ชื่อเต็มของเสี่ยวเค่อคือหวังเหวยฝ่าน พ่อของเขาชื่อหวังจวิน ตอนเพิ่งเกิด พ่อจึงตั้งชื่อให้ว่าหวังเหวย แม่ของเสี่ยวเค่อพูดว่า “คุณชื่อหวังจวิน ลูกชายชื่อหวังเหวย ฟังดูไม่เหมือนพ่อลูกกันเลย เหมือนพี่น้องกันมากกว่า”
พ่อของเสี่ยวเค่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นก็ว่า “ได้ งั้นคุณนามสกุลฝ่าน เติมคำว่าฝ่านต่อท้ายไปเลย ชื่อหวังเหวยฝ่านแล้วกัน”
หวังเหวยฝ่านตัวเล็กมาตั้งแต่เกิด เด็กคนอื่นเกิดมาก็หนักเจ็ดชั่งแปดเหลี่ยงบ้าง แปดชั่งเจ็ดเหลี่ยงบ้าง แต่เสี่ยวเค่อเกิดมาหนักแค่ห้าชั่งสองเหลี่ยงเท่านั้น
ตอนหมอตำแยดึงเสี่ยวเค่อออกมาจากท้องแม่ พอเห็นหน้าก็ขมวดคิ้ว “ทำไมเหมือนลูกลิงตัวจ้อยอย่างนี้นะ” เธออดรำพึงไม่ได้ว่า “นี่เป็นเด็กที่ตัวเล็กที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำคลอดในหมู่บ้านนี้เลย บ้านคุณตั้งชื่อเล่นให้ลูกหรือยัง”
พ่อของเสี่ยวเค่อตอบว่า “ชื่อจริงตั้งแล้วครับ แต่ชื่อเล่นยังไม่ได้ตั้ง”
“งั้นชื่อเล่นเรียกว่าเสี่ยวเค่อแล้วกัน เค่อเล็ก เค่อเล็ก เผื่อโตขึ้นแล้วยังตัวเล็กอีก” หมอตำแยพูด
ชื่อเล่นของหวังเหวยฝ่านได้มาด้วยประการฉะนี้ แต่จนโตเป็นผู้ใหญ่เขาก็ยังไม่ใหญ่ขึ้นสักเท่าไร สูงแค่หนึ่งเมตรหก ทั้งชีวิตผอมบางตัวเล็ก พอเพิ่งจะถึงวัยที่ควรเริ่มอ้วนขึ้น ก็โชคร้ายถูกคนยิงตายเสียก่อน
ครอบครัวของเสี่ยวเค่อไม่ได้ร่ำรวย คนในบ้านประหยัดอดออมอยู่นานกว่าจะเก็บเงินได้สักก้อน ตอนเสี่ยวเค่ออายุสิบขวบ พ่อของเขาทะเลาะกับเพื่อนบ้านไม่กี่คำ ก่อนจะเข้าไปต่อยอีกฝ่ายสองหมัดจนเป็นอัมพาตครึ่งซีก สุดท้ายต้องจ่ายเงินชดใช้ให้อีกฝ่ายหลายพันหยวนถึงไม่ต้องติดคุก ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวก็มีหนี้สินพะรุงพะรัง
พ่อแม่ตั้งใจให้เสี่ยวเค่อตั้งใจเรียน หวังว่าสักวันเขาจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ สร้างชื่อเสียงให้บรรพบุรุษ แต่เสี่ยวเค่อฉลาดจริง เพียงแต่ไม่ยอมเอาความฉลาดไปใช้กับการเรียน สมัยนั้นเรียกกันว่า “มีแต่ความคิดชั่ว ๆ เต็มท้อง ไม่รู้จักเอาไปใช้ในทางที่ถูก”
ไม่ว่าจะรีดไถคนอื่น จีบสาว ตามตื๊อคนบ้า หรือแกล้งคนโง่ ไม่มีอะไรที่เสี่ยวเค่อทำไม่เป็น ตอนเรียนชั้นประถมห้าถึงตัวจะเล็ก แต่เวลาเข้าแถวออกกำลังกายเขามักยืนอยู่แถวหน้า พอเลิกเรียนแล้วเขากลับเป็นหัวโจกของเด็ก ๆ ความคิดเจ้าเล่ห์มีอยู่เต็มหัว เด็กคนอื่นต่างก็ชอบทำตามที่เขาสั่ง
ครั้งหนึ่งตอนพักระหว่างคาบ เพื่อนของเสี่ยวเค่อเพิ่งยื่นถั่วลิสงให้เขาสองเม็ด ก็มีเด็กผู้ชายตัวสูงชั้นประถมหกเห็นเข้า มันกระชากมือเสี่ยวเค่อแล้วแย่งถั่วลิสงไปโยนเข้าปากเคี้ยวกิน
ถ้าเป็นเด็กทั่วไป เห็นคนอื่นแย่งของกินไปแบบนั้นก็คงพุ่งเข้าไปตบหน้าสักสองฉาดแล้ว แต่ตอนนั้นเสี่ยวเค่อก็โกรธอยู่เหมือนกัน พอเห็นอีกฝ่ายอายุมากกว่าหนึ่งปี เรียนสูงกว่าเขาหนึ่งชั้น ที่สำคัญคือตัวสูงใหญ่แข็งแรง แค่คนเดียวก็ตัวใหญ่กว่าเขาสองคนรวมกัน เขาจึงอดทนเอาไว้
“พี่ชาย ชอบกินถั่วลิสงเหรอครับ” เสี่ยวเค่อเปลี่ยนท่าที ยิ้มถาม
เด็กผู้ชายชั้นสูงกว่าชี้หัวโต ๆ ของตัวเองแล้วพูดว่า “ใครจะไม่ชอบกินถั่วลิสงล่ะ ว่าไง ฉันกินถั่วนายไปสองเม็ด นายมีปัญหาเหรอ”
“ไม่มีครับ ไม่มี ผมแค่คิดว่า ถ้าพี่ชอบกิน พรุ่งนี้ผมจะเอามาให้อีก” เสี่ยวเค่อพูด
“ได้ งั้นเอามาให้พี่อีกนะ ต่อไปถ้ามีใครรังแกนายก็มาบอกพี่ พี่จะออกหน้าให้เอง” เด็กตัวโตพูด
“ตกลงครับพี่ พรุ่งนี้ตอนพักคาบเดิม เจอกันที่นี่นะครับ รอผมได้เลย ผมเอามาให้กำหนึ่งแน่นอน” เสี่ยวเค่อยิ้มพูด
“ดี ตกลงตามนี้” เด็กตัวโตพูดอย่างดีใจแล้วเดินจากไป
พอเห็นเด็กตัวโตเดินไปแล้ว เพื่อนที่นั่งโต๊ะเดียวกับเสี่ยวเค่อก็ถามว่า “เสี่ยวเค่อ ทำไมนายต้องประจบมันด้วยล่ะ ตามใจมันเดี๋ยวมันก็ได้ใจหรอก”
“คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้มันเสียเปรียบ แล้วยังโง่ ๆ มาช่วยพวกเราอีกด้วย ไป เข้าเรียนกัน” เสี่ยวเค่อลากเพื่อนร่วมโต๊ะกลับเข้าห้องเรียน
วันรุ่งขึ้น เสี่ยวเค่อเอาถั่วลิสงมาเป็นกำเล็ก ๆ จริง ๆ พอเลิกคาบแรก เขาก็ลากเพื่อนผู้ชายที่เล่นด้วยกันเป็นประจำหลายคนวิ่งเข้าห้องน้ำ คนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันงง ๆ ว่าเสี่ยวเค่อรีบร้อนขนาดนั้นจะไปทำอะไรกันแน่
พอถึงห้องน้ำ เพื่อน ๆ ของเสี่ยวเค่อก็รู้ว่าเขาจะทำอะไร พวกเขาเห็นเสี่ยวเค่อล้วงถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง ข้างในมีถั่วลิสงอยู่กำเล็ก ๆ เขาหยิบถั่วลิสงออกจากถุงมาวางบนฝ่ามือเล็ก ๆ ของตัวเอง
จากนั้นเสี่ยวเค่อก็ถอดกางเกง เอาถั่วลิสงกดลงไปถูไปมาร่องก้นอยู่สิบกว่ารอบ ก่อนจะส่งให้เพื่อนร่วมโต๊ะ “เอ้า นายก็คลึงสักสองสามรอบ คลึงเสร็จแล้วส่งต่อให้คนถัดไป”
เพื่อนร่วมโต๊ะของเสี่ยวเค่อรับถั่วลิสงไป แล้วทำตามอย่างเสี่ยวเค่อ เอาไปถูในร่องก้น ก่อนส่งต่อให้เพื่อนคนถัดไป
จนกระทั่งได้ยินเสียงกริ่งเข้าเรียน เสี่ยวเค่อถึงหยิบถุงพลาสติกออกมา แล้วบรรจุถั่วลิสงกำล้ำค่านั้นกลับเข้าไปอย่างทะนุถนอม
ตอนเรียนคาบที่สอง เสี่ยวเค่อใจลอยตลอดทั้งคาบ ครูสอนอะไรเขาก็ฟังไม่เข้าหูสักคำ ได้แต่นั่งรอให้เสียงกริ่งเลิกคาบดังขึ้น
