอเพื่อยื่นเอกสารรับรองค้ำประกันร่วมกัน”
“ใช่แล้ว พวกเรานับว่าโชคดีที่มีผู้ช่วยอาจารย์หลี่นำขบวน ส่วนถงเซิงเฒ่าที่เรียนตามสำนักเล็ก ๆ ข้างนอก ป่านนี้คงต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าที่ว่าการ จิบลมหนาวกันจนปากแห้งแล้วกระมัง”
“ลงชื่อวันที่ 9 เดือน 2 แล้วเริ่มสอบในเดือน 3 คิดไปคิดมาเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ใจข้าร้อนรนจนแทบเต้นไม่เป็นจังหวะ”
เซวียหมิงหยางซึ่งมีขอบตาดำคล้ำทั้งสองข้าง ทิ้งตัวลงนั่งบนที่ว่างข้างกู้ฉือ
“น้องฉือ เมื่อคืนข้ากระวนกระวายจนพลิกแผ่นแป้งไปมาครึ่งค่อนคืน ไม่ได้หลับสักงีบ”
กู้ฉือกำลังจัดพู่กันกับแท่งหมึกบนโต๊ะ เมื่อได้ยินก็เหลือบมองเขา
“จะตื่นเต้นไปไย วันนี้ก็ไม่ได้สอบเสียหน่อย”
“ทำเรื่องก็ชวนให้ตื่นเต้นได้เหมือนกันนี่ หากข้าเขียนชื่อผิดเล่า? หากกรอกภูมิลำเนาสลับกันเล่า? หากว่า...”
“หากเจ้ายังไม่หุบปาก ไม้เรียวของผู้ช่วยอาจารย์หลี่คงมาถึงเสียก่อน”
เซวียหมิงหยางรีบปิดปากทันที
ม่านประตูห้องเรียนถูกเลิกขึ้น
ผู้ช่วยอาจารย์หลี่หนีบทะเบียนรายชื่อปึกหนึ่งเข้ามา ก่อนยืนประจำหน้าแท่นบรรยายและเคาะโต๊ะด้วยไม้เรียว
“เงียบ วันนี้ผู้มีสิทธิ์เข้าสอบจงตั้งใจฟังขานชื่อ”
ภายในห้องเรียนพลันเงียบกริบ
“เซวียหมิงหยาง”
“มาแล้ว”
“จ้าวเหวินฮั่น”
“มาแล้ว”
“เฉินเหลียง”
“...มาแล้ว”
“กู้ฉือ”
“มาแล้ว”
ทั้งสิบสองชื่อถูกขานจนครบทีละคน
ผู้ช่วยอาจารย์หลี่หนีบทะเบียนไว้ใต้รักแร้ กวาดตามองทุกคน
“มากันครบแล้ว วันนี้ไปที่ว่าการอำเภอ ห้ามผู้ใดทิ้งแถว และห้ามก่อเรื่องหน้าที่ว่าการเป็นอันขาด”