พ่อของเสี่ยวเค่อหยิบของฝากติดมือ แล้วพาเสี่ยวเค่อที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สังคมไปบ้านพี่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง
แม้พี่ลูกพี่ลูกน้องของพ่อเสี่ยวเค่อจะอยู่ในเมือง แต่ก็ไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวยอะไรนัก พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ในตรอกแห่งหนึ่ง
พอสองพ่อลูกก้าวเข้าประตูไป ก็เห็นโต๊ะไพ่นกกระจอกสามโต๊ะตั้งอยู่ในห้องเล็ก ๆ ผู้คนเบียดเสียดกันเต็มห้อง ควันบุหรี่คลุ้งไปทั่ว
ลุงของเสี่ยวเค่อเป็นนักพนันตัวยง วันไหนว่างก็จะตั้งโต๊ะไพ่นกกระจอกเล่นกันที่บ้าน เก็บค่าน้ำจากวงพนัน บางครั้งตัวเองก็ลงไปเล่นสักสองสามตา
ตอนเสี่ยวเค่อกับพ่อมาถึง ลุงกำลังสูบบุหรี่เล่นไพ่นกกระจอกอยู่ที่โต๊ะ พ่อของเสี่ยวเค่อเดินไปข้าง ๆ พี่ลูกพี่ลูกน้องแล้วเรียก “พี่ครับ~”
“โอ้ น้องชายมาแล้วเหรอ! นั่นไง ไอ้สาม ไอ้สาม มานั่งเล่นแทนฉันสักสองตาสิ น้องชายฉันมาแล้ว” ลุงของเสี่ยวเค่อค่อนข้างมีน้ำใจ พอเห็นสองพ่อลูกถือของฝากมา ก็ให้คนข้าง ๆ เล่นแทนสักสองสามตา ก่อนพาทั้งคู่เข้าไปในห้องเล็กด้านในที่ใช้เป็นห้องนอน
“มา ๆ นั่งก่อน มาแล้วก็มาเถอะ จะเอาของมาทำไม เดี๋ยวฉันรินน้ำให้พวกนาย” ลุงของเสี่ยวเค่อทักทาย
เสี่ยวเค่อกับพ่อนั่งลงบนเก้าอี้ เสี่ยวเค่อยังดูเกร็งอยู่ไม่น้อย นั่งแค่ครึ่งก้น มือหนีบอยู่ระหว่างขาทั้งสอง ก้มหน้าก้มตาเหมือนนักเรียนที่ทำผิดในโรงเรียน
พ่อของเสี่ยวเค่อวางขนมเถาซูสองกล่องกับผลไม้กระป๋องสองกระป๋องลงบนโต๊ะ “เฮ้อ ไม่ได้มาเยี่ยมตั้งนาน จะมาเยี่ยมทั้งทีก็ใช่ว่าจะมามือเปล่า พี่สะใภ้ไม่อยู่บ้านเหรอครับ”
“นังนั่นไปดัดผมแล้ว วัน ๆ เอาแต่ทำตัวเหลวไหล” ลุงของเสี่ยวเค่อรินน้ำสองแก้ววางบนโต๊ะ ก่อนถามว่า “ไม่เจอกันตั้งนาน เสี่ยวเค่อทำไมยังไม่โตอีกล่ะ สูงถึงเมตรห้าหรือยัง”
“เพิ่งสูงถึงเมตรห้าพอดีครับ ลุง” เสี่ยวเค่อตอบเสียงเบา
“พูดให้ดังหน่อยสิ เป็นผู้ชายทั้งที ตัวไม่สูงก็ไม่เป็นไร แต่เสียงต้องดังไว้ น้องชาย วันนี้มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า” ลุงของเสี่ยวเค่อถามเสียงดังอย่างไม่ถือสา
“คือ...คือมีเรื่องอยากรบกวนพี่ครับ”
“โธ่เอ๊ย ตอนเด็ก ๆ เราเล่นฉี่เล่นโคลนด้วยกันมา จะเกรงใจอะไรนักหนา มีอะไรก็พูดมา ทำไมต้องเกรงใจฉันด้วย”
“คือว่า เสี่ยวเค่อก็ไม่ใช่คนเรียนเก่ง เลิกเรียนไปเลยดีกว่า รูปร่างแค่นี้ ให้กลับไปทำนาที่บ้านก็ไม่ไหว ผมคิดว่าพี่อยู่ในเมือง รู้จักผู้คนกว้างขวาง พอจะช่วยหางานให้มันทำได้ไหม ให้มีข้าวกินมีบ้านอยู่ไปวัน ๆ ไม่อย่างนั้นสภาพอย่างมัน ต่อไปจะหาภรรยาก็ยังยาก” พ่อของเสี่ยวเค่อพูด