ในที่สุดเสียงกริ่งเลิกคาบที่สองก็ดังขึ้น เสี่ยวเค่อพาเพื่อนหลายคนพุ่งออกจากห้องเรียนราวกับลูกธนู ตรงไปยังสนามที่นัดกับเด็กตัวโตไว้เมื่อวาน
เสี่ยวเค่อกับเพื่อน ๆ รออยู่หนึ่งนาที ก็เห็นเด็กผู้ชายตัวโตจากชั้นสูงกว่าเดินส่ายอาด ๆ เข้ามาหาพวกเขา
“ไอ้เตี้ย ตรงเวลาดีนี่ เอาถั่วลิสงมาหรือยัง” เด็กตัวโตเดินเข้ามาถาม
“เอามาแล้ว เอามาแล้ว ผมจะลืมได้ยังไง” เสี่ยวเค่อพูดพลางล้วงถุงพลาสติกใส่ถั่วลิสงออกจากกระเป๋า
เด็กตัวโตคว้าไปทันที “ไอ้เตี้ยนี่รู้ความดีนี่ เอามาไม่น้อยเลยด้วย” พูดจบก็หยิบถั่วลิสงสองเม็ดโยนเข้าปากเคี้ยว
เพื่อนอีกหลายคนเห็นเด็กตัวโตกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็แทบกัดริมฝีปากตัวเองจนแตกกว่าจะกลั้นหัวเราะไว้ได้ เพราะถั่วลิสงพวกนั้นผ่านร่องก้นของเด็กหลายคนมาแล้ว
“พี่ชาย อร่อยไหมครับ” เสี่ยวเค่อถามพลางกลั้นหัวเราะ
“อร่อย อร่อยดี แต่รสชาติมันแปลก ๆ อยู่นะ” เด็กตัวโตพูดพลางกางถุงพลาสติกออก แล้วเอาจมูกเข้าไปดม
“อ๋อ รสชาติต้องไม่เหมือนปกติอยู่แล้วครับ ป้าผมมาเยี่ยมแล้วเอาน้ำพริกงามาให้ อร่อยมาก ผมเลยโรยลงบนถั่วลิสงนิดหน่อย พี่ว่าอร่อยมากใช่ไหมครับ” เสี่ยวเค่อถาม
“อืม อร่อยจริง ๆ ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม เก็บส่วนนี้ไว้ให้พี่นะ เดี๋ยวพี่เอากลับไปให้ย่าชิม ไอ้เตี้ย ต่อไปใครรังแกนายก็มาหาพี่ได้เลย” เด็กตัวโตพูดแล้วหันหลังเดินจากไป
พอเด็กตัวโตเดินไปแล้ว เสี่ยวเค่อกับเพื่อน ๆ ก็หัวเราะจนแทบทรุดลงกับพื้น “ยังจะบอกว่าหอมอีก ยังจะเอากลับไปให้ย่าชิมอีก นั่นมันถั่วลิสงปรุงพิเศษ ผ่านปอดมาอย่างดีระดับพรีเมียมเชียวนะ”
แค่เรื่องเล็ก ๆ เรื่องนี้ก็เห็นได้แล้วว่า เสี่ยวเค่อมีความคิดเจ้าเล่ห์มาตั้งแต่เด็ก หัวไวเป็นบ้า ถ้าเอาความฉลาดไปใช้กับการเรียนทั้งหมด ป่านนี้อาจสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ สร้างชื่อเสียงให้บรรพบุรุษก็เป็นได้ แต่น่าเสียดายที่มีสมองดี ๆ อยู่กับตัวแท้ ๆ กลับไม่ยอมใช้ให้ถูกทาง จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
เสี่ยวเค่อใช้ชีวิตเหลวไหลไปวัน ๆ ที่โรงเรียน เรียนมัธยมต้นยังไม่จบก็กลับบ้าน พ่อของเขาเห็นว่าลูกตัวเล็กแค่นี้ คงไม่เหมาะกับงานทำไร่ทำนา
พ่อจึงพาเสี่ยวเค่อ ซื้อขนมเถาซูสองกล่องกับผลไม้กระป๋องสองกระป๋อง เข้าเมืองไปหาลูกพี่ลูกน้องที่พ่อเลือกไว้ เพื่อดูว่าจะหางานหรือหัดอาชีพอะไรให้เขาทำในเมืองได้บ้าง วันหน้าจะได้หาเลี้ยงปากท้อง
ต่อจากนี้ลูกพี่ลูกน้องของพ่อเสี่ยวเค่อจะรับเขาไว้ไหม แล้วจะหางานอะไรให้เขาทำกันแน่ เชิญติดตามตอนต่อไป