แสงตะวันฤดูหนาวลอดผ่านลวดลายฉลุบนหน้าต่าง ทอดเฉียงลงบนโต๊ะหนังสือ
ยามเที่ยงของวันถัดมา
กู้ฉือนั่งอยู่บนเก้าอี้วงพระจันทร์ พลิกอ่าน《กฎหมายต้าฟ่งพร้อมคำอธิบาย》
เสียงฝีเท้าเหยียบหิมะเบา ๆ ดังมาจากลานเรือน
“ท่านพ่อ เดินช้า ๆ หน่อยขอรับ ยามนี้น้องฉือคงกำลังอ่านตำราอยู่”
เสียงของเซวียว่านถังดังตามมา
“ไปอ่านตำราของเจ้าในโถงด้านหลัง อย่ามามั่วสุมอยู่ที่นี่”
กู้ฉือวางหนังสือกฎหมายในมือลง
เขาเพิ่งยกชาร้อนข้างกายขึ้นมา ประตูห้องก็ถูกเคาะ
“หลานกู้ สะดวกให้ข้าเฒ่าเข้าไปขอชาร้อนสักถ้วยหรือไม่”
เป็นเสียงของเซวียว่านถัง
กู้ฉือลุกขึ้นยืน
“เชิญท่านลุงเข้ามา”
บานประตูถูกผลักเปิด
เซวียว่านถังสวมเสื้อคลุมบุนวมผ้าไหมทอลายสีม่วงเข้ม ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม ก้าวข้ามธรณีเข้ามา
ด้านหลังเขามีพ่อบ้านเฒ่าเซวียฝูติดตามมาด้วย
เซวียฝูประคองหีบไม้จันทน์ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดงไว้ด้วยสองมือ
กู้ฉือก้าวไปรับสองก้าว ประสานมือคารวะ
“คารวะท่านลุง”
เซวียว่านถังมิได้วางท่าเป็นผู้ใหญ่ รีบยื่นมือมาประคองข้อมือของกู้ฉือ
มิหนำซ้ำ เขายังถอยหลังไปครึ่งก้าว คำนับตอบกู้ฉืออย่างเป็นระเบียบครึ่งหนึ่ง
นี่คือการคารวะอย่างเสมอภาคที่พ่อค้ามอบให้เทพเจ้าแห่งโชคลาภ
สีหน้ากู้ฉือยังคงสงบนิ่ง มิได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกเพราะได้รับเกียรติ
เขาเบี่ยงกาย เปิดที่นั่งประธานให้
“ท่านลุงเชิญนั่ง”
เซวียว่านถังนั่งลงบนเก้าอี้วงพระจันทร์ทางด้านขวา
เขากลับเป็นฝ่ายรับรองแขก ยกกาน้ำชาดินเผาสีม่วงบนเตาเล็กขึ้นมา รินชาร้อนให้กู้ฉือหนึ่งถ้วย
“เมื่อคืนข้าไปร่วมงานเลี้ยงของเสิ่นหวยหย่วน กลับมาค่อนข้างดึก”
“เช้านี้ข้าจึงตั้งใจมาหาหลานกู้ เพื่อสนทนากันสักหน่อย”
กู้ฉือนั่งลงทางด้านซ้าย
“ท่านลุงมาเพราะเรื่องชุดมิตรสหายแห่งเหมันต์หรือขอรับ”
เซวียว่านถังตบมือพลางหัวเราะ
“คุยกับคนฉลาดนี่ช่างถูกคอจริง ๆ”
เขาหันไปส่งสายตาให้เซวียฝู
เซวียฝูก้าวเข้ามา วางหีบไม้จันทน์ในมือลงบนโต๊ะน้ำชาระหว่างคนทั้งสองอย่างแผ่วเบา
เสียงกริ๊กดังขึ้นเบา ๆ
เซวียว่านถังปลดสลักทองแดงด้วยตนเอง ก่อนเปิดฝาหีบ
ข้างในมีตั๋วแลกเงินของร้านเงินต้าทงเรียงซ้อนกันเป็นตั้งอย่างเป็นระเบียบ
ใบที่อยู่บนสุดมีมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึง