ผ่านไปอีกสามวัน
ยามเย็น หลังเลิกเรียน
เหล่าบัณฑิตเก็บห่อหนังสือ ทยอยออกจากห้องเรียน
เซวียหมิงหยางกำลังเดินออกไปเช่นกัน ทว่าถูกผู้ช่วยอาจารย์หลี่ขวางไว้
“เซวียหมิงหยาง อาจารย์โจวให้เจ้าไปที่ห้องโถงด้านหลังสักครู่”
ฝีเท้าของเซวียหมิงหยางชะงัก
เขาหันกลับไปมองกู้ฉือโดยไม่รู้ตัว
กู้ฉือกำลังยอง ๆ เก็บม้านั่งตัวเล็กอยู่ตรงมุมห้อง พอได้ยินเสียงก็เหลือบตาขึ้นมอง ก่อนส่ายหน้าให้เขาเบา ๆ
ความหมายคือ อย่าตื่นตระหนก ไปตามปกติ
เซวียหมิงหยางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินตามผู้ช่วยอาจารย์หลี่ไปยังห้องโถงด้านหลัง
ภายในห้องโถงด้านหลัง
โจวปิ่งเหวินนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เบื้องหน้ามีสมุดเล่มหนึ่งกางอยู่
เมื่อเห็นเซวียหมิงหยางเข้ามา เขาก็วางพู่กันลง
“นั่งสิ”
เซวียหมิงหยางนั่งลงตรงข้าม
ก้นเพิ่งแตะขอบม้านั่ง มือก็เริ่มถูไปมา
โจวปิ่งเหวินเหลือบมองมืออวบแดงก่ำจากการถูของเขา
“เจ้าประหม่าอะไร?”
“ไม่ได้ประหม่าขอรับ”
เซวียหมิงหยางซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ
โจวปิ่งเหวินไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“หมิงหยาง อาจารย์มีเรื่องหนึ่งจะถามเจ้า”
“เชิญอาจารย์ถามขอรับ”
“กู้ฉือ เด็กติดตามที่เป็นเพื่อนอ่านหนังสือของเจ้า เคยเริ่มเรียนอย่างเป็นทางการหรือไม่? อ่านหนังสือมากี่ปีแล้ว?”
ในใจเซวียหมิงหยางสะดุ้งวาบ
มาแล้ว
เขากลัวคำถามเช่นนี้ที่สุด
ทุกครั้งที่มีคนถามถึงกู้ฉือ เขาจะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ไม่ใช่กลัวว่าความสามารถของกู้ฉือจะถูกเปิดเผย แต่กลัวว่าเรื่องเขียนแทนจะถูกสาวไปถึงต้นตอ
เขากลืนน้ำลาย แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“เรียนอาจารย์ เขามาจากชนบท หมู่บ้านชิงเหอ ครอบครัวยากจน ไม่เคยเข้าเรียนในสำนักศึกษาเอกชนขอรับ”
โจวปิ่งเหวินมองเขา
เซวียหมิงหยางถูกสายตานั้นจ้องจนหนังศีรษะชาวาบ จึงรีบเสริมอีกประโยค
“แต่เขาฉลาดจริง ๆ ติดตามนักเรียนมาฟังเรียนที่สำนักศึกษาได้หลายเดือนแล้ว เรียนรู้การอ่านและเขียนอักษรได้รวดเร็วยิ่ง”
“เรียนเพียงไม่กี่เดือนก็เขียนได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
โจวปิ่งเหวินหยิบกระดาษป่านหยาบที่พับไว้แผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วคลี่ลงบนโต๊ะสอน
เซวียหมิงหยางโน้มตัวเข้าไปดู
เป็นลายมือของกู้ฉือ
บนกระดาษเขียนคำอธิบายเกี่ยวกับคัมภีร์เมิ่งจื่อช่วงหนึ่ง