ในห้วงความรู้สึกที่มัวหมอง เซี่ยเฉาเหิงสัมผัสได้ว่าร่างน้อย ๆ ของตัวเองถูกอุ้มขึ้นมาอย่างมั่นคงด้วยมือคู่หนึ่ง
จู่ ๆ ก็ต้องออกจากสระฟ้าจิ่วหลิงอันอบอุ่น กายทั้งร่างพลันว่างเปล่า ความไม่สบายตัวบางเบาแผ่ซ่านขึ้นมา ทว่าเขาหาได้คิดจะดิ้นรนแม้แต่น้อย เพียงขดตัวตามท่วงท่าของอ้อมแขนนั้น หาที่นอนอันสบายได้แล้วก็หลับตาลง มุ่นหัวหลับต่อ
ตอนนี้เขาในฐานะทารก หน้าที่หลักของเขาไม่ใช่การนอนหลับหรืออย่างไร?
ไม่รู้ว่าหลับไปเนิ่นนานเพียงใด เซี่ยเฉาเหิงคลุมเครือราวกับกลับมาอยู่ในรังอันอบอุ่นเฉพาะตัวของเขาที่ตำหนักไท่ชิงอีกครั้ง เขาอยากลืมตาขึ้นมอง แต่กลับมีอะไรเหนียวหนืดราวกับกาวมาปิดเปลือกตาของเขาไว้แน่น
ออกแรงสุดชีวิต เซี่ยเฉาเหิงจึงได้แต่ลืมตาขึ้นมาได้เล็กน้อยเท่านั้น
อาศัยแสงสลัว ร่างหนึ่งก็ลอดเข้ามาในสายตาอันแคบของเขา
ครึ่งบนของใบหน้าของคนผู้นั้นถูกปกคลุมด้วยหน้ากากสีขาวบริสุทธิ์รูปทรงประหลาด ตรงเบ้าตาว่างโหว่ ไม่มีเนื้อหนังแม้แต่น้อย แต่เซี่ยเฉาเหิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่แน่วแน่ผ่านหน้ากากนั้น
คนผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีขาวล้วน ผิวขาวจนน่าหวาดกลัว แม้แต่เส้นผมก็ขาวโพลนไปหมด รอบกายไร้ซึ่งกลิ่นอายของมนุษยโลก รูปร่างสูงระหง ไม่ดูเหมือนผู้คนในโลกสามัญ
แท้จริงแล้วคนผู้นี้เป็นใคร?
ไม่ใช่กวานเฉินอย่างแน่นอน แม้ทั้งคู่จะมีผมขาว แต่กวานเฉินไม่ได้สูงขนาดนั้น!
อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเซี่ยเฉาเหิงตื่นขึ้น เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ เหนือหน้าผากของเซี่ยเฉาเหิงสามนิ้ว ทันใดนั้นเซี่ยเฉาเหิงก็สัมผัสได้ถึงความง่วงเหงาหาวนอนอันหนักหน่วงที่ไม่อาจต้านทานได้ พลันกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขา
ง่วงจัง...
นี่มันความฝันใช่ไหม...
ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ
วันคืนเวียนเปลี่ยน เมฆามาเมฆาไป
เซี่ยเฉาเหิงทะลุมิติมาสู่โลกใบนี้ได้หนึ่งปีแล้ว
ปีนี้ เซี่ยเฉาเหิงอาศัยหนังสือมากมายมหาศาลในหอเก็บตำราของตำหนักไท่ชิง ประติดประต่อภาพรวมของโลกใบนี้ได้คร่าว ๆ
ที่นี่ประกอบด้วยโลกใหญ่สามพันโลก และโลกเล็กนับไม่ถ้วน และโลกที่เขาทะลุมิติมานี้มีชื่อว่า "ลี่หวน" เป็นหนึ่งในสุดยอดดินแดนแห่งโลกใหญ่สามพันโลก
ระบบการบำเพ็ญเซียนที่นี่คล้ายคลึงกับนิยายเซียนออนไลน์ที่เขาอ่านในชาติก่อนโดยรวม ๆ แบ่งเป็นระดับ ได้แก่ ฝึกพลังปราณ, สร้างฐาน, แก่นทองคำ, กำเนิดวิญญาณ, แปรสภาพเป็นเทพ, หลอมรวมความว่างเปล่า, รวมร่าง, ผ่านวิบัติ, มหาบรรลุ
ฝึกพลังปราณแบ่งย่อยเป็นสิบสองขั้นเล็ก ตั้งแต่สร้างฐานขึ้นไปแบ่งเพียงแค่ขั้นต้น กลาง สูง สามชั้น นักบำเพ็ญในโลกธรรมดาหลังจากบรรลุขั้นมหาบรรลุสมบูรณ์ก็เตรียมเผชิญวิบัติและทะยานสู่สวรรค์ได้แล้ว
อืม
การแบ่งระดับคลาสสิกมาก
เซี่ยเฉาเหิงคิดในใจ
ทว่าด้วยความที่ "ลี่หวน" เป็นโลกใหญ่ การทะยานสู่สวรรค์จึงไม่จำเป็นต้องออกจากโลกถิ่น ดังนั้นเหนือจากขั้นมหาบรรลุจึงยังมีอาณาเขตใหญ่สี่ขั้น ได้แก่ เซียนมนุษย์ เซียนดิน เซียนสวรรค์ และเซียนทองคำ
ยังคงคลาสสิกเช่นเคย
อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเซี่ยเฉาเหิงก็ล่วงรู้ตัวตนของบิดาตนเอง
เซียนจุนซูหานแห่งขั้นเซียนทองคำอันดับสูงสุดของลี่หวน ระดับพลังการต่อสู้สูงสุดจริง ๆ
เขากลายเป็นลูกเซียนรุ่นสองระดับท็อปจริง ๆ ด้วยสินะ!
เซี่ยเฉาเหิงเรียนรู้การเดินมานานแล้ว ขาเล็ก ๆ ก้าวย่ำอย่างโอนเอน ตำหนักไท่ชิงทั้งบนล่างถูกเขาเที่ยวจนไม่รู้กี่รอบแล้ว ต่อให้ตอนนี้หลับตาก็ยังสามารถระบุตำแหน่งของหญ้าทุกใบได้อย่างแม่นยำ
เพียงแต่เซี่ยเฉาเหิงพูดจายังติดขัด พูดได้เพียงไม่กี่คำประปราย ประโยคยาว ๆ พูดไม่ต่อเนื่องเลย
แต่ภายในของเซี่ยเฉาเหิงคือผู้ใหญ่วัยยี่สิบกว่า ๆ นะ! บัดนี้การพูดยังติดอยู่ช่วงหัดพูด เขารู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว
การบำเพ็ญเซียนแม้จะดี แต่ก็นับว่าอยู่ในยุคโบราณนี่นา! ไม่มีโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ เกมไว้ฆ่าเวลา ในชาติก่อนเขาเป็นคนยุคใหม่ ชีวิตนี้ช่างน่าเบื่อหน่ายจริง ๆ
เวลานี้เจ้าตัวน้อยกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในแปลงดอกไม้ รังแกต้นไม้วิญญาณอย่างเพลิดเพลิน มือเล็ก ๆ กำดอกไม้สีเหลืองสดใสหนึ่งดอกพลิกไปพลิกมาอย่างพิจารณา
พื้นที่ซึ่งเซี่ยเฉาเหิงเอ่ยปากเรียกตามสบายว่า "ลานบ้าน" นั้น ที่จริงกินอาณาเขตกว้างนับพันหมู่เศษ ภายในปลูกต้นวัสดุวิเศษที่ทั่วอาณาจักรบำเพ็ญเซียนยากจะซื้อหาด้วยเงินทองไว้เต็มไปหมด สุ่มเด็ดมาหนึ่งต้นโยนออกไปข้างนอก ก็สามารถก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ไปทั่วอาณาจักรบำเพ็ญเซียนได้ แต่สำหรับเซี่ยเฉาเหิงแล้ว สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ดอกไม้ป่าที่เห็นได้ทั่วไปข้างทางเท่านั้น
เขาไม่รู้คุณค่าของมันเลยสักนิด
เวลานี้ดอกไม้สีเหลืองที่เซี่ยเฉาเหิงกำลังเล่นขยำฉีกอยู่ก็คือ
หากกวนหงอยู่ตรงนี้ ต้องพบได้แน่ ๆ ว่ามือของเขากำลังถือต้นไม้อันดับเก้าอายุกว่าพันปี "ซีเยวี่ยจิน"
ช่างเสียของเปล่า ๆ จริง ๆ
"เหิงเอ๋อร์"
บิดาที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า ความดีใจท่วมท้นไปทั่วหัวใจ เซี่ยเฉาเหิงโยนซีเยวี่ยจินทิ้งลงในกองหญ้าอย่างไม่แยแส ก้าวขาเล็ก ๆ อย่างโซซัดโซเซพุ่งเข้าไปหา
บางทีอาจเพราะเซี่ยปั๋วจิงเป็นคนแรกที่เขาเห็นในต่างโลก และเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขาด้วย ต่อให้ภายในของเซี่ยเฉาเหิงจะเต็มไปด้วยวิญญาณผู้ใหญ่ ร่างกายก็ยังโน้มเอียงเข้าหาเซี่ยปั๋วจิงด้วยความใกล้ชิดและพึ่งพิงโดยสัญชาตญาณ
เซี่ยปั๋วจิงก้มตัวลง อุ้มเจ้าตัวน้อยที่พุ่งเข้ามาอย่างง่ายดายเข้าสู่อ้อมกอด ปลายนิ้วเผลอขยี้แก้มนุ่มนิ่มของเขา ความรู้สึกเด้ง ๆ นุ่มลื่นทำให้เขาละมือไม่ลง
"ปิดด่านหนึ่งเดือนไม่เห็นหน้า เจ้ากลับเจริญเติบโตไม่น้อยเลย เด็กเล็ก ๆ ล้วนเติบโตรวดเร็วเช่นนี้หรือ?"
เซี่ยเฉาเหิงดิ้นรนบิดกายน้อย ๆ แก้มที่ถูกบีบจนเบ้เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มไม่ชัด "อืม... อย่า... อย่าขยี้สิ..."
ประโยคหนึ่งถูกแยกเป็นเสี่ยง ๆ ตอนท้ายยังติดสะดุด ฟังดูทะเล้นและนุ่มหนึบ
เซี่ยเฉาเหิงพยายามสุดชีวิตจะกอบกู้แก้มของตนจากเงื้อมมือปีศาจของอีกฝ่าย
เซี่ยปั๋วจิงมองดูท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดน้อย ๆ ของลูกชายตัวเอง มุมปากอันสงบนิ่งก็อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เฉกเช่นสายลมฤดูใบไม้ผลิโผ่ผ่านใบหน้า ใบหนางามยิ้มละมุน
เซี่ยเฉาเหิงมองจนแทบใจลอย
วินาทีถัดมา
เซี่ยปั๋วจิงงอนิ้ว เคาะเบา ๆ ที่กลางกระหม่อมของเซี่ยเฉาเหิง
เขาสะดุ้งตื่นทันที มือเล็ก ๆ กุมบริเวณที่ถูกเคาะ ดวงตากลมโตสีดำสนิทพลันเอ่อคลุมด้วยชั้นน้ำ
น้ำตาลูกเดือยเม็ดเท่าถั่วเหลืองร่วงหล่นลงมาดังเปาะแปะ เซี่ยเฉาเหิงอึดอัดใจจนกัดฟันเอ่ยออกมาสองคำ "เจ็บ..."
เซี่ยปั๋วจิง: "..."
เขาไม่ได้ออกแรงมากขนาดนั้นตอนที่เพิ่งเคาะ สาเหตุคงเป็นเพราะลูกชายตัวเองอ่อนแอเกินไป
เซี่ยปั๋วจิงปลอบเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอด ยกมือตบแผ่นหลังของเซี่ยเฉาเหิงเบา ๆ ทอดน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ร้องแล้ว พ่อจะพาเจ้าไปพบเพื่อนใหม่คนหนึ่งที่อายุราว ๆ เดียวกับเจ้า ดีหรือไม่?"
"เพื่อน... เพื่อนใหม่เหรอ?" เซี่ยเฉาเหิงสูดน้ำมูก ขนตาที่เปียกชื้นสั่นระริก เกิดใหม่เป็นเด็ก เซี่ยเฉาเหิงในตอนนี้ความคิดก็ใกล้เคียงกับเด็กไปแล้ว
มาถึงโลกใบนี้เต็มหนึ่งปี เซี่ยเฉาเหิงยังไม่เคยเห็นเด็กวัยเดียวกันเลย
"เป็นลูกชายของอาจารย์ลุงชุนเยี่ยนของเจ้า อายุแก่กว่าเจ้าสองปี"
"ชุน... ชุนเยี่ยน... อาจารย์... อาจารย์ลุง?"
เซี่ยเฉาเหิงคลับคล้ายคลับคลาได้ยินชื่อนี้จากการพูดคุยของคนอื่น แต่ก็นึกไม่ออกถึงที่มาที่ไปที่ชัดเจนสักที
"เจ้าสำนักแห่งนิกายอมรรักแม้กระทั่งขวดนมที่เจ้าใช้อยู่ทุกวันก็เป็นของที่นางให้เจ้า"
นิกายอมรรัก?!
ในวงการนิยายเซียนออนไลน์ สำนักมากมายนับไม่ถ้วนไหลเวียน แต่ที่เหล็กไม่เลิกก็คือนิกายอมรรัก!
ไม่นึกเลยว่าชาตินี้จะได้เจอของจริง
ดวงตาของเซี่ยเฉาเหิงสว่างวาบขึ้นมาทันที มือเล็ก ๆ กุมชายเสื้อของเซี่ยปั๋วจิงไว้แน่น
"อยากไปพบเพื่อนใหม่ไหม?"
"อือ!"
เซี่ยเฉาเหิงพยักหน้าน้อย ๆ อย่างแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เขาอดใจแทบไม่ไหวที่จะไปชมความงามของนิกายอมรรักแล้วล่ะ!