ภายในพระตำหนักเงียบสงัดลงในพริบตาจนน่าหวาดกลัว
หลี่ฉางเซิง ผู้ช่วยหัวหน้าโรงหมอหลวง คุกเข่าลงกับพื้น เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็คิดถึงวิธีตายของตัวเองไว้ในใจแล้ว
ลาก่อนท่านภรรยา วันนี้ข้าต้องจากไปไกล
“ท่านหลี่ ผู้ช่วยหัวหน้าโรงหมอหลวง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าพูดอะไรอยู่?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของฝ่าบาทแฝงไปด้วยความโกรธเคือง เพียงแค่ความโกรธนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งห้องพากันตัวสั่นเทิ้มคุกเข่าร้องขอชีวิต
“ขอฝ่าบาททรงพระกรุณาโปรดเกล้า——”
ภายในพระตำหนักเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเตาถ่านแตกปะทุ
ฉางกุ้ยเหงื่อแตกพลั่ก เขาควรจะภาวนาให้คำพูดของท่านหมอหลี่เป็นความจริงดีหรือไม่?
หากคำพูดนี้เป็นเท็จ ท่านหมอหลี่ก็จะต้องโทษฐานหลอกลวงองค์ราชัน โทษต้องประหารทั้งเก้าชั่วโคตร!
หากคำพูดนี้เป็นความจริง...
โอ้ย ชีพจรมีพระครรภ์!
ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์มาห้าปี ทรงหมกมุ่นอยู่กับราชกิจ พระตำหนักหลังในยังคงว่างเปล่าไร้ผู้คน
ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้ตรวจการอาวุโสจึงเป็นกังวลไม่น้อย เนื่องจากโอรสธิดาของพระเจ้าแผ่นดินองค์ก่อนล้วนร่วงโรยน้อยนัก พูดตรง ๆ ว่าไม่เคารพก็คือ——ใครจะรู้ว่าทรงมีโรคแอบแฝงหรือไม่?
หรือว่าฝ่าบาทจะทรงได้รับสืบทอดมา?
แน่นอนว่าประโยคนี้พวกเขากล้าพูดในที่ลับเท่านั้น ไม่กล้าพูดโจ่งแจ้งต่อพระพักตร์
แล้วชีพจรมีพระครรภ์ของฝ่าบาทนี้มาจากไหน? หรือว่าฝ่าบาท——ทรงโปรดปรานบุรุษ?
ไม่ถูก ถึงแม้จะทรงโปรดปรานบุรุษก็ให้กำเนิดไม่ได้!
หรือว่าฝ่าบาท...ทรงเป็นทั้งสองเพศ...
ฉางกุ้ยจินตนาการจนตัวเองกลัวตายไปแล้ว
ชีวิตข้าจบสิ้นแล้ว
ลาก่อนเสี่ยวฝูจื่อ พ่อทูนหัววันนี้ต้องจากไปไกลแล้ว
“ฝ่าบาท——” เหงื่อของหลี่ผู้ช่วยหัวหน้าโรงหมอหลวงเปียกชุ่มชุดขุนนางหมอหลวงไปแล้ว หลังจากคิดทบทวนถ้อยคำอยู่หลายครั้งจึงเอ่ยขึ้น: “ขอฝ่าบาททรงพระกรุณาโปรดเกล้าลดโทษ ข้าน้อยตรวจสามครั้งแล้ว ล้วน...ล้วนเป็นเช่นลูกปัดกลิ้งบนจาน...”
พูดพลาง เขาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองพระอาการของฝ่าบาทบนพระแท่น——เห็นเพียงพระพักตร์ของฝ่าบาทซีดขาวลงเล็กน้อย พระนลาฏมีเหงื่อเย็นบาง ๆ หลั่งออกมา หลับพระเนตรตลอดเวลา ทรงเม้มพระโอษฐ์บาง ๆ ไม่ตรัสสิ่งใด
แต่พระขนงเรียวบาง ยาวเฉียงเข้าไปในพระกรรเจียก พระเนตรยาวเยื้องขึ้นเล็กน้อย พระพักตร์เหลี่ยมคมชัด แม้แต่นิ้วพระหัตถ์ที่ยกขึ้นประคองพระนลาฏก็ยังงดงามเป็นสัดส่วน——
นี่ข้ามองอะไรอยู่กันแน่?!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อก่อนก็เคยรู้สึกว่าฝ่าบาททรงพระรูปงามสง่า แต่ไม่เคยมีวันใดที่ทำให้ละสายตาไปไม่ได้เช่นวันนี้เลย
น่าละอายนัก! ใครกันที่ให้ความกล้าแก่ข้า! หรือจะเป็นตำราเชื้อพระวงศ์ที่สั่นคลอนเล่มนั้น?
หลี่ฉางเซิงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอีกครั้ง: “แม้แต่ในอดีตจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีพระกระแสรับสั่งเช่นนี้มาก่อน แต่ฝ่าบาททรงเป็นโอรสสวรรค์ที่แท้จริง! ทรงเป็นราชันย์ผู้รับคำสั่งจากฟ้า! บางที...บางทีอาจมีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่...”
คิดไม่ออกแล้ว ข้าสมควรตายจริง ๆ
ตอนแรกทำไมถึงเลือกเรียนวิชาแพทย์เล่า?
หากรู้ว่าจะต้องเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ตอนนั้นไปฆ่าหมูยังจะดีเสียกว่า
หนิงหวยชิงที่ไม่ได้เอ่ยปากมาตลอด แท้จริงแล้วกำลังคำรามอยู่ในใจตลอดเวลา
‘เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ? เจ้าควรรีบแก้ไขเรื่องนี้เดี๋ยวนี้!’
[ขอฝ่าบาททรงพระกรุณาโปรดเกล้า! เสี่ยวถ่งจะพยายามชดใช้ความผิดให้เต็มที่...]
‘ชดใช้ความผิด?’
หนิงหวยชิงโกรธจนหัวเราะออกมา รู้อย่างนี้ตอนนั้นปล่อยให้ตัวเองตายไปเสียยังจะดีเสียกว่า
บางคนยังมีชีวิตอยู่ แต่แท้จริงแล้วตายไปแล้ว
[ขอฝ่าบาททรงคลายพระพิโรธเถิด~ นี่เป็นเพียงความผิดพลาดของเสี่ยวถ่งที่ทำให้ชีพจรแปรปรวนเท่านั้น เพียงแต่ฝ่าบาทจะต้องมีอาการข้างเคียงไม่สบายกายหลายอย่างเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้กำเนิดจริง ๆ หรอก——]
‘หุบปาก! เจ้ากล้าคิดใหญ่เกินไปแล้ว!’
[ไม่กล้า ไม่กล้า! ชีพจรและอาการเช่นนี้เพียงแค่รอสิบเดือนก็จะหายไปเองตามธรรมชาติ...]
‘สิบเดือน!’
หนิงหวยชิงเจ็บปวดยิ่งนัก: ‘สิบเดือนนี้จะทำอย่างไร!’
[เสี่ยวถ่งจะหาทางชดใช้ให้ฝ่าบาทเอง!]
‘...’
ลางสังหรณ์ไม่ดีจริง ๆ
หนิงหวยชิงปวดพระเศียรยิ่งขึ้น ยกพระหัตถ์ขึ้นประคองพระนลาฏ ตรัสด้วยความเหนื่อยล้า: “ทั้งหมดถอยไป เรื่องนี้ห้ามแพร่งพราย พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
“ข้าน้อยรับพระบัญชา!”
“กระหม่อมรับพระบัญชา!”
หลี่ฉางเซิงกับฉางกุ้ยย่อฝีเท้าเบา ๆ ถอยออกจากพระตำหนัก พอทั้งสองออกไปสิ่งแรกที่ทำคือรีบนวดคอตัวเองที่เกือบจะหักไปแล้ว
จากนั้นก็ตบหน้าอกตัวเอง——ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อย่ากลัว อย่ากลัว หัวยังอยู่ครบ
แม้ว่าวันนี้จะมีเรื่องวุ่นวายมากมาย แต่หนิงหวยชิงไม่ได้หลับสบายมาหลายวันแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงเหนื่อยจริง ๆ ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
หลังจากหลับสบายหนึ่งคืน ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นพระเศียรก็ไม่ปวดมากเหมือนเดิมแล้ว
[ฝ่าบาทตื่นแล้ว! เสี่ยวถ่งจัดการทุกอย่างให้ฝ่าบาทเรียบร้อยแล้ว!]
หนิงหวยชิงได้ยินเสียงเจ้านี่ก็รู้สึกรำคาญใจ
‘จัดการอย่างไร?’
[คิกคัก——]
เมื่อคืนนี้ เหล่าขุนนางทั้งปวง...ไม่สิ กลับเป็นทั่วทั้งประเทศ ต่างก็ฝันเหมือนกัน
ในความฝันมีเซียนผมหงอกขาวโพลนคนหนึ่ง เอ่ยปากอย่างสุดจะคาดเดา
ฝ่าบาทในปัจจุบัน ทรงเป็นราชันย์ผู้รับคำสั่งจากฟ้า
ทรงเป็นความโชคดีของราษฎรทั้งปวง ทรงเป็นความสุขของราชวงศ์ต้าซิง
ฟ้าส่งเทพเซียนมาประทานพรแก่ต้าซิง แต่เทพเซียนไม่สะดวกจะเสด็จลงมาด้วยพระองค์เอง ดังนั้นจึงให้ราชันย์สูงสุดทรงเป็นตัวแทน ทรงดูแลพรนี้ด้วยพระองค์เอง
การกระทำนี้มิได้ขัดต่อจารีตประเพณี หากแต่เป็นโอกาสที่ฟ้าประทานให้แก่ราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล!
เมื่อถึงวันที่ผลสุกงอมหลุดจากขั้ว เทพเซียนจะไม่ประทับอยู่บนโลกมนุษย์ แต่พรจะค่อย ๆ ซึมซับคุ้มครองใต้หล้า!
[ฝ่าบาท ๆ เสี่ยวถ่งฉลาดหรือไม่?]
น้ำเสียงของมันยังตื่นเต้นเล็กน้อย
หนิงหวยชิงโกรธจนหัวเราะ เขาเอ่ยขึ้นทีละคำอย่างชัดเจน:
‘ความหมายของเจ้าคือ...ทั่วทั้งใต้หล้ารู้เรื่องชีพจรมีพระครรภ์ของข้าแล้ว?’
[...]
เอ่อ ฝ่าบาทดูเหมือนจะเคยบอกว่าเรื่องนี้ห้ามบอกออกไป——ซวยแล้ว
หนิงหวยชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาบังคับระงับโทสะ
ไม่เป็นไร——แค่เสียหน้าเท่านั้นเอง
ไม่เป็นไร——แค่ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังอุ้มเด็กเทพองค์หนึ่งที่คลอดออกมาไม่ได้แต่จะประทานพรให้เท่านั้น
ไม่เป็นไร——แค่...
อะไรที่ไม่เป็นไร!!! การสอบเข้ารับราชการของนรกง่ายขนาดนี้เลยหรือ!!! เจ้าแค่นี้ยังได้เป็นขุนนางอีก?!?!
[ขอฝ่าบาททรงอย่าโกรธเลย เพราะว่า——]
คำพูดของเสี่ยวถ่งยังไม่ทันจบ หนิงหวยชิงก็รู้สึกคลื่นไส้ในท้องราวกับทะเลคลั่ง จู่ ๆ ก็ก้มตัวลงไปอาเจียนข้างพระแท่น——
“แหวะ...แหวะ...”
[เพราะว่าแม้จะไม่ท้องจริง แต่อาการแทรกซ้อนสิบเดือนนี้ก็เตรียมไว้แล้ว...]
หนิงหวยชิงอาเจียนจนมืดแปดด้านเวียนศีรษะ หัวใจก็วุ่นวายยิ่งนัก
‘ความหมายของเจ้าคือ...แหวะ...ข้าไม่เพียงต้องทนทุกข์ทรมานกับร่างกายที่อ่อนแอของเจ้าอีก...แหวะ...ยังต้อง...สัมผัสความลำบากของการมีครรภ์ของสตรีอย่างละเอียดอีก...แหวะ...’
[เอ่อ——โดยหลักการแล้วก็ใช่]
‘เช่นนั้นเจ้า...แหวะ...ไม่ได้...แหวะ...รักษาให้หายหรือ...แหวะ...’
[เอ่อ——ข้าทำได้เพียงทำให้อาการหนักขึ้น...แต่ข้ารับรองได้ว่าฝ่าบาทจะไม่สิ้นพระชนม์!]
‘...’
เจ้าของเสียเปล่า!
ข้าสู้หลับตาแล้วไม่ลืมขึ้นมาอีกยังดีเสียกว่า
ทุกคนเมื่อวานนี้ล้วนฝันเหมือนกันหมด ตอนแรกยังไม่กล้านินทา แต่ก็มีคนกล้าอยู่บ้าง
เมื่อแพร่กระจายออกไปเรื่อย ๆ ทุกคนก็เข้าใจตรงกันว่า——เรื่องนี้ต้องเป็นจริงแน่นอน! เทพเจ้ามาปรากฏกายจริง ๆ มิฉะนั้นทั้งประเทศจะฝันเหมือนกันได้อย่างไร?!
ฟ้าส่งมงคลมายังต้าซิง!
ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน!
พวกเราต้องดูแลฝ่าบาทอย่างดี ให้เด็กเทพองค์นั้นกลับสวรรค์อย่างปลอดภัยในสิบเดือน ด้วยวิธีนี้พรจะได้คุ้มครองต้าซิง!
หมอหลวงทั้งหมดในโรงหมอหลวงตื่นแต่เช้าตรู่เริ่มต้นคิดค้นยาต้ม——
พ่อครัวทั้งหมดในห้องเครื่องพระตำหนักตื่นแต่เช้าตรู่เริ่มต้นคิดค้นของบำรุง——
ฉางกุ้ยก็ตื่นแต่เช้าตรู่เช่นกัน ตรวจดูอาหารและเครื่องดื่มทุกอย่างที่เข้ามาในพระตำหนัก รวมถึงเครื่องหอมในกระถางธูป และของทุกอย่างที่อาจถูกลงมือได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน!
จากนั้นก็สั่งสอนขันทีทั้งหมด ตื่นตัวเต็มที่ในการปรนนิบัติ!
ในเช้าที่วุ่นวายยิ่งนักแต่กลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉางกุ้ยเพิ่งจะนั่งลงจิบน้ำ ก็ได้ยินเสียงอาเจียนจากด้านใน——
“ฝ่าบาท!!!”
“รีบไปตามท่านหมอหลี่มาเร็วเข้า!!!”