หวังจื่อชงกัดก้านอมยิ้มในปากเบา ๆ
เริ่มจากคนขับรถที่ไม่ธรรมดา ต่อมาก็เป็นพ่อบ้านที่เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกพิเศษมา แล้วยังมี…
หวังจื่อชงเบนสายตาไปยังชั้นสอง บนระเบียงมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนแม่บ้านกำลังเช็ดขอบหน้าต่างอยู่
ผู้หญิงคนนั้นทำงานคล่องแคล่ว มือไม้ปราดเปรียว แต่จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก ราวกับสัมผัสได้ว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสบตากับหวังจื่อชง
จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มให้เหมือนแม่บ้านบ้านอื่น ๆ เวลาพบเพื่อนของเจ้านาย รอยยิ้มดูเป็นมิตร แต่ก็แฝงความเย็นชาอยู่เล็กน้อย
ถ้าหวังจื่อชงไม่ทันเห็นแววเย็นเยียบในดวงตาของผู้หญิงที่ดูเหมือนแม่บ้านคนนั้นตอนเงยหน้าขึ้นเมื่อครู่ล่ะก็นะ
หมิงเม่ย…
หวังจื่อชงมองหมิงเม่ยกับหวงเสวี่ย ทั้งสองคนปลอบเจ้าขนฟูของตัวเองจนสงบ แล้วช่วยกันสวมปลอกคอให้เขี้ยวขาว อันอัน จากนั้นก็ถูกเจ้าหมาป่าขนฟูเอาหัวโต ๆ มาคลอเคลียไม่หยุด ก่อนทั้งคู่จะจัดเจ้าขนฟูของตัวเองให้อยู่เรียบร้อย แล้วปิดประตูตู้บรรทุกสินค้า
หวังจื่อชงเก็บซ่อนความครุ่นคิดในแววตา แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยามมองพวกเธอ
“ไปกันเถอะ เหล่าหวง หมิงเม่ย วันนี้มีการแสดงเด็ด ๆ ให้ดูตั้งเยอะ”
พอขึ้นรถได้ หมิงเม่ยก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ จึงถามว่า “จริงสิ เหล่าหวัง แบบนี้รถนายก็ถือเป็นรถบรรทุกเล็กแล้วใช่ไหม มีใบอนุญาตวิ่งบนถนนหรือเปล่า?”
หวังจื่อชงพยักหน้า “มีสิ ไม่มีใบอนุญาตแล้วฉันจะขับมาถึงนี่ได้ยังไง”
หมิงเม่ยถึงค่อยวางใจ
รถบรรทุกเล็กขับไปถึงบริเวณโกดังร้าง แต่ไม่ได้เข้าจากทางเข้าเดิม กลับขับอ้อมไปด้านหลัง ซึ่งเป็นพื้นที่คล้ายไซต์ก่อสร้าง