ชั้นสามของอาคารหลักคณะผู้ดูแล ห้องเก็บเอกสาร
เจ้าหน้าที่สี่คนในเครื่องแบบยืนจัดเอกสารอยู่หน้าตู้แยกหมวดหมู่
ที่อกเสื้อเครื่องแบบนักเรียนด้านซ้ายของพวกเขาทุกคนติดเข็มกลัดดอกกุหลาบสีแดงเหมือนกัน
ระบบแบ่งชนชั้นของสถาบันเย่เย่าคล้ายพีระมิด
เข็มกลัดสีทองหมายถึงทายาทของเจ็ดตระกูลใหญ่ เป็นอภิสิทธิ์สูงสุดที่ใครก็แตะต้องไม่ได้
สีดำเป็นของชนชั้นสูงผู้ทรงอำนาจ สามารถใช้อำนาจบาตรใหญ่ได้ภายใต้กฎ
ส่วนสีแดงเป็นของขุนนางระดับกลาง สูงกว่าคนทั่วไปแต่ก็ยังมีคนอยู่เหนือกว่า
สำหรับพื้นที่สีเทาที่ไม่มีเข็มกลัด ก็คือสามัญชนที่สอบเข้ามาเป็นนักเรียนพิเศษ ซึ่งพร้อมถูกเหยียบจมดินได้ทุกเมื่อ
ตามแผนเดิมของตระกูลเปียน เธอคงได้แค่เข็มกลัดสีแดง
แต่ตอนนี้...
เปียนจิ่วเยว่ผลักประตูกระจกแล้วเดินเข้าไป
เจ้าหน้าที่ทั้งสี่หยุดงานในมือ ก่อนหันมามองพร้อมกัน
สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่เข็มกลัดดอกกุหลาบทองคำแท้บนอกเสื้อด้านซ้ายของเด็กสาว
“ท่านผู้ดูแลภาคสนาม”
ทุกคนวางเอกสารลงทันที ท่าทางนอบน้อม
เปียนจิ่วเยว่ยื่นรายงานการจัดการเหตุทะเลาะวิวาทในโรงอาหารที่ถืออยู่ให้
“เก็บเข้าหมวดด้วย”
เธอพูดเสียงเบา หางเสียงนุ่มนวล ฟังดูไม่ถือตัวเลยสักนิด
เด็กสาวคนหนึ่งรับเอกสารไป พอเห็นชื่อบนปกก็อดพึมพำเบา ๆ ไม่ได้ “ทำไมเป็นเธออีกแล้วล่ะ นี่เป็นครั้งที่สามในสัปดาห์แล้วนะ ทำไมเธอถึงชอบยุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่องที่มีแต่เหนื่อยเปล่าแบบนี้ทุกวันเลย”
เด็กหนุ่มข้าง ๆ ส่ายหน้าตาม
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอโง่จริงหรือแกล้งทำเป็นหยิ่งกันแน่ กล้าทำให้คุณชายซือเสียหน้า ตอนนี้เลยไม่มีใครทั้งโรงเรียนชอบเธอ”
เปียนจิ่วเยว่กัดหลอดนมรสพีชในมือ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงฟังเงียบ ๆ
เด็กสาวคนนั้นยัดเอกสารเข้าแฟ้ม ก่อนหันกลับมา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเปียนจิ่วเยว่ น้ำเสียงพลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว