(โพสต์นี้คือภาพเทียบสีที่เวินอวี่เหมยใช้กล่าวหาว่าฉันลอกเลียนแบบ เรื่องตลกแบบนี้ฉันต้องให้ทุกคนได้เห็น)
(ข้อความในวงเล็บไม่นับรวมในจำนวนคำของเนื้อหา
ขออวยพรให้ผู้อ่านทุกท่าน
สวัสดีปีใหม่
ขอให้ปีใหม่นี้เต็มไปด้วยความสงบสุข ราบรื่น สุขภาพแข็งแรง และมีความสุข สิ่งดี ๆ เหล่านี้จะอยู่เคียงข้างทุกคนเสมอ
ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์เป็นต้นไป นิยายเรื่องนี้จะอัปวันละ 2 ตอน
เพราะเรื่องนี้มีโครงเรื่องและเส้นเรื่องที่สมบูรณ์แล้ว ทุกคนวางใจได้เลยว่าจะไม่เทแน่นอน จะอัปทุกวันจนจบ)
หมิงเม่ยมองเข็มกลัดเนกไทสีอำพัน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งลึกขึ้น
«หลัวซื่อ» งั้นเหรอ…
เพราะอย่างนี้ การสนิทสนมกับคนระดับหวังจื่อชงและหวงเสวี่ยจึงเป็นเรื่องจำเป็นมาก
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อเวิร์กช็อปตัดเย็บส่วนตัวอย่าง «หลัวซื่อ»
ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ถ้าไม่เคยรู้จักของชิ้นนั้น แล้วจะใช้เงินซื้อได้ยังไง?
คนรวยก็ไม่ได้ใส่ปราด้าติดตัวทุกวันเสียหน่อย
ก่อนหน้านี้ตอนเบื่อ ๆ เธอเลื่อนดูร้านค้าระบบ แล้วบังเอิญไปเห็นเข็มกลัดเนกไทชิ้นนี้ ใช้แค่ 10 แต้ม แถมหน้าตายังดูดีมาก
พอนึกถึงจ้าวเฉิน ผู้ชายคนแรกที่เธอเจอหลังทะลุมิติมาได้พอดี หมิงเม่ยก็แลกเข็มกลัดเนกไทชิ้นนี้ออกมา
【เข็มกลัดเนกไทที่ดูดีสุด ๆ: นี่คือเข็มกลัดเนกไทประดับเพชร ผลงานชิ้นแรกหลังจากผู้สืบทอดคนปัจจุบันของหลัวซื่อเรียนจบ มันถูกวางไว้บนตู้เก็บของข้างเตียงของผู้สืบทอดหลัวซื่อมาโดยตลอด จนกระทั่งหลายปีต่อมา มหาเศรษฐีลึกลับคนหนึ่งซื้อไปด้วยราคาที่ผู้สืบทอดปฏิเสธไม่ได้ โปรดดูแลมันให้ดี มันถูกทำขึ้นมาหลายปีแล้ว】