สำนักศึกษาลู่หมิงจะเปิดสอนวิชาวาดภาพทุกกลางเดือน
แม้จะเรียกว่าวิชาวาดภาพ แต่แท้จริงแล้วคล้ายกับการให้เหล่าบัณฑิตได้พักสมองเสียมากกว่า
ถึงอย่างไรวันทั้งวันก็จมอยู่กับคัมภีร์ทั้งสี่และตำราทั้งห้า อ่านต่อเนื่องไม่หยุดจนท้ายที่สุดสมองแทบทึบไปหมด
ผู้สอนวิชาวาดภาพเป็นจิตรกรเฒ่าแซ่ซุนผู้หนึ่ง
แต่ก่อนเขาเคยวาดภาพแขวนผนังให้ตระกูลใหญ่ในเมืองหนานหยาง ทว่าภายหลังสายตาไม่ดีนัก โจวปิ่งเหวินจึงเชิญมาประจำสำนักศึกษา เดือนหนึ่งมาสองครา
จิตรกรซุนอายุเกินหกสิบปี ผมขาวแซมดำ ทว่าฝีมือมั่นคงยิ่ง
เขามีนิสัยอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่มาก็ต้องดื่มชาหนึ่งถ้วยก่อน ดื่มเสร็จจึงยอมเอ่ยโจทย์
วันนี้ก็ไม่ต่างกัน
เมื่อดื่มชาจนหมดถ้วย จิตรกรซุนวางถ้วยลงบนโต๊ะ กวาดตามองทั่วห้องบรรยาย
“โจทย์วันนี้มีห้าคำ”
เขาหันหลัง หยิบพู่กันเก่าที่ขนแปรงหลุดไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา แล้วเขียนห้าคำลงบนกระดานไม้
ซ่อนอารามโบราณในหุบเขาลึก
ห้องบรรยายเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงฮือฮาดังขึ้น
“ซ่อนอารามโบราณในหุบเขาลึกหรือ? โจทย์นี้แปลกใหม่ดี”
“ก็แค่วาดภูเขาสักลูก วัดสักแห่ง จะยากอะไร”
“พูดง่ายเสียจริง จุดสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘ซ่อน’ ต่างหาก จะซ่อนอย่างไร?”
จิตรกรซุนเคาะโต๊ะสองสามที กลบเสียงจอแจทั้งหมด
“ฟังให้ดี ไม่จำกัดวิธีวาดหรือการจัดองค์ประกอบภาพ ส่งภาพภายในเวลาหนึ่งก้านธูป วาดเสร็จแล้วนำมาวางไว้ด้านหน้า ข้าจะวิจารณ์ทีละภาพ”