“ฉีซื่อ ปกตินายทำงานพิเศษอยู่ที่นี่เหรอ แล้วนายเรียนยิงปืนมาจากไหน?”
“ไม่นับว่าทำงานที่นี่หรอก เจ้าของที่นี่เห็นว่าฉันเป็นนักเรียนยากจน เลยสงสาร ถ้าขาดคนก็จะเรียกฉันมาช่วย”
“แล้วยิงปืนแม่นขนาดนี้ นายไปเรียนมาจากไหน?”
ฉีซื่อถอดแว่นครอบตาออก “ตอนเด็ก ๆ เล่นหนังสติ๊กที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ”
เปียนจิ่วเยว่ส่งเสียงรับรู้แล้วก็ไม่ได้ถามต่อ
เธอหยิบปืนลมขึ้นมา แล้วยิงอีกชุดหนึ่ง
คราวนี้รอยกระสุนเฉียดขอบเป้าไปนิดเดียว
เสียงของระบบตื่นเต้นกว่าเมื่อครู่เป็นเท่าตัว 【โฮสต์คนเก่งพัฒนาขึ้นแล้ว! สู้ต่อไปเพื่อค่าความหวานนะ!】
ตอนนี้ค่าความหวานอยู่ที่ 60 แล้ว ขอแค่ทำภารกิจนี้สำเร็จก็จะเพิ่มเป็น 110 ทะลุร้อยได้เลย
เปียนจิ่วเยว่จ้องรูพรุนเบี้ยว ๆ บนกระดาษเป้า แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
มีคำกล่าวว่า คนเราเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วชวนให้โมโหตายได้จริง ๆ
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เหลยหลานจัดการคู่ซ้อมไปหลายคนติดต่อกัน
ฉู่ซินหรานกับเถียนเจาตี้ก็ถือโอกาสดื่มแข่งกับแวมไพร์สองคนที่เข้ามาชวนคุย จนอีกฝ่ายเมาหมดสภาพ
ฉู่ซินหรานแอบย่องมาหาเปียนจิ่วเยว่ แล้วก้มกระซิบเสียงเบา “ผู้ชายที่อยู่ข้างเธอเมื่อกี้ สายตาที่มองเธอน่ะ แปลก ๆ นะ”
“แปลกยังไง?”
“ก็…” ฉู่ซินหรานพยายามเรียบเรียงคำพูด “ดูติดหนึบ อธิบายไม่ถูกน่ะ”
ระหว่างพูด ฉู่ซินหรานก็ยกมือขึ้น ชี้นิ้วไปทางฉีซื่อ
ฉีซื่อยืนอยู่ห่างออกไปแค่สองก้าว เพิ่งวางแว่นครอบตาลงบนโต๊ะ ก็สบเข้ากับนิ้วที่ชี้มาพอดี
บรรยากาศเงียบไปครึ่งวินาที
เปียนจิ่วเยว่กระตุกเปลือกตา นี่เอาจริงเหรอ?
ชี้หน้าคนเขาแล้วพูดเรื่องเขาต่อหน้าต่อตาแบบนี้เนี่ยนะ