ภายในสนามยิงปืน เสียงปืนลมอันแหลมใสค่อย ๆ สงบลง
ฉู่ซินหรานยังบ่นไม่หยุดว่าอยากไปกินโอเด้งตรงหัวมุมถนน เถียนเจาตี้ที่ต้องคอยรับมือกับคนเมาจนวุ่นวายกลัวอีกฝ่ายจะอาละวาด จึงจำใจพาเธอไปตอนนี้
เปียนจิ่วเยว่ลดปืนลมลง พลางนวดข้อมือที่ปวดจนแทบเคล็ด
บนหน้าจอมีข้อความ “ฝึกยิงปืนระดับเริ่มต้น — เสร็จสิ้น” ปรากฏขึ้น เธอจ้องดูอยู่สองวินาทีเพื่อให้แน่ใจว่าตาไม่ฝาด ก่อนเอนหลังพิงฉากกั้นแล้วถอนหายใจยาว
【ติ๊ง—ยินดีด้วย โฮสต์ฝึกยิงปืนระดับเริ่มต้นสำเร็จ! รางวัล: ค่าความหวาน 50 แต้ม! รางวัลพิเศษเพิ่มเติม: ทักษะวิชายิงปืนพื้นฐาน ×1 (ต้องฝึกฝนเพื่อเพิ่มความชำนาญ)】
เสียงสังเคราะห์ออดอ้อนของระบบดังขึ้นอย่างตื่นเต้น
เปียนจิ่วเยว่ไม่ตอบ
เธอก้มมองมือขวาของตัวเอง ง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชาสั่นระริก นิ้วชี้งอค้างจนแข็งทื่อ พักใหญ่กว่าจะขยับกลับได้
ห้าสิบนัด
กระสุนปืนลมตั้งห้าสิบนัด แรงถีบสะเทือนเข้าหัวไหล่ทีละนัด ตอนยิงถึงนัดที่สามสิบ เธอก็รู้สึกเหมือนแขนไม่ใช่ของตัวเองแล้ว แต่ยังฝืนยิงอีกยี่สิบนัดที่เหลือจนหมด
ถ้าไม่มีค่าความหวานคอยล่อ เชื่อไหมว่าเธอคงทำหน้าเหวี่ยงแล้วโยนปืนทิ้งไปตั้งแต่ตรงนั้น
【โฮสต์เหนื่อยแย่เลย! ระบบเลยตั้งใจยื่นขอรางวัลพิเศษให้คุณโดยเฉพาะนะ~】
“...ฉันอยากต่อยแกจริง ๆ”
เปียนจิ่วเยว่เอาปืนวางกลับเข้าที่ พลางขยับหัวไหล่ที่แข็งเกร็ง
ค่าความหวานเพิ่มจาก 60 เป็น 110
เกินร้อยแล้ว
หมายความว่าเส้นทางกลับบ้านของเธอขยับไปข้างหน้าอีกนิดหนึ่ง
ส่วนทักษะยิงปืนนี่...
เปียนจิ่วเยว่เปิดดูหน้าต่างระบบ พลางจ้องแถบทักษะสีเทาหม่น
ความชำนาญ 2% ด้านหลังมีตัวหนังสือเล็ก ๆ กำกับว่า ต้องฝึกยิงกระสุนจริงอย่างต่อเนื่องเพื่อเพิ่มความชำนาญ
เอาอีกแล้ว เป็นกับดักอีกชิ้นสินะ