ทางด้านหวังจื่อชงจัดการหยกดำเหอเถียนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็เดินเที่ยวกันต่ออีกพักหนึ่ง พอเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดจึงเตรียมกลับบ้าน
หวังจื่อชงขับรถไปส่งหมิงเม่ยที่บ้านหรูฮวาเฉิง แล้ววางแขนพาดขอบหน้าต่างรถพลางถามว่า “หมิงเม่ย พรุ่งนี้ที่สถานบันเทิงใต้ดินมีแข่งสุนัขกัดกัน เธอจะไปดูไหม? ตื่นเต้นมากเลยนะ!”
หมิงเม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ต้องพาหมามาเองด้วยหรือเปล่า?”
หวงเสวี่ยบอกว่า “พามาหรือไม่พามาก็ได้ อยากลงแข่งเองก็ได้ หรือจะดูคนอื่นแข่งก็ได้เหมือนกัน”
หมิงเม่ยพยักหน้า “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะพาหมาที่บ้านไปด้วย”
หวังจื่อชงพยักหน้า “ได้ พรุ่งนี้ฉันไปรับเธอเวลาเดิม ที่เดิมนะ”
หมิงเม่ยโบกมือส่งหวังจื่อชงกับหวงเสวี่ยกลับไป ก่อนจะเข้าบ้าน
พอกลับถึงบ้าน เธอก็เปิดห้างระบบ
โคเนกเซก ซีซีอาร์ ฉันมาแล้ว!
หลังแลกรถสปอร์ตเรียบร้อย หมิงเม่ยก็เลื่อนสายตาไปยังหมวดสัตว์เลี้ยง
พอกดเข้าไปดู หมิงเม่ยก็เงียบไปครู่หนึ่ง
ให้ตายเถอะ มีแต่สัตว์ที่เลี้ยงแล้วติดคุกหัวโตทั้งนั้น
เมื่อกดเข้าไปในหมวดสัตว์ตระกูลสุนัข สายตาของหมิงเม่ยก็ไปหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่ง มองอยู่นานจนละสายตาไม่ได้
หล่อ—มาก—เลย!
ในภาพมีหมาป่าสีขาวตัวหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขา แหงนหน้าคำรามใส่ดวงจันทร์
หมาป่าขาวดูแข็งแรงทั้งสี่ขา ขนหนานุ่ม ดวงตาสีเลือดมองแล้วชวนขนลุก
จะหล่อเกินไปแล้วไหมเนี่ย?
พอเห็นแต้มแลกเปลี่ยนก็พบว่าต้องใช้ 400 แต้ม
พอดีเลย แลกตัวนี้แหละ!
แสงสีขาววาบผ่าน หมิงเม่ยได้ยินเสียงหอบของสัตว์ตระกูลสุนัข
พอหันไปมอง หมาป่าขาวตัวหนึ่งสูงเกือบเท่าคนก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ
หมาป่าขาวส่งเสียงครางหงิง ๆ ใช้ปากกว้าง ๆ ถูไถต้นขาของหมิงเม่ย จากนั้นก็วางอุ้งเท้าคู่หน้าชิดกันอย่างเรียบร้อยแล้วนั่งลงข้างเธอ