ในโลกความจริง แฮชแท็กชุดหนึ่งพุ่งขึ้นติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว
#การ์ตูน《กุยฉา·‖》อัปเดตแล้ว#
#วัยเยาว์ของฉันหวนคืนมาแล้ว#
#ฉวยหรูเฉียน ผู้เขียน《กุยฉา》#
ในฐานะการ์ตูนยอดฮิตในอดีต ไม่นานนักช่องแสดงความคิดเห็นก็ถูกเหล่าผู้อ่านยึดครอง
“สี่ปีแล้วนะ ไอ้เวร แกรู้ไหมว่าสี่ปีที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตยังไง?!”
“ขำจะตาย ดูท่าคงไม่ใช่ผู้เขียนอยากเขียนต่อหรอก แต่ไม่มีเงินแล้วมากกว่า”
“เห็นด้วยกับเมนต์บน”
“จำได้ว่าตัวเอกภาคก่อนตายกันหมดแล้วนี่ ยังจะคลี่ปมยังไงได้อีก?”
“จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังลืมไม่ได้เลยว่าสามตัวน้อยตายยังไง ไอ้เวร ชาตินี้ฉันไม่มีวันให้อภัยแก!”
“เดาว่าคงเป็นแค่เอาชื่อมาขายความผูกพันเก่า ๆ อีกแล้ว ไปละ ๆ”
“ขอเดาไว้ก่อนเลยว่าเปิดเรื่อง《กุยฉา·‖》ต้องเปลี่ยนตัวเอกแน่ สามตัวน้อยจะกลายเป็นแค่ฉากหลังในความทรงจำ พอคนอ่านน้อยลงก็ลากออกมาเรียกกระแสสักรอบ”
“นี่มันผู้หยั่งรู้ ต้องเชือดแล้ว”
“ใครมีคิวอาร์โค้ดรับเงินของไอ้เวรบ้าง? ฉันมีเงิน ฉันจะให้มัน ขอแค่สามตัวน้อยได้มีความสุขก็พอ (T_T)”
“⊙∀⊙!”
เทาจิ่นทอดถอนใจว่าโลกนี้มีคนรวยเยอะจริง ๆ แล้วหันกลับไปดูแท็บเล็ต บนหน้าจอเป็นการ์ตูน《กุยฉา·‖》สองตอนล่าสุด ซึ่งอัปเดตเมื่อสามนาทีก่อน
หน้าจอเลื่อนลง ข้อความลอยก็เด้งตามมาติด ๆ
〖มาแล้ว ๆ!〗
〖มีเงินก็ไม่อัปเดต ไม่มีเงินค่อยอัปเดต แกเห็นผู้อ่านเป็นอะไร?! ตู้เอทีเอ็มหรือไง?〗
〖ไอ้เวร สี่ปีของฉันแกจะชดใช้ยังไง ㄒoㄒ〗
ตอนต้นของ《กุยฉา·‖》เป็นการทบทวนเหตุการณ์ในภาคก่อน โทนสีเย็นปกคลุมไปทั่วทั้งภาพ ท้องฟ้าดำมืดข้นหนืดราวกับหมึกที่พร้อมจะหยดลงมา แค่มองผ่านหน้าจอก็ยังรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
กลางภาพมีเพลาหมุนขนาดยักษ์ลอยอยู่ ประกอบขึ้นจากเฟืองโลหะนับไม่ถ้วน ตรงกลางเฟืองมีนาฬิกาทรายที่กำลังไหลย้อนกลับ
เมื่อเม็ดทรายสีทองร่วงลงก้นขวด สิ่งลี้ลับก็ทยอยตื่นขึ้น ล้อมคนทั้งสามที่เผลอพลัดเข้ามาไว้ทุกด้าน
เยว่หมิ่นขวางอยู่ตรงหน้าเพื่อนร่วมทีม ก้อนโลหะตรงเอวหลอมละลายกลายเป็นโล่ เลือดซึมออกจากมุมปาก
〖ฮือ ฉันร้องไห้จนจะตายอยู่แล้ว เยว่หมิ่นตายไปแล้วยังปกป้องเพื่อน〗
“นาฬิกาทราย!”
ชาดในมือเด็กสาวลุกไหม้ขึ้นเองทั้งที่ไม่มีลม เส้นด้ายรัดแน่นเข้าไปในผิวหนัง หยดเลือดที่ซึมออกมากลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี
〖เฟิงสุยชิง ถ้าอาจารย์เห็นเธออยู่ใต้ดินคงเจ็บปวดใจแย่เลย!〗
เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ หันหลังวิ่งไปหาเพลาหมุนทันที วงล้อที่เป็นสัญลักษณ์ของกาลเวลาครอบนาฬิกาทรายไว้ ทำให้เม็ดทรายหยุดร่วง แต่ขาทั้งสองข้างของตัวเองกลับค่อย ๆ ถูกหนองเวลากลืนกิน
〖เล่อเล่อ อย่าจมอยู่กับอดีตเลย แม่ยังรอลูกกลับบ้านอยู่นะ QAQ〗
ภาพเปลี่ยนไป คลื่นสิ่งลี้ลับที่โหมกระหน่ำถอยห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงแอ่งเลือดสองแอ่ง
〖ไอ้เวร คืนลูกสาวฉันมา!〗
〖พวกเขาไม่ใช่ตัวเอกเหรอ? ตัวเอกตายได้ยังไง ฮือ ๆ〗
ในขณะที่เทาจิ่นกับผู้อ่านจมอยู่ในความโศกเศร้าจนถอนตัวไม่ขึ้น ก็มีวัตถุทรงกลมเปล่งแสงตกลงบนยอดนาฬิกาทราย ลูกกลมยื่นหนวดออกมาเขี่ยเบา ๆ แล้ววงล้อขนาดยักษ์ก็พลิกกลับหัว
ฉากถัดมา แสงสีขาวเข้าครอบคลุมหน้าจอทั้งแผ่น
กาลเวลาย้อนกลับ เยว่หมิ่นในวัยเพิ่งอายุครบสิบแปดปรากฏขึ้นในภาพ เขาจับสายสะพายกระเป๋านักเรียนไว้แน่น ก่อนก้าวเข้าไปในร้านแกะสลักไม้ชื่อ “Ghost”
〖???〗
〖Gohst แปลว่าผีเงา รู้สึกว่าความหมายแฝงไม่ธรรมดาเลยแฮะ เกาคาง.jpg〗
〖วาดต่อไม่ไหวแล้วเลยใช้พลังลึกลับมาช่วยหรือไง?〗
〖รอบสองเหรอ? น่าสนใจ〗
“เถ้าแก่ ชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่?”
“ห้าคะแนน”
เถ้าแก่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าราวกับอัญมณีกวาดมองสุนัขไม้แกะสลักที่เยว่หมิ่นชี้อยู่แวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ผมดำสลวยปรกลงบนไหล่อย่างไม่ตั้งใจ ทั้งตัวอาบไล้อยู่ในแสงอาทิตย์ อ่อนโยนจนเกินบรรยาย
〖WTF? ตัวละครใหม่!〗
〖คงไม่ใช่ตัวเอกใหม่หรอกนะ น่ากลัว〗
〖คิดอะไรอยู่? เปิดรอบสองแล้ว ยังไงก็ต้องเป็นตัวละครชุดเดิมสิ〗
〖พูดตามตรง เถ้าแก่หล่อจริง ๆ แฮ่ ๆ〗
〖โอ้โห หนุ่มหล่อผมยาว! ข้าขอรับไว้แล้ว!〗
เทาจิ่นแอบแคปหน้าจอเงียบ ๆ นี่ไม่ใช่การทรยศหรอก เรียกว่าชื่นชมอย่างมีเหตุผลต่างหาก
การ์ตูนดำเนินต่อ เยว่หมิ่นออกจากร้านแกะสลักไม้ มองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม แล้วหันหลังเดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ
ตรอกนั้นมืดทึบไร้ช่องว่าง ราวกับสัตว์ร้ายที่กลืนกินผู้คน ความมืดดำราวกับขี้ผึ้งละลายปกคลุมเต็มหน้าจอ
ตอนถัดไปเปิดฉากด้วยสิ่งลี้ลับที่มีเลือดเหนียวเหนอะเปรอะอยู่ทั่วตัว ใบหน้ามีรูโบ๋สองรู ยื่นหน้ามาประชิดกับเทาจิ่น
ศีรษะของสิ่งลี้ลับบิดงอด้วยมุมที่คาดไม่ถึง จ้องตรงไปยังทิศทางหนึ่ง ข้าง ๆ มีป้ายระบุชื่อสิ่งลี้ลับเอาไว้ว่า 【สิ่งลี้ลับระดับ B — ไร้หน้า】
เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาจากมุมภาพการ์ตูน บนหลังสะพายกระเป๋าเป้ที่คุ้นตา
〖เพิ่งเริ่มเรื่องก็เจอสิ่งลี้ลับระดับ B แล้ว เยว่หมิ่นเอ๊ย ไอ้หมอนี่ดวงซวยเหมือนเดิมไม่มีผิด〗
〖ตกใจหมดเลย เกือบพ่นข้าวออกมาแล้ว〗
〖ไอ้เวร แกกำลังใช้ฝีมือวาดรูปอันสูงส่งวาดอะไรอยู่เนี่ย!〗
เทาจิ่นมองดูรูปร่างของสิ่งลี้ลับที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ทั้งคุณป้าหวังหน้าทางเข้าหมู่บ้าน ลุงเฉินจากร้านอาหารเช้าชั้นล่าง และเด็กซนบ้านข้าง ๆ...
ใบหน้าของมันยิ่งคล้ายกับคนในความทรงจำของเยว่หมิ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ
เยว่หมิ่นในภาพบังคับตัวเองไม่ให้มอง เขาก้มหน้าจ้องปลายเท้า และไม่กล้าหยุดฝีเท้าแม้แต่วินาทีเดียว
กรอบคำพูดเหนือศีรษะอัดแน่นไปหมด 【ฉันสัญญาว่าจะไปฉลองวันเกิดกับน้องสาว เธอยังรอฉันอยู่ที่บ้าน แต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้ฉันคงผิดสัญญาแล้ว...】
ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ เยว่หมิ่นก็หมดแรงล้มลงตรงมุมกำแพง สิ่งลี้ลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จมูกจิ๋ว ดวงตากลมโตเป็นประกาย
〖ให้ตายสิ นี่น้องสาวของเยว่หมิ่นที่ตายตั้งแต่ยังเด็กนี่ ไม่สิ ถ้านับตามเส้นเวลาปัจจุบันต้องเรียกว่า ‘น้องสาวที่กำลังจะตาย’〗
เป็นอย่างที่คิด หลังจากสิ่งลี้ลับเอ่ยเรียกพี่ชายออกมาคำหนึ่ง เยว่หมิ่นก็ตอบรับโดยไม่รู้ตัว
จากนั้น “น้องสาว” ที่เมื่อครู่ยังยิ้มหวานก็เริ่มบิดกระดูก ร่างสูงขึ้นในพริบตา คนวาดยังอุตส่าห์ใส่ข้อความสีดำแดง “คิกคิกคิก” มาให้ด้วย บรรยากาศสยองขวัญเพิ่มขึ้นทันที
〖ตัวเอกเพิ่งออกมาก็ตายแล้วเหรอ?! ไอ้เวร แกกล้าหลอกฉันเหรอ!〗
〖พลังวิเศษของเยว่หมิ่นล่ะ?! รีบใช้สิ!〗
〖เมนต์บน เยว่หมิ่นในช่วงเวลานี้น่าจะยังไม่ตื่นพลังวิเศษนะ〗
〖งั้นก็แปลว่าตายแน่แล้วสิ!〗
เทาจิ่นหลับตาพร้อมกับเยว่หมิ่นในเรื่อง แล้วเลื่อนหน้าจอลงอย่างสั่นเทา
สิ่งลี้ลับเหมือนถูกกดปุ่มหยุดค้าง แข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าเผยความหวาดกลัวอย่างมีชีวิตจิตใจ
กล้องเลื่อนถอยออกมา ใบหน้าหล่อเหลาเกินบรรยายของมีฟาสปรากฏขึ้นก่อนความตายจะมาถึง
ดวงตาสีทองของเทวทูตแฝงด้วยประกายคลุ้มคลั่งบางอย่าง “คุณเคยเห็นหัวหน้าหรือเปล่า?”
สิ่งลี้ลับยังไม่ทันได้ปฏิเสธ เลือดก็ระเบิดสาดเปรอะเต็มศีรษะและใบหน้าของเยว่หมิ่น
มีฟาสเหลือบมอง คล้ายกำลังถามเยว่หมิ่น หรือไม่ก็ถามผู้อ่านนอกจอว่า
“คุณเคยเห็นหัวหน้าหรือเปล่า?”
คนวาดจงใจวาดดวงตาของเยว่หมิ่นให้กลายเป็นเหมือนขดลวดกันยุง เขาหลับตาทั้งสองข้างแล้วสลบเหมือดไป
〖ยังหนุ่มยังแน่นนี่ดีจริง ๆ ล้มปุ๊บหลับปั๊บ〗
〖ฮ่า ๆ ๆ ถ้าเยว่หมิ่นเห็นข้อความของแก คงตายคาที่ทันทีเลย〗
〖แม่จ๋า ฉันตกหลุมรักแล้ว ꩜ᯅ꩜〗
〖หล่อมาก! ฉันขอถอนคำตัดสินที่ว่าเถ้าแก่เป็นตัวร้าย แล้วแต่งตั้งคุณเป็นตัวร้ายใหญ่คนใหม่!〗
〖ตัวละครใหม่อีกแล้ว ไอ้เวรคิดจะทำอะไรกันแน่?!〗
〖พวกคุณไม่สังเกตเหรอ? เทวทูตพูดว่า ‘หัวหน้า’ แสดงว่าเบื้องหลังเขาอาจมีองค์กรอยู่ เป็นองค์กรใหม่เอี่ยมเลยนะ จะไม่เหมือนเกาะปู้หมิงใช่ไหม?〗
〖แค่เกาะปู้หมิงที่เดียวก็แย่พอแล้ว ยังจะมีอีกเหรอ?〗
〖ขอร้องล่ะ ช่วยปรานีกันหน่อย〗
......
การ์ตูนจบลง เทาจิ่นเม้มปากอย่างเสียดาย ก่อนจะเปิดเว็บบอร์ดขึ้นมา
[หัวข้อ]: เปิดเรื่องมาเผยเนื้อเรื่องเยอะมาก สมองเจ้าของกระทู้ดับแล้ว ขอคนช่วยวิเคราะห์
หมายเหตุ: ยินดีต้อนรับทุกคนมาร่วมพูดคุยอย่างมีเหตุผล ห้ามเหยียดตัวละคร ห้ามยั่วยุให้ทะเลาะกัน เจ้าของกระทู้จะลบความคิดเห็น!!!
[ไอ้เวรต้องไปฝึกฝีมือวาดรูปมาแน่ ๆ โมเดลเก่าก็หล่อระดับท็อปแล้ว โมเดลใหม่ยิ่งหล่อทะลุเพดาน สวยระเบิดไปเลย!]
[เยว่หมิ่นตอนปรากฏตัวครั้งแรกในฉบับเดิมอายุยี่สิบปี เขาเข้าร่วมฐานสู่กวางด้วยตัวเองตอนรับสมัครผู้มีพลังวิเศษ หลังจากนั้นก็รวมทีมสามคนกับสุยชิงและเล่อเล่อ]
[เนื้อเรื่องรอบสองเห็นได้ชัดว่าขยับให้เร็วขึ้น เยว่หมิ่นในช่วงเวลานี้ยังดูเป็นคนร่าเริงไม่ค่อยอยู่นิ่ง ต่างจากตอนหลังที่แบกภาระไว้บนบ่า แม้แต่รอยยิ้มก็แทบไม่มีให้เห็น]
[“อดีตที่คุณไม่อยากพูดถึง ฉันได้เห็นแล้ว” การตัดสินใจนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!]
[ไอ้เวรน่าจะเตรียมขยายโลกของเรื่อง ต่อไปคงมีตัวละครใหม่ออกมาอีกเยอะ รอติดตาม ๆ]
[สองตอนนี้มีข้อมูลเยอะอยู่ แค่ตัวละครใหม่ก็มีสองคนแล้ว คนหนึ่งคือเถ้าแก่ร้านแกะสลักไม้ เบื้องต้นคาดว่าเป็นมนุษย์ ปรากฏตัวแค่ช่วงท้าย อีกคนคือเทวทูต น่าจะเป็นสิ่งลี้ลับ แถมแข็งแกร่งมาก ดูจากลักษณะแล้วออกแนวคนคลั่งที่มีความคิดยึดติดอยู่หน่อย ๆ]
[เทวทูตเป็นตัวร้ายใหญ่ชัด ๆ!]
[เลิกเถอะ คิดว่าพวกบ้าบนเกาะปู้หมิงตายกันหมดแล้วหรือไง?]
[ให้ตายสิ เกาะปู้หมิงยังมีชีวิตอยู่ตลอดก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ ช่วยเขียนให้ตายที]
[เดี๋ยวนะ นี่จะเป็นแดนลี้ลับที่เยว่หมิ่นตื่นพลังวิเศษหรือเปล่า?]
[เมนต์บนเดาถูกแล้ว]
......
[หัวข้อ]: เจ้าของกระทู้เพิ่งเข้าวงการ ตกหลุมรักเทวทูตตั้งแต่แรกเห็น เตรียมจะอ่านแล้ว อยากถามว่าต้องระวังอะไรเวลาอ่าน《กุยฉา》บ้าง?
[ระวังพกทิชชูติดตัวไว้ ไม่งั้นจะเป็นเหมือนฉันที่น้ำตากับน้ำมูกเลอะเต็มหน้า]
[ระวังหัวใจไว้ด้วย นิยายของไอ้เวรขึ้นชื่อเรื่องดราม่าหนัก ถ้าอยากฝึกให้หัวใจแข็งแกร่งก็มาอ่านได้เลย]
[อย่าไปฟังเมนต์บนพูดเหลวไหล《กุยฉา》หวานจะตาย หวานจนฉันใจละลายแล้ว]
[ยินดีต้อนรับ ๆ]
[ฉันขอร้องละ ไอ้เวรเอ๊ย อย่าไปรักตัวละครสมทบ! อย่าไปรักตัวละครสมทบ! อย่าไปรักตัวละครสมทบ!]
[ทำไมล่ะ?]
[ตัวละครสมทบใน《กุยฉา》ได้ชื่อว่าเป็นของใช้แล้วทิ้ง คุณไม่มีทางรู้เลยว่าตอนต่อไปเขาจะตายกะทันหันหรือเปล่า เหมือนตอนแรกฉันเป็นแฟนคลับผู้กองเฉิน แต่ตอนเปิดของตอนถัดไปเธอก็ตายซะแล้ว]
[ใช่ ๆ เธอถูกมือขวาทรยศจนตกลงไปในกับดักของเกาะปู้หมิง ศพยังไม่เหลือครบเลยด้วยซ้ำ ദ്ദി ༎ຶ‿༎ຶ )]
[ฉันขอร้องจริง ๆ ไอ้เวร รีบส่งใครมาจัดการเกาะปู้หมิงที]
[ขอด้วยคน]