บทที่ 59 ศึกสุนัขกัดกัน (จบ)
“บังเอิญจังเลยครับ คุณผู้หญิง” หยวนจี้ยิ้มทักหมิงเม่ยอย่างร่าเริง
หมิงเม่ยขานรับเบา ๆ โดยไม่สนใจเขามากนัก
ในเมื่อไม่ตรงสเปกของเธอ ก็อย่าไปสนใจมากจะดีกว่า
หยวนจี้ลอบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
หญิงสาวมีทั้งหน้าตาและรูปร่างโดดเด่น แถมยังมีชาติตระกูลสูงส่ง อีกทั้งยังเลี้ยงหมาป่าสีขาวแบบนี้ หยวนจี้จึงอดคิดอะไรขึ้นมาไม่ได้
ไม่ถึงกับตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นอะไรทำนองนั้น เขาแค่ชอบหมาป่าสีขาว และเจ้าของหมาป่าก็ดูตรงสเปกเขาพอดี เลยคิดจะจีบเจ้าของมันให้ติด เผื่อจะได้ควบหมาป่ามาครอบครองด้วย
พอการแข่งขันรอบแรกเริ่มขึ้น หยวนจี้ก็เริ่มอธิบายให้หมิงเม่ยฟังอย่างเป็นธรรมชาติ
“คุณผู้หญิง ดูสิครับ นี่เป็นสุนัขพันธุ์คอเคเชียนเชพเพิร์ด ขาหลังเห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกพิเศษมา ออกแรงได้ดีมาก กระโดดได้สูง ส่วนสุนัขพันธุ์วูล์ฟด็อกฝั่งตรงข้ามเสียเปรียบอยู่หน่อย เดิมทีวูล์ฟด็อกก็เป็นสายพันธุ์ที่ค่อนข้างอ่อนแอในหมู่สุนัขต่อสู้อยู่แล้ว แถมยังมาเจอคอเคเชียนที่เหนือกว่าทั้งพละกำลังระเบิดและความสามารถในการกระโดด แบบนี้แพ้แน่นอนครับ เพียงแต่ฟันของวูล์ฟด็อกคมมาก ก่อนลงจากสนามคงฝากแผลไว้ให้คอเคเชียนตัวนี้ได้บ้าง ถ้าไม่รักษาดี ๆ อาจมีอาการบาดเจ็บเรื้อรัง หวังว่าเจ้าของมันจะรู้เรื่องนะครับ ไม่อย่างนั้นคอเคเชียนสวย ๆ แบบนี้คงน่าเสียดายแย่…”
“ดูโอก็สวยมากเหมือนกัน ฟันน่าจะผ่านการลับแต่งเป็นพิเศษ คนฝึกมันช่างคิดจริง ๆ ใคร ๆ ก็พูดกันว่าอย่าไปแตะเอวสุนัข สำหรับสุนัขหลายชนิด เอวเป็นจุดอ่อน คนฝึกดูโอตัวนี้คงสอนมันมาโดยเฉพาะว่าต้องหลบการโจมตีบริเวณเอวยังไง แล้วโจมตีเอวของสุนัขตัวอื่นยังไง คนฝึกฉลาดมาก…”