ซูฉีใช้เวลาสามวันฝึกห้าเพลงจนร้องได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้หลับตา ทุกคืนที่ฝึกซ้อมกับไมโครโฟน อาฉีจะหมอบอยู่ที่มุมโต๊ะฟังอย่างตั้งใจ หางขดเป็นวงกลมๆ รอบอุ้งเท้าของตัวเอง
เขเลือกเวลา 15.00 น. สำหรับการประเมิน เพราะคิดว่าช่วงบ่ายร่างกายจะตื่นตัวกว่าช่วงค่ำ
บ่ายวันศุกร์เวลาสองโมงครึ่ง ซูฉีอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด
อาฉีกระโดดขึ้นบ่าของเขา หางสีส้มห้อยลงมาที่กระดูกไหปลาร้า ความอบอุ่นเล็กน้อยแนบกับใบหู "ไปเถอะ" มันพูดเพียงคำเดียว
สามโมงตรง ห้องไลฟ์สดก็สว่างขึ้น พื้นหลังเป็นคลื่นทะเลสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ ขยับบนหน้าจอ ข้อความเด้งขึ้นเป็นพรืด ตัวละครเสมือนของผู้ประเมินสองคน
ปรากฏขึ้นเคียงข้างกัน — T.Js เป็นเด็กหนุ่มผมสั้นสีเทาอมน้ำเงินไล่เฉด ดวงตาสีเทาเย็นชา แต่งตัวเท่อย่างมีสไตล์พร้อมสร้อยเงินซ้อนกัน ส่วน T.ราวซื่อเป็นเด็กหนุ่มหูแมว ผมสีเทา สวมหมวกยูนิฟอร์มและแว่นกรอบบาง บุคลิกเท่และดูสูงส่ง
เสียงของ T.Js ดังขึ้นก่อน ทุ้มและน่าหลงใหล: "Ladies and gentlemen ยินดีต้อนรับสู่การประเมินรอบบ่ายของเรา จากหัวหน้าทีมผู้ประเมิน ห้องวอยซ์แชมป์ปี 2023 ห้องวอยซ์แชมป์ปี 2024 และห้องวอยซ์แชมป์ปี 2025 เตรียมอุปกรณ์ของคุณ ปรับเอฟเฟกต์ให้พร้อม รักษาสภาพร่างกายให้ดี"
หน้าจอพลุ่งพล่านทันที
"ผู้จัดการมาแล้ว!"
"สวัสดีตอนบ่ายค่ะผู้จัดการ!"
"วันนี้ผู้จัดการอารมณ์ดีหรือเปล่าจะโหดรึเปล่า—"
เสียงของ T.ราวซื่อดังขึ้นมาสลับ ใสและฉับไว: "ฮัลโหล ฮัลโหล สวัสดีตอนบ่าย"
ซูฉีกดขอเชื่อมสาย มีคนต่อคิวอยู่เจ็ดคน เขาพิงพนักเก้าอี้รอ ลมหายใจอุ่นๆ ของอาฉีแนบกับต้นคอ สม่ำเสมอและสงบ
เมื่อถึงคิวของเขา หน้าจอก็เด้งข้อความขึ้น สายเชื่อมต่อสำเร็จ รูปคลื่นทะเลสีฟ้าหมอกปรากฏขึ้นตรงข้ามผู้ประเมิน ชื่อ "ฉี" แขวนอยู่อย่างเงียบๆ
เสียงของ T.Js ดังขึ้น: "มา เอ่ยชื่อเพลง"
ซูฉีเอ่ยชื่อเพลงทั้งห้า: "สวัสดีครับผู้ประเมิน ผมเตรียมมาห้าเพลงคือ เมลาโทนิน อาตี๋ หนทางชีวิตอันยาวไกล เชือกไหมพรม และ มุกหยก"
T.Js: "เลือกเพลงที่ถนัดที่สุดเลย!"
"ว้าว"
"เสียงนี้เพราะจัง"
เสียงดนตรีนำดังขึ้น เบาเหมือนมีคนพลิกตัวในยามค่ำคืน ซูฉีเริ่มร้อง เสียงวัยรุ่นใสและอบอุ่นพร้อมลมหายใจที่พอดี ไหลออกมาอย่างผ่อนคลาย ท้ายเสียงยกขึ้นเล็กน้อยแล้วทิ้งลงอย่างหนักแน่น
หน้าจอเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มขยับ
"ว้าว"
"เพลงนี้เพราะมาก"
"สู้ๆ!"
"ว้าว ท้ายเสียงนี้ฉันปลิวเลย"
จำนวนผู้ชมออนไลน์จากสี่ร้อยกว่าขยับเป็นหกร้อยกว่า แล้วก็เก้าร้อยกว่า หน้าจอเต็มไปด้วย "ว้าว" และ "สู้ๆ" ปนกันเลื่อนเร็วมาก ซูฉีไม่วอกแวกไปมอง เขาหลับตา ลมหายใจประคองทุกประโยคอย่างมั่นคง
พอร้องถึงท่อนสามของเมลาโทนิน ความเจ็บแปลบที่คุ้นเคยก็แล่นขึ้นกลางอก ร่างกายนี้หัวใจอ่อนแอ พอถึงท่อนที่ต้องใช้พลังสูงก็มักจะประคองไม่ไหว
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แล้วกลบด้วยการร้องเชื่อมเสียงที่เบามาก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กรงเล็บของอาฉีบนไหล่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
ซูฉีหายใจเข้าลึกๆ แล้วร้องต่อไปอย่างมั่นคง แต่ช่วงที่ปิดท้าย เขาเบือนหน้าไปไอเบาๆ สั้นมาก ถูกไมโครโฟนเก็บเสียงแล้วเขาก็กลั้นไว้ทันที
มีคนบนหน้าจอสังเกตเห็น
"เมื่อกี้เหมือนมีเสียงไอใช่ไหม?"
"รู้สึกว่าลมหายใจมันตึงจริงๆ แต่ร้องได้ดีมากจริงๆ"
"เสียงขนาดนี้กับร่างกายแบบนี้ สวรรค์ชอบเล่นตลกจริงๆ"
นอกจากข้อความแล้ว ของขวัญเริ่มหลั่งไหล ดอกไม้ ไม้เรืองแสง ป้ายเชียร์ ลอยผ่านไปทีละอัน มูลค่าไม่สูงแต่แน่นขนัดเต็มหน้าจอ
T.Js รอให้เขาพักสองวินาที แล้วจึงพูด: "อีกสี่เพลงก็ร้องด้วย"
ซูฉีตะลึง ตามกฎเขาร้องแค่เพลงเดียวก็ผ่าน แต่ T.Js บอกว่า "ร้องด้วย" — หมายความว่าให้เขาร้องทั้งห้าเพลง
"ผู้จัดการให้ร้องหมดเลยนะ!" เสียงของ T.ราวซื่อแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม "นี่คือสิทธิพิเศษ อย่าให้เสียเปล่า"
ซูฉีพยักหน้า ปรับมุมหูฟัง แล้วเริ่มร้องเพลงที่สอง
พอเสียงนำของอาตี๋ดังขึ้น เขาดึงลมหายใจ เปิดช่องอกส่งเสียงขึ้นไป เสียงที่สูงและดื้อรั้นพุ่งออกมาจากลำคอ หน้าจอระเบิดอีกครั้ง ท่อนคอรัสท้ายสุดยาวสี่จังหวะ ปิดท้ายอย่างมั่นคง — หลังจบ เขาเม้มริมฝีปาก ขยับลูกกระเดือกเล็กน้อย เห็นชัดว่ากำลังกลั้นอะไรบางอย่าง
ข้อความเริ่มมีคนพิมพ์ว่า "ฟังดูเหนื่อยมาก"
เพลงที่สาม หนทางชีวิตอันยาวไกล เขาลดเสียงลงเหมือนเล่านิทาน ทีละประโยค ลมหายใจกลืนทุกคำ ทิ้งหนักแน่น พอถึงท่อนคอรัส เสียงเขาบางลงชัดเจน แต่กลับทำให้ความรู้สึกหม่นหมองนั้นเข้าถึงใจยิ่งขึ้น หน้าจอมี "ว้าว" และ "สู้ๆ" สลับกันพิมพ์ ของขวัญเริ่มหนาแน่นอีกครั้ง
เพลงที่สี่ พระเอก จังหวะสดใส เขาผ่อนคลายทั้งตัว ท้ายเสียงติดขี้เล่นเล็กน้อย แต่พอถึงท่อนสูงในคอรัส เสียงเขาสั่นเบาๆ อีกครั้ง แล้วกลบด้วยการเลื่อนเสียง
เพลงสุดท้าย เชือกไหมพรม ตอนท่อนโอเปร่า ซูฉีเตรียมลมหายใจไว้ก่อนแล้ว เสียงเชื่อมที่สลับจริงกับเสมือน ร้องออกมา ท้ายเสียงหมุนวนอยู่นานก่อนจะจบลง พอร้องคำสุดท้ายเสร็จ เขาก้มหายก้มเล็กน้อย แก้มแดงผิดปกติแต่ปลายปากยิ้ม
หน้าจอระเบิดเต็มที่
"ร้องครบห้าเพลงแล้ว?!"
"สู้ๆ! เหนื่อยหน่อยนะ!"
"ฉีคนนี้เป็นนางฟ้าอะไรกัน ร้องห้าเพลงติดกันไม่พลาดเลย"
"ได้ยินว่าเพลงหลังๆ เสียงบางลง แต่เทคนิคยังครบ"
"กดติดตามแล้ว! กดติดตามแล้ว!"
ของขวัญหลั่งไหลจากทุกทิศ ดอกไม้ โน้ตเพลง ดาว ป้ายเชียร์ รวมกันเป็นกอง หน้าจอเป็นสีทองทั้งจอ ไอดีชื่อ "กินมันฝรั่งทอดในผ้าห่ม" ไล่ส่งดอกไม้สิบชุด ข้อความลอยผ่านไป: "รักการไลฟ์นี้! ต่อจากนี้เธอคือไอดอลของฉัน! เสียงนี้สุดยอดมาก ฉันติดใจแล้ว!"
ตามมาด้วยไอดี "ประธานสมาคมกำจัดผักชี" ส่งป้ายเชียร์ยี่สิบอัน ข้อความตามมา: "โอ้โห ฟังจบทั้งเพลงขนลุก ฉีเบบี๋ ต่อจากนี้เธอร้องเมื่อไหร่ฉันอยู่ทุกครั้ง!"
ซูฉีมองไอดีและของขวัญที่เลื่อนบนหน้าจอ ใบหูค่อยๆ แดงขึ้น
แล้วเขาก็สังเกตเห็นที่มุมล่างสุดของหน้าจอ ไอดีเลเวลศูนย์โผล่ออกมาอย่างเงียบๆ ชื่อมีเพียงเครื่องหมายเดียว: "."
เครื่องหมายมหัพภาคนั้นส่งการ์นิเวศหนึ่งอันทันที เอฟเฟกต์สีทองเต็มหน้าจอ ทุกคนงง ยังไม่ทันตั้งตัว การ์นิเวศที่สองก็ตามมา แล้วก็ที่สาม ที่สี่ ที่ห้า เอฟเฟกต์คลื่นทะเลสีทองซ้อนกัน จมทั้งหน้าจอเป็นสีทอง
หน้าจอระเบิด
"?????"
"ห้าการ์นิเวศ????"
"นี่ใครเนี่ย เลเวลศูนย์ส่งห้าการ์นิเวศ???"
"พี่มหัพภาค????"
"พี่มหัพภาคใจเย็นๆ ครับ!!!"
ซูฉีนั่งนิ่งบนเก้าอี้ อ้าปากจะพูดแต่มีเพียงเสียงหายใจแผ่วๆ เขาเบือนหน้าไปไอสองครั้ง แก้มแดงขึ้นอีก อาฉีโผล่หัวจากบ่าเขา ตาสีอำพันหรี่ลง เสียงเล็กๆ นุ่มๆ ดังขึ้นในหัว เพียงสั้นๆ สามคำ: "ดังละ"
เสียงของ T.Js ดังจากหูฟัง ทุ้มและนิ่งแต่แฝงรอยยิ้มจางๆ: "ผ่านตรงด่วน!! กดติดตามบัญชีศาลชมคลื่นเสียง พิมพ์คำว่าผ่านเพื่อต้อนรับ"
T.ราวซื่อพูดต่อ: "ขั้นตอนเซ็นสัญญาดูข้อความส่วนตัวนะ ฉี วันนี้ทำได้ดีมาก กลับไปพักผ่อน เสียงต้องได้พักแล้ว"
บนหน้าจอมีข้อความ "ยินดีต้อนรับเข้าศาล" เต็มหน้าจอ "กินมันฝรั่งทอดในผ้าห่ม" และ "ประธานสมาคมกำจัดผักชี" สองคนประกบข้อความกัน: "ต่อจากนี้ฉันคือแฟนคลับหมายเลขหนึ่งของฉีเบบี๋!" "ฉันหมายเลขสอง! ใครห้ามแย่ง!"
ไอดีมหัพภาคนั้นไม่ส่งข้อความอีก ไม่ส่งของขวัญอีก จมอยู่ล่างสุดของรายชื่อผู้ชมอย่างเงียบๆ แต่เอฟเฟกต์การ์นิเวศสีทองยังคงลอยอยู่บนสุดของหน้าจอ กระพริบๆ
เมื่อซูฉีออกจากห้องไลฟ์ เขาพิงพนักเก้าอี้หลับตาอยู่นาน อาฉีกระโดดลงจากบ่า เดินไปมาบนตักเขาสองรอบ แล้วนอนลง ความอบอุ่นแนบกับท้อง ซูฉีก้มมองมัน เสียงยังแหบเล็กน้อย พูดเบาๆ: "เมื่อกี้...คนนั้นที่ชื่อมหัพภาค คือใคร?"
ปลายหางของอาฉีแกว่งเบาๆ เสียงนุ่มและอ่อน: "ไม่รู้ แต่ห้าการ์นิเวศ พอให้แกแลกอันแรกได้แล้ว—ซ่อมแซมการทำงานของปอด"
ซูฉีตะลึง แล้วก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นดึงความเจ็บแปลบที่หลงเหลือในอก ทำให้เขาไออีกสองครั้ง แต่ดวงตาของเขาเป็นประกาย เหมือนแสงจันทร์นอกหน้าต่างตกผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ของต้นมะเฟือง เต็มโต๊ะไปด้วยสีเงินขาว