ลุงของเสี่ยวเค่อมองเสี่ยวเค่อแล้วพูดว่า “ตัวเล็กแค่นี้จะไปทำนาไหวได้ยังไงกัน แถมยังผอมกะหร่องขนาดนี้ หางานให้ทำก็คงยากอยู่”
“พี่ครับ ขอแค่มีข้าวกินมีที่นอน แล้วได้เรียนรู้งานสักอย่างก็พอ เงินนี่พี่รับไว้ จะเอาไปฝากใครก็ฝากไป ที่เหลือซื้อบุหรี่ไว้สูบสักสองซอง” พ่อของเสี่ยวเค่อพูดพลางหยิบธนบัตรใบใหญ่สิบใบออกมา
เห็นน้องชายทั้งให้เงินทั้งให้ของฝาก ลุงของเสี่ยวเค่อก็เริ่มทำตัวไม่ถูก “นายทำอะไรแบบนี้ล่ะ งั้นเอาอย่างนี้ ให้เสี่ยวเค่อมาอยู่กับฉันก่อน ก็แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เอง ส่วนเรื่องงาน เดี๋ยวฉันลองหาทางดู”
“งั้นก็ฝากพี่ด้วยนะ เสี่ยวเค่อ อยู่ที่นี่ก็ฟังคำลุงเขา เข้าใจไหม ถ้าไม่เชื่อฟัง ระวังพ่อจะฟาดเอา” พ่อของเสี่ยวเค่อกำชับลูกชาย
“เอาละ นายกลับไปเถอะ เด็กฝากไว้กับฉัน วางใจได้” ลุงของเสี่ยวเค่อเร่งให้เขากลับ เพราะอยากไปเล่นไพ่นกกระจอกต่อ
หลังพ่อของเสี่ยวเค่อกลับไป ลุงก็ให้เสี่ยวเค่ออยู่เฉย ๆ ในห้อง ส่วนตัวเองกลับไปนั่งเล่นไพ่นกกระจอกต่อ
ลุงของเสี่ยวเค่อเพิ่งนั่งลง ก็เหลือบเห็นหลาวกวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาพลันเป็นประกาย เขาคิดในใจว่า เอ๊ะ หลาวกวนเปิดโรงอาบน้ำอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้เสี่ยวเค่อไปทำงานที่นั่นล่ะ มีทั้งข้าวกินทั้งที่นอน แถมยังได้เรียนรู้งานด้วย
ดังนั้น ลุงของเสี่ยวเค่อจึงคาบบุหรี่ไว้พลางจับไพ่นกกระจอก แล้วพูดกับหลาวกวนว่า “หลาวกวน โรงอาบน้ำของนายขาดคนขัดตัวไม่ใช่เหรอ ฉันมีคนจะฝากไปให้ ลองดูว่าไหวไหม”
“อืม ที่ร้านฉันขาดคนอยู่ มีไอ้เด็กเวรคนหนึ่งทนลำบากไม่ไหว หนีไปแล้ว นายมีคนที่เหมาะไหม” หลาวกวนพูดพลางประกาศกินไพ่สองไม้
“คือว่า เสี่ยวเค่อ เสี่ยวเค่อ~” ลุงของเสี่ยวเค่อตะโกนเรียกเข้าไปในห้อง
เสี่ยวเค่อพรวดออกมาทันที “มีอะไรเหรอครับ ลุง”
“นี่หลานชายฉันเอง นายว่าเป็นยังไงบ้าง” ลุงของเสี่ยวเค่อถามหลาวกวน
หลาวกวนหรี่ตามองเสี่ยวเค่ออย่างพินิจพิเคราะห์ “เหล่าหวัง เด็กคนนี้จะไหวเหรอ งานขัดตัวต้องใช้แรงนะ ทั้งเตี้ยทั้งผอมแบบนี้ กลัวว่าจะทนไม่ไหว”
“ทำไมจะไม่ไหวล่ะ เด็กคนนี้มาจากชนบท เด็กบ้านนอกอดทนที่สุดแล้ว อีกอย่าง ขัดตัวนิดหน่อยจะต้องใช้แรงสักแค่ไหน งานแบบนี้ต้องอาศัยเทคนิค ดูท่าทางกระฉับกระเฉงของมันสิ ไหวแน่นอน” ลุงของเสี่ยวเค่อช่วยพูดชมแทนหลาน
“ได้ งั้นในเมื่อเหล่าหวังพูดมา พรุ่งนี้ก็ให้มาลองงานดู” หลาวกวนพูดพลางหยิบบุหรี่จากบนโต๊ะมาคาบไว้
เขากำลังจะหยิบไฟแช็กบนโต๊ะมาจุดบุหรี่ ตอนนั้นเองเสี่ยวเค่อที่ยืนอยู่ด้านหลังลุงก็ไวมือไวตา คว้าไฟแช็กของลุงแล้วรีบวิ่งไปหาหลาวกวน ก่อนจุดบุหรี่ที่คาบอยู่ให้เขา
หลาวกวนสูบบุหรี่คำหนึ่งแล้วมองเสี่ยวเค่อ “เฮ้ย เด็กนี่รู้จักสังเกตดีนี่ เหล่าหวัง ไอ้หนูนี่อนาคตอาจจะไปได้ไกลก็ได้นะ”
ลุงของเสี่ยวเค่อมองเสี่ยวเค่อเช่นกัน “ไอ้เด็กเวรนี่ตั้งแต่เล็กก็เจ้าเล่ห์นัก ตัวไม่โตสักที คงเพราะมีแผนในหัวเยอะจนกดเอาไว้แหละ ปล่อยให้มันหาทางเติบโตด้วยตัวเองในอนาคตก็แล้วกัน”
งานของเสี่ยวเค่อได้มาจากการคุยกันบนโต๊ะไพ่นกกระจอกแบบนี้เอง พอตกเย็น วงไพ่ก็เลิกเล่น วันนี้ลุงของเสี่ยวเค่อชนะเงินไปหลายสิบหยวน อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงกับควักเงินห้าหยวนโยนให้เสี่ยวเค่อ
“เอาไป ไปซื้อน้ำอัดลมกินสิ~”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ลุงเก็บไว้ซื้อบุหรี่สูบเถอะ รอผมหาเงินได้แล้ว ผมจะซื้อบุหรี่ดี ๆ ให้ลุงสูบ” เสี่ยวเค่อพูด
ลุงของเสี่ยวเค่อลูบหัวเขา “ไอ้หนู แค่มีน้ำใจแบบนี้ก็พอแล้ว”
ลุงพูดจบ ป้าของเสี่ยวเค่อก็ดัดผมเสร็จและพาลูกชายกลับบ้าน ดูเหมือนป้าจะลืมเสี่ยวเค่อไปแล้วด้วยซ้ำ จึงถามว่า “เด็กบ้านใครน่ะ”
“ลูกพี่ลูกน้องฉันที่อยู่ชนบทน่ะ เขามาหางานทำ”
พอป้าของเสี่ยวเค่อได้ยินก็ไม่ค่อยพอใจ “แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ”
“คืนนี้ก็ให้อยู่บ้านเราก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปโรงอาบน้ำของหลาวกวน ดูเธอสิ ใจแคบชะมัด เอ้านี่ เงินที่ฉันชนะได้วันนี้” ลุงของเสี่ยวเค่อใจป้ำโยนเงินห้าสิบหยวนให้ภรรยา
พอเห็นเงิน ผู้หญิงก็ยิ้มออกทันที “ถ้าอย่างนั้นก็ให้อยู่สิ ลูก พาน้องไปเล่นด้วย”
ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเสี่ยวเค่ออายุมากกว่าเขาสองปี ชื่อจริงว่าหวังจื้อ ต่อมาหวังจื้อก็ติดตามเสี่ยวเค่อ เป็นคนใจเด็ดกล้าสู้ นั่นเป็นเรื่องในภายหลัง
คืนนั้นลุงของเสี่ยวเค่อชนะเงินมาได้ก็อารมณ์ดี เลยดื่มเหล้าไปนิดหน่อย เขากับภรรยานอนในห้องใหญ่ ส่วนเสี่ยวเค่อนอนกับหวังจื้อในห้องเล็กด้านใน
เสี่ยวเค่อยังไม่หลับ ก็ได้ยินเสียงดังโครมครามมาจากห้องด้านนอก ดังปึงปังเหมือนกำลังทะเลาะกัน
เสี่ยวเค่อสะกิดหวังจื้อใต้ผ้าห่ม แล้วถามเสียงเบาว่า “พี่ครับ ข้างนอกเสียงอะไรน่ะ”
“นอนของนายไป เรื่องของผู้ใหญ่ไม่ต้องถาม เดี๋ยวพอนายแต่งงานก็รู้เอง” หวังจื้อตอบอย่างหงุดหงิด
เสี่ยวเค่อฟังเสียงประหลาดนั้นจนเผลอหลับไป คืนนั้นเขาฝันสะเปะสะปะไปหลายเรื่อง ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับสาว ๆ ทั้งนั้น
จากนี้เสี่ยวเค่อจะทำงานที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไหวหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป