วันที่ผลสอบประจำเดือนถูกส่งไปถึงจวนสกุลเซวีย ดวงตะวันยามเย็นยังไม่ลับขอบฟ้าเสียทีเดียว
พ่อบ้านฝูวิ่งไปสำนักศึกษารอบหนึ่ง พอกลับมาก็รายงานว่า คำประเมินของอาจารย์ใหญ่โจวเขียนอยู่บนป้ายประกาศ คำว่า «ปานกลางค่อนข้างดี» สองคำเด่นชัด คนทั้งสำนักศึกษาล้วนเห็นกันถ้วนหน้า
เซวียว่านถังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือในห้องหนังสือ ทบทวนถ้อยคำนี้ในใจสามรอบ จึงค่อยเชื่อสนิท
«ไปยืนยันอีกครั้ง»
«นายท่าน ข้าน้อยยืนยันแล้วขอรับ»
«ไปอีก»
พ่อบ้านฝูออกไป ครู่หนึ่งจึงกลับมาอีกครั้ง ก้มตัวประจบประแจง
«เป็นความจริงแน่นอน ปานกลางค่อนข้างดีขอรับ»
เซวียว่านถังยกมือคลำหนวดสั้นใต้คาง แววตาพลันสว่างวาบ
เขาเป็นพ่อค้า อาศัยค้าผ้าสร้างเนื้อสร้างตัวตั้งแต่ยังหนุ่ม จนสะสมทรัพย์สินมหาศาลในอำเภอชิงเหอแห่งนี้
ราชวงศ์ต้าฟ่งให้ความสำคัญกับบุ๋นและกดขี่พ่อค้า ความเจ็บปวดใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเขาคือไม่มีวุฒิการศึกษาติดตัว
แม้ในบ้านจะมีเงินทองกองพะเนินเป็นภูเขา แต่เมื่อพบซิ่วไฉยากจนเหล่านั้นในที่ว่าการอำเภอ เขาก็ยังต้องลดเสียงลงและหลีกทางให้
เพื่อเปลี่ยนสถานะของวงศ์ตระกูล เขาทุ่มเงินจำนวนมากให้สำนักศึกษาลู่หมิง จนยัดเซวียหมิงหยางเข้าไปได้สำเร็จ
แต่ลูกชายของตนเป็นคนเช่นไร เขารู้แก่ใจยิ่งกว่าผู้ใด
เดือนก่อนอีกฝ่ายส่งกระดาษคำตอบว่างเปล่า ทำให้เขาโกรธจนลงโทษตามกฎครอบครัว ทั้งยังขู่ว่าจะส่งไปตีเหล็กที่ร้านช่างเหล็ก
วันนี้ดวงอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกกระมัง
«ไป เรียกเจ้าตัวแสบมาให้ข้า»
เซวียว่านถังยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้น ปัดฟองชาออก
ไม่นานนัก ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิด
เซวียหมิงหยางหดคอเดินเข้ามา มืออวบทั้งสองข้างขยี้ชายเสื้ออย่างกระวนกระวาย
ในใจเขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
แม้จะผ่านการสอบประจำเดือนมาได้ แต่ดวงตาคมกริบของบิดานั้นเพียงพริบตาเดียวก็อาจจับพิรุธได้