การสมัครบัญชีคู่เย็นง่ายกว่าที่ซูฉีคิดไว้มาก
เขาดาวน์โหลดแอป ลงชื่อเข้าด้วยเบอร์โทรศัพท์ ตอนเลือกรูปโปรไฟล์ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เลือกภาพนามธรรมสีฟ้าหม่นรูปคลื่นทะเล ตั้งชื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง พิมพ์คำว่า "ฉี" แล้วกดยืนยัน ระบบแจ้งว่า "ชื่อนี้ใช้ได้" ตอนที่หน้าเปลี่ยนไปยังหน้าหลัก นิ้วของซูฉีลอยค้างเหนือหน้าจออยู่ชั่วครู่
อาฉีหมอบอยู่ข้างข้อมือ หัวยื่นมาดู "จะให้เรียกแค่ว่าฉีเหรอ?"
"อื้ม" ซูฉีเข้าหน้าโปรไฟล์ ลบที่เขียนในคำแนะนำแล้วเขียนใหม่ลบอีก สุดท้ายก็ใส่ไว้ว่า "อยากร้องเพลงให้คนที่ยินดีฟัง" ก่อนออกไปเขาก็มองอีกที รู้สึกว่าโอเคแล้ว เลยไม่แก้อีก
"บัญชีสำหรับการประเมินชื่อว่าอะไร?" เขาถาม
ปลายหางของอาฉีชี้ไปที่หน้าจอมือถือ "เสิร์ชหาว่าคณะกรรมการประเมินของศาลชมคลื่นเสียง ได้เลย มีการประเมินทุกวัน วันละสามช่วงเวลา เช้าเก้าโมง บ่ายสามโมง เย็นสองทุ่ม กรรมการผลัดกันมา แต่ละคนสไตล์ไม่เหมือนกัน เลือกเวลาที่เหมาะสมได้เลย"
ซูฉีกดเข้าไปตามที่บอก ก็เจอบัญชียืนยันตัวตน รูปโปรไฟล์เป็นรูปพระจันทร์กับคลื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของศาลชมคลื่นเสียง ในคำแนะนำเขียนไว้ว่า "บัญชีทางการสำหรับการประเมินเข้าเป็นสมาชิกศาลชมคลื่นเสียง เปิดการประเมินทุกวัน ช่วงเวลา: 09:00-11:00, 15:00-17:00, 20:00-22:00 ผู้สมัครต้องเตรียมเพลงสามถึงห้าเพลง ไม่จำกัดแนว ผ่านการเชื่อมสายสดเพื่อทำการประเมิน กรรมการเป็นสตรีมเมอร์ในศาลที่ผลัดกันมา"
เขาเลื่อนดูในหน้าหลัก เห็นคลิปการประเมินรอบก่อนๆ กดเปิดดูคลิปหนึ่ง หน้าจอเป็นแค่หน้าถ่ายทอดสดธรรมดา ไม่มีตัวละครเสมือน มีแค่พื้นหลังสีน้ำเงินเข้มกับลวดลายน้ำที่ไหว กรรมการส่งเสียงออกมาจากลำโพง ฟังดูเรียบง่ายแต่แฝงความสุภาพมืออาชีพ ผู้สมัครเชื่อมสายขึ้นมาร้องเพลง กรรมการฟังจบก็ให้คำวิจารณ์และคะแนนทันที ตรงไปตรงมามาก
ซูฉีเปิดดูหลายคลิป พบว่าตลอดการประเมินไม่มีการโชว์หน้าหรือตัวละครเลย ทุกคนมีเพียงเสียงที่ลอยอยู่บนออนไลน์ สิ่งที่ถูกทดสอบก็คือเสียงนี้แหละ
"ตอนประเมินไม่มีตัวละครเสมือนเหรอ?" เขาถามอาฉี
"ต้องเข้าไปในศาลชมคลื่นเสียงก่อนถึงจะได้ทำขึ้นมาเฉพาะ" อาฉีเอาอุ้งเท้าเขี่ยนิ้วเขา "พอผ่านแล้ว พวกเขาจะสร้างตัวละครเสมือนเฉพาะให้ตามโทนเสียง สไตล์ และคอนเซ็ปต์ เป็นแบบเอกสิทธิ์ทั้งหมด นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ศาลชมคลื่นเสียงมีค่าที่สุด"
ซูฉีวางมือถือลง พิงพนักเก้าอี้มองเพดาน ความรู้สึกหนักๆ ในใจค่อยๆ จางหายไป ไม่ต้องโชว์หน้า แค่ตัวละครเสมือนก็ไม่ต้องกังวล ขึ้นไปร้องเพลงก็พอ เสียงต่อเสียง บริสุทธิ์และตรงไปตรงมา
อาทิตย์ต่อมา ซูฉีใช้เวลาเกือบทั้งหมดที่ตื่นอยู่ไปกับการเลือกเพลงและซ้อมร้อง
เขาค้นหาคลิปการประเมินที่เปิดเผยทั้งหมดในหน้าของคณะกรรมการประเมินศาลชมคลื่นเสียง และดูทุกคลิปอย่างละเอียด กรรมการที่ผลัดกันมาทุกวันไม่เหมือนกัน บางคนก็ใจดี บางคนก็เข้มงวด บางคนพูดน้อยจนแทบไม่พูด แต่ซูฉีสังเกตเห็นจุดร่วมอย่างหนึ่ง—ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าผู้สมัครร้องเพลงจนกรรมการเผลอพยักหน้าเบาๆ ตาม สุดท้ายก็ได้คะแนนสูงและผ่าน
เรื่องเลือกเพลงเขาลังเลอยู่นาน อาฉีนอนบนตักเขา หางแกว่งไปมาปัดข้อมือเขาอย่างเรื่อยเปื่อย
"ในใจมีแผนแล้วใช่ไหม?" เสียงมันนุ่มนวล
ซูฉีตอบรับเบาๆ แล้วเปิดบันทึกในมือถือ ในนั้นมีชื่อเพลงห้าเพลง เขาอ่านออกมาทีละชื่อ "เมลาโทนิน อาตี๋ หนทางชีวิตอันยาวไกล พระเอก มุกหยก"
ปลายหูอาฉีขยับเล็กน้อย เอียงคอมองเขา:
"แนวเพลงหลากหลายดีนะ เมลาโทนินให้ความรู้สึกผ่อนคลายแบบแหบๆ อาตี๋ให้ความสดใสและดื้อรั้น หนทางชีวิตอันยาวไกลให้ความหม่นหมอง พระเอกให้ความเบาสบาย มุกหยกให้ความอบอุ่นแบบโบราณ ที่แท้ก็อยากโชว์ทุกอย่างที่ร้องได้ให้กรรมการเห็นในครั้งเดียวสินะ"
"อื้ม" ซูฉีก้มหน้ามองหน้าจอมือถือ ปลายนิ้วลูบไปที่ชื่อเพลงเบาๆ "กรรมการฟังคนร้องทั้งวัน ต้องทำให้พวกเขาจำเราได้"