ข่าวคราวความวุ่นวายในวันสมัครสอบแพร่สะพัดไปทั่วตัวเมืองอำเภอชิงเหออยู่เต็มสามวัน
ทั้งในโรงน้ำชา โรงสุรา และแผงบะหมี่บนถนนใต้ ล้วนมีผู้คนพูดคุยถึงเรื่องนี้
“ได้ยินหรือไม่ สำนักศึกษาลู่หมิงมีเด็กสิบขวบคนหนึ่งจะลงสนามสอบอำเภอ”
“สิบขวบหรือ? บุตรชายบ้านข้ายามสิบขวบยังงมหาปลาไหลในแม่น้ำอยู่เลย”
“อาจารย์ใหญ่โจวเอาตำแหน่งบัณฑิตหลินเซิงของตนมารับรอง นั่นเป็นคุณวุฒิที่มีค่าดั่งทองคำเงินจริง ๆ”
“เด็กนั่นมีที่มาอย่างไร?”
“เป็นคนตระกูลกู้แห่งหมู่บ้านชิงเหอ ชื่อกู้ฉือ”
คำซุบซิบเหล่านี้ กู้ฉือไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
เพราะตั้งแต่วันสมัครสอบ เขาก็ขังตนเองกับเซวียหมิงหยางไว้ในห้องหนังสือของเรือนพักอีกแห่งในจวนตระกูลเซวีย
ปิดประตู ปิดหน้าต่าง
ความครึกครื้นภายนอกหาเกี่ยวข้องกับเขาไม่
วันที่หนึ่งของการปิดด่านเก็บตัว
เซวียหมิงหยางมองกองหนังสือที่กู้ฉือขนเข้ามาในห้องหนังสือ ใบหน้าพลันเขียวคล้ำ
“น้องฉือ นี่คืออะไรหรือ”
“รายชื่อหนังสือเตรียมสอบที่อาจารย์โจวให้มา”
กู้ฉือวางหนังสือกองลงบนโต๊ะ แล้วเรียงให้เป็นระเบียบตามลำดับ
“รวมคำอธิบายคัมภีร์ทั้งสี่ ตำรารวมบทความร่วมสมัยในแต่ละปี เค้าโครงการเกษตรและการปกครองต้าฟ่ง และหมวดชลประทานในพงศาวดารอำเภอชิงเหอ”
เซวียหมิงหยางเอื้อมมือพลิกหนังสือเล่มบนสุด อ่านไปสองบรรทัดก็ปิดลง
“น้องฉือ ข้ามีเรื่องอยากปรึกษา”
“ไม่ปรึกษา”
“ข้ายังไม่ได้พูดเลย”
“เจ้าคิดจะถามว่าอ่านแค่คัมภีร์ทั้งสี่ได้หรือไม่ ส่วนเล่มอื่นไม่ต้องอ่านใช่หรือไม่”
เซวียหมิงหยางเม้มปาก ก่อนจะเงียบไป
ความรู้สึกที่ถูกอ่านใจออกทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัว
กู้ฉือหยิบสมุดเล่มบางจากกองหนังสือ โยนไปตรงหน้าเซวียหมิงหยาง
“ท่องเล่มนี้ก่อน”
“เคล็ดจำวิชาเลขสามสิบหกข้อ”
เซวียหมิงหยางก้มมองหน้าปก ดวงตาเบิกกว้าง
“สามสิบหกข้อหรือ? น้องฉือ เจ้าจะเอาชีวิตข้าหรืออย่างไร?”
“ข้าจะเอาคะแนนของเจ้า”
กู้ฉือนั่งลง เปิดจดหมายข่าวราชการตรงหน้า
“การสอบอำเภอมีสามสนาม สนามที่สามซึ่งเป็นการทบทวนครั้งที่สองสอบวิชาเลข เจ้าสอบประจำเดือนคราก่อนเกือบรั้งท้าย ลืมแล้วหรือ?”
เซวียหมิงหยางหดคอ
“นั่น...โจทย์ข้อนั้นออกนอกทางเกินไป